Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Rejonowego w S. decyzją z dnia 13 lipca 1993 r. na podstawie art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127/ działając na wniosek Barbary i Krzysztofa S. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej we wsi Z. P. na 12 działek, z czego dwie - nr 326/10 i 326/11 wydzielone zostały pod budowa ulic. Decyzja ta jest ostateczna.
Następnie - Kierownik Urzędu Rejonowego w S. decyzją z dnia 4 maja 1994 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 5 powołanej ustawy ustalił odszkodowanie w wysokości 19.524.000 zł należne od Urzędu Gminy Z. P. na rzecz byłych właścicieli działek 326/10 i 326/11, które z mocy prawa przeszły na własność Gminy. Odwołanie od tej decyzji wniósł Wójt Gminy Z. P. W odwołaniu podano, że małżonkowie S. przed wydaniem decyzji o podziale nieruchomości złożyli oświadczenie w Gminie, że zamierzają przekazać nieodpłatnie grunt pod drogi dojazdowe do działek i oświadczenie to ule może być skutecznie cofnięte bez zgody Gminy.
Krzysztof S. znając problemy Urzędu Gminy, który nie posiada środków finansowych na wykup działek pod drogi chcąc przyspieszyć załatwienie sprawy złożył oświadczenie o zrzeczeniu się odszkodowania. Oświadczenie to ma charakter czynności cywilnoprawnej, która nie może być jednostronnie odwołana. Oświadczenie to, w ocenie odwołującego się Wójta - niweczy prawo małżonków S. do otrzymania odszkodowania.
Wojewoda S. po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy decyzją z dnia 13 lipca 1994 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skarga na tę decyzje wniósł Wójt Gminy, który podtrzymuje zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym dodatkowo strona skarżąca podniosła, że obowiązujący plan miejscowy nie przewiduje wykonania ulic w miejscu, oznaczonym na planie podziału jako działki 326/10 i 326/11.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa uprawnienia sądu administracyjnego ograniczone są do kontroli legalności /zgodności z prawem/ decyzji, która została zaskarżona i poza granice wyznaczone tą decyzją Sąd wyjść nie może. Dlatego - podnoszony obecnie przez skarżący Zarząd Gminy zarzut, iż decyzja o wydzieleniu a nieruchomości małżeństwo S. gruntu pod ulice nie znajdowała oparcia w obowiązujący planie miejscowy - nie mógł być rozważany przez Sąd i nie mógł mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej, decyzji o ustaleniu odszkodowania za grunt wydzielony pod ulice wcześniej wydaną decyzją zatwierdzającą podział nieruchomości, która nie została zaskarżona i jest decyzją ostateczną i prawomocną.
Okoliczność, iż w trakcie postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości małżonków S. oświadczyli, ze chcą nieodpłatnie przekazać na rzecz Gminy grunt pod drogi dojazdowe do działek powstałych, w wyniku podziału nieruchomości nie uzasadnia przyjęcia, ze ustalenie w zaskarżonej decyzji odszkodowana za grunt wydzielony decyzją ostateczną i prawomocną - pod ulice narusza prawo.
W myśl art. 10 ust. 5 powołanej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na, wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność Gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna - za odszkodowaniem, ustalony według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W myśl art. 55 ust. 1 cytowanej ustawy wywłaszczenie nieruchomości następuje za odszkodowaniem. Powołane przepisy nie dają podstaw do odstąpienia przez organ administracji od ustalenia odszkodowania za przejmowaną /wywłaszczaną/ nieruchomość. Ewentualne rozporządzenie przez byłych właścicieli ustalony dla nich odszkodowaniem jest odrębną kwestią, pozostającą bez wpływu na legalność decyzji ustalającej wysokość tego odszkodowania.
Biorąc powyższe pod uwagę - Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji.