Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 kwietnia 2000 r., IV SA 133/98

Sprawa

sprawy ze skargi "E.-M." - P.P.H.U. - Młyn Przemysłowo Handlowy w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 10 grudnia 1997 r. (...) w przedmiocie kary za wprowadzanie hałasu do środowiska - oddala skargę.

Teza

Dostosowanie się do określonych norm prawnych jest obowiązkiem każdego podmiotu i w żadnym wypadku nie ma podstaw do uznania, iż respektowanie prawa ma zwalniać od poniesienia konsekwencji za uprzednie niedostosowanie się do norm prawnych.

Doprowadzenie do tego, że poziom hałasu wytwarzanego odpowiada normom, jest obowiązkiem użytkownika, a nie jego dobrą wolą, a następstwem prawidłowej pracy urządzenia będzie nie naliczanie kar od czasu likwidacji nadmiernego hałasu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w S. decyzją z dnia 6 stycznia 1995 r. na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska z dnia 31 stycznia 1980 r. i przepisów wykonawczych do ustawy - wymierzył Eugeniuszowi i Krzysztofowi K. - Młyn Handlowo-Usługowy w T. gmina K. dobowe kary pieniężne za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska od dnia 30 sierpnia 1994 r. w wysokości 131,95 zł i od dnia 26 października 1994 r. w wysokości 15,63 zł.

Kary zostały wyliczone na podstawie kontroli przeprowadzonych w dniu 30 sierpnia 1994 r. i 26 października 1994 r. i ujawnionych przekroczeniach dopuszczalnego hałasu w stosunku do wartości ustalonych w decyzji z dnia 06 kwietnia 1994 r. o poziomie dopuszczalnego hałasu wprowadzanego do środowiska.

Odwołanie od ww. decyzji złożyli Eugeniusz i Krzysztof K. wnosząc o jej uchylenie i zwolnienie ich od nałożonych kar.

Skarżący podali, iż od czasu pierwszej kontroli wykonali wszystkie możliwe roboty wyciszające pracę młyna w granicach istniejących w kraju możliwości technicznych i materiałach zagranicznych. Wyniki drugiej kontroli wykazały, iż hałas został ograniczony i praktycznie utrzymuje się w granicach przyznanych norm.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 10 grudnia 1997 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i wymierzył skarżącym dobową karę pieniężną w wysokości 131,95 zł, ustalając termin początkowy naliczania kary na dzień 30 sierpnia 1994 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż naliczenie kary dobowej na podstawie pomiarów wykonanych w dniu 30 sierpnia 1994 r. jest prawidłowe, gdyż tak pomiary jak i sposób wyliczenia kary nie budzi wątpliwości.

Jednocześnie w uzasadnieniu stwierdzono, iż nie ma podstaw do wymierzenia kary dobowej pieniężnej począwszy od dnia 26 października 1994 r.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska złożyło Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe-Usługowe "E.-M." s.c. Eugeniusz K., Krystyna K. Skarga nie zawiera konkretnych zarzutów prawnych, a wyraża niezadowolenie ze sposobu prowadzenia postępowania w sprawie oraz utrudnienia skarżącemu podejmowania działań mających na celu wyeliminowanie usterek w funkcjonowaniu młyna. Skarżący wskazał także na jego wysiłki zmierzające do dostosowania urządzeń do określonych wskaźników.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko z wyjaśnieniem, że w decyzji określono tylko czas początkowy naliczania kary dobowej, zaś jej czas zakończenia wskaże decyzja o ustaleniu kary łącznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest bezzasadna.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne i na podstawie właściwych przepisów prawnych.

Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję od strony jej zgodności z prawem materialnym i od strony właściwego stosowania przepisów procesowych i w tym względzie nie można dopatrzeć się żadnych istotnych uchybień. Uprawniony organ dokona kontroli poziomu hałasu emitowanego przez młyn prowadzony przez skarżących i stwierdziwszy przekroczenie ustalonych norm wymierzył kary dobowe stosownie do obowiązujących przepisów.

Wymierzenie tych kar nie ma charakteru uznaniowego, a więc nie zależy od woli organu kontrolnego. Wymierzanie kar jest obowiązkiem prawnym organu ochrony środowiska i jakiekolwiek zarzuty kierowane w tym sensie do organu są całkowicie nieuzasadnione.

Strona skarżąca wydaje się stać na stanowisku, iż podjęcie przez nią działań mających na celu dostosowanie poziomu hałasu do ustalonych norm powinno spotykać się ze specjalnym potraktowaniem przez organ, chyba poprzez rezygnację z obciążania skarżących wskazanymi karami. Otóż w tym względzie należy wskazać, iż dostosowanie się do określonych norm prawnych jest obowiązkiem każdego podmiotu i w żadnym wypadku nie ma podstaw do uznania, iż respektowanie prawa ma zwalniać od poniesienia konsekwencji za uprzednie niedostosowanie się do norm prawnych.

Jeśli zatem skarżący doprowadzi w ostateczności do tego, że poziom hałasu wytwarzanego przez młyn odpowiada normom, to było to obowiązkiem prawnym skarżącego, a nie jego dobrą wolą, a następstwem prawidłowej pracy młyna będzie nie naliczanie kar od czasu likwidacji nadmiernego hałasu.

Z powyższych względów orzekł Naczelny Sąd Administracyjny jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r.