Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...].01.2003r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 07.07.1994r. - Prawo budowlane nakazał E. i W. Ś. dokonanie całkowitej rozbiórki osadnika ścieków wybudowanego na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w [...], gmina [...]. Od powyższej decyzji odwołali się E. i W. Ś. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].02.2003r. utrzymał w mocy decyzję organu I — szej instancji nakazującą rozbiórkę.
Organ odwoławczy stwierdził, że podnoszone w odwołaniu argumenty nie mogą skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji a zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 51 ust.l pkt. 1 i ust. 4 ustawy - Prawo budowlane.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. i W. Ś.. Zaskarżonej decyzji zarzucają, iż wydana została z naruszeniem prawa w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny i na podstawie rozporządzenia, które w dacie wydania decyzji nie obowiązywało.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, bo oba organy nie wykazały dlaczego wybudowanie osadnika ścieków z oczywistym naruszeniem § 23 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. (Dz.U.1980, Nr 17, poz.62) uzasadnia jego rozbiórkę na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego z 1994r. i dlaczego w tym przypadku nie mają zastosowania przepisy Prawa budowlanego z 1974r.
Wymienione rozporządzenie obowiązywało do dnia 31 marca 1995r. (art. 107 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r.). Należało więc wskazać przepis przejściowy, który umożliwia zastosowanie takiej konstrukcji prawnej. Nadto organ odwoławczy z naruszeniem art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego ograniczył się do powielenia poglądu organu I instancji i trzech lakonicznych stwierdzeń oraz do przywołania treści art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994r. Uniemożliwia to sądową kontrolę kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wskazane uchybienia oraz przeprowadzenie postępowania z obrazą art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powodują, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C, art. 151 i art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.