Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 stycznia 2003 r. "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 51 ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 z późn. zm.), nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w B. zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych związanych z wykonywaniem ciepłociągu pomiędzy budynkami nr 34 i 48 na osiedlu "[...]" w B., w oparciu o ustalenie, iż roboty te prowadzone są na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odwołaniu od tej decyzji A. S.A. wniosła o jej uchylenie i wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowej budowli.
Skarżąca zarzuciła, iż organ I instancji wydał swe rozstrzygnięcie na niewłaściwej podstawie prawnej. Stwierdziła, iż zgodnie z art. 50 ust. l Prawa budowlanego, przepis art. 51 ust. l pkt. l tej ustawy nie ma zastosowania gdy obiekt budowlany lub jego część jest w budowie lub został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sytuacja taka miała natomiast miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż decyzją z dnia 29 listopada 2002 r. Wojewoda uchylił decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia 4 września 2002 r. o pozwoleniu na budowę sieci cieplnej i umorzył postępowanie w tej sprawie. W odwołaniu podniesiono ponadto, iż wybudowanie przedmiotowej sieci cieplnej narusza interesy
A S.A. związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, polegającą na dostarczaniu energii cieplnej, chronione przez art. 5 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego. W związku z nielegalnym wybudowaniem sieci, spółka utraciła możliwość dostarczania energii cieplnej do budynku przy ul. "[...]" w B., do czego jest zobowiązana na podstawie umowy. Ponadto sieć ta ograniczyła niezbędny dostęp do istniejącej sieci cieplnej należącej do spółki.
Postępowanie odwoławcze zostało umorzone decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 3 marca 2003 r. "[...]", w wyniku odmówienia skarżącej przymiotu strony.
W uzasadnieniu tego stanowiska organ II instancji stwierdził, iż stosownie do art. 28 KPA stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, kto żądając czynności organu ze względu na swój interes prawny, domaga się wydania określonego aktu. Istotną cechą "strony" w rozumieniu art. 28 KPA jest to, że jest ona podmiotem własnych praw (interesów prawnych) lub obowiązków, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Zatem pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 KPA, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, w danym przypadku Prawa Budowlanego, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku.
Skarżący-spółka A SA, wbrew swemu przekonaniu, w świetle ustawy Prawo Budowlane nie miała przymiotu strony określonego w art. 28 KPA, bowiem nie mają interesu prawnego w żądaniu nakazu rozbiórki przedmiotowych rur, a jedynie mają niewątpliwie interes faktyczny wynikający z ograniczenia możliwości sprzedaży energii cieplnej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A S.A. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego jako niezgodnej z prawem.
Skarżąca wyraziła przekonanie, iż w związku postanowieniami art. 28 kpa i art. 5 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego jest stroną w sprawie, stwierdzając, iż przepis ten daje jej uprawnienie do żądania, by w procesie budowlanym chronione były jej uzasadnione interesy. Ochrona ta dotyczy też interesów skarżącej naruszonych na skutek samowoli budowlanej, w wyniku pozbawienia jej możliwości dostarczania energii cieplnej. W związku z tym, jej zdaniem, postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia losu samowoli budowlanej dotyczy jej interesu, co przesądza o tym, iż przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w swej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późniejszymi zmianami).
Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sąd ad- ministracyjny bada legalność zaskarżonych decyzji, tj. ich zgodności z przepisami prawa.
Zgodnie z zasadą zawartą w art. 107 § l i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późniejszymi zmianami), integralną część decyzji administracyjnej stanowi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Powinno ono wyjaśniać treść rozstrzygnięcia, z którym w logicznym związku winny pozostawać przytoczone fakty, dowody i przepisy prawa.
Wymogu tego nie spełnia ograniczenie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zdefiniowania pojęcia strony postępowania administracyjnego i stwierdzenia, iż A S.A. nie ma jej przymiotu ze względu na brak interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu I instancji. Skoro organ powołuje się na brak interesu prawnego, to winien w sposób wszechstronny uzasadnić, dlaczego prezentuje taki pogląd i dlaczego podnoszone przez skarżącą okoliczności uzasadniające jej udział w sprawie, wskazują, że jest to interes faktyczny a nie prawny, w rozumieniu art. 5 prawa budowlanego
Ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), należało ją uchylić.
Stosownie do art. 152 wskazanej ustawy rozstrzygnięta została kwestia wykonalności uchylonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.