Uzasadnienie
Przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych /Dz.U. nr 127 poz. 627/ w sposób jednoznaczny wskazuje na to, iż unormowania zawarte w tej ustawie w sposób wyłączny regulują tryb i zasady postępowania administracyjnego o ustalenie lokalizacji autostrad płatnych. W myśl art. 19 tej ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady musi być poprzedzona udzieleniem przez Ministra - Kierownika Centralnego Urzędu Planowania wskazań lokalizacyjnych autostrady. Zarówno z treści tego przepisu, jak i z pozostałych unormowań powołanej ustawy nie wynika, aby wskazania lokalizacyjne - tak jak to było także pod rządem przepisu art. 37 in fine ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym - miały charakter decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 104 par. 1 i 2 Kpa, tj. aby rozstrzygały sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończyły sprawę w danej instancji.
Rozstrzygnięciem i zakończeniem sprawy o lokalizacji autostrady płatnej jest dopiero decyzja o ustaleniu lokalizacji tej inwestycji. Wskazania lokalizacyjne - w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej - nie mają cech jednostronnego rozstrzygnięcia sprawy o wiążących konsekwencjach obowiązujących dla indywidualnie określonego podmiotu normy prawnej, rozstrzygnięcia podjętego przez organ administracji publicznej w sferze stosunków zewnętrznych; są one jedynie konieczną w postępowaniu lokalizacyjnym fazą procesu inwestycyjnego, mają charakter aktu wewnętrznego, od którego nie przysługuje skarga sądowa. Stanowisko takie znajduje pełne potwierdzenie w art. 23 ust. 2 omawianej ustawy, który przewiduje tryb odwoławczy oraz skargę do sądu administracyjnego wyłącznie od decyzji o ustaleniu lokalizacji.
Z tych przyczyn oraz na mocy art. 27 ust. 2 w związku z art. 53 ust. 3 ustawy o NSA, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.