Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]) Burmistrz Miasta K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla dokończenia budowy budynku usługowego - montaż i sprzedaż mebli, wraz z częścią mieszkalną na terenie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] stanowiącej działkę o nr ewid. [...]z obrębu [...].
Organ ustalił, stosownie do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, że teren inwestycji znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej ekstensywnej istniejącej przewidzianej do uzupełnienia z adaptacją istniejących siedlisk zagrodowych z dopuszczeniem usług rzemieślniczych. Na tych terenach zgodnie z planem nieprzekraczalna wysokość zabudowy usługowej wynosi 3 kondygnacje.
Od powyższej decyzji odwołała się J. G. podnosząc, że Burmistrz nie dopełnił przy wydawaniu decyzji zaleceń zawartych w decyzji SKO z dn. [...].06.2002r.
Skarżąca wniosła o wskazanie, w której części budynku będzie prowadzona inwestycja, gdzie będą usytuowane schody, wejście i wyjście, w której części działki będzie parking, a także zawnioskowała o przemierzenie powierzchni działki, na której będzie prowadzona inwestycja.
Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta K. z tym, że punkt 1. 2 zaskarżonej decyzji uzupełniło zapisem:" w parterach budynków mieszkalnych dopuszcza się realizację lokali usługowych (dla usług nieuciążliwych) z jednoczesnym powiększeniem powierzchni".
W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] grudnia 1992 r. Teren inwestycji położony jest bowiem na obszarze oznaczonym symbolem [...], którego ustalenia są następujące: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej przewidzianej do uzupełnienia z adaptacją istniejących siedlisk zagrodowych z dopuszczeniem usług rzemieślniczych.
W ustaleniach dla zabudowy jednorodzinnej podano, że w parterach budynków mieszkalnych dopuszcza się realizację lokali usługowych (dla usług nieuciążliwych) z jednoczesnym powiększeniem powierzchni. W ocenie SKO zaskarżoną decyzję należało uzupełnić o wyżej wskazany zapis planu zagospodarowania.
Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że przy ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest możliwe opisanie warunków inwestycji w takim stopniu szczegółowości, jak żąda tego skarżąca.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. G. podniosła następujące zarzuty:
- 1) żądanie zmierzenia przez geodetę działki nr [...], na której planowana jest inwestycja (działka ta sąsiaduje z działką stanowiącą własność skarżącej),
- 2) przy prowadzeniu w latach 80-tych działki nr [...] robotnicy postawili ogrodzenie według "własnego upodobania",
- 3) burmistrz sprzedał działkę nr [...] z murami za symboliczne pieniądze,
- 4) przy scalaniu gruntów w latach 50 tych rolnikom zabierano działki na wybudowanie przedszkola, zabrano również działkę matce skarżącej,
- 5) pieniądze ze sprzedaży działki nr [...] winny być przeznaczone na finansowanie kanalizacji przy ul. [...] w K.,
- 6) montaż mebli odbywa się przy zastosowaniu klejów toksycznych, innych substancji chemicznych oraz powoduje hałas.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz twierdząc, że wszystkie zarzuty skargi są bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zważywszy na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione w skardze.
Sąd stosownie do art. 134 § 1 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zatem poddał ocenie legalność zaskarżonej decyzji nie tylko w aspekcie zarzutów podniesionych przez skarżącą. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1984 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jedynym zatem kryterium przy badaniu prawidłowości takiej decyzji jest zgodność ustalonego w niej zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego.
Stwierdzenie przez organ właściwy do wydania decyzji, że inwestycja jest sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego lub miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego skutkować winno wydaniem decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Decy zj a zaś ustalaj ąca warunki zabudowy i zagospodarowania, wydana wbrew zapisom miejscowego planu zagospodarowania, jest z mocy prawa nieważna (art. 46 a ust. 1 pkt 1) ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując kontroli decyzji organu I instancji, błędnie uznało, że inwestycja w postaci dokończenia budowy budynku usługowego - montaż i sprzedaż mebli wraz z częścią mieszkalną na obszarze o symbolu [...] jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K..
Miejscowy plan zagospodarowania przewiduje na tym obszarze zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ekstensywną istniejącą przewidzianą do uzupełnienia z adaptacją istniejących siedlisk zagrodowych i dopuszczeniem usług rzemieślniczych. Jednocześnie plan odsyła do szczegółowych ustaleń przewidzianych dla zabudowy jednorodzinnej. Zgodnie zaś z pkt 2.3.2 planu dla tego rodzaju zabudowy ustala się wysokość budynku na 2-2,5 kondygnację, a lokalizację lokali usługowych w takich budynkach przewiduje się w parterach budynków (dla usług nieuciążliwych). O ile Samorządowe Kolegium zauważyło konieczność zawarcia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu regulacji odnoszącej się do umieszczenia usług jedynie w parterze budynku mieszkalnego, o tyle zupełnie nie odniosło się do kwestii charakteru zabudowy.
Plan bowiem przewiduje na tym terenie wyłącznie zabudowę jednorodzinną, której wysokość maksymalna określona planem zagospodarowania wynosi 2,5 kondygnację, nie zaś zabudowę usługową, dla której• plan dopuszcza 3 kondygnacje i która to wysokość została ustalona przez organ I instancji w przedmiotowej decyzji. Plan przewiduje następujące rodzaje zabudowy i ustala odrębnie dla każdej z nich warunki: zabudowa wielorodzinna, jednorodzinna, zagrodowa, usługowa i administracyjna oraz zabudowa gospodarcza. Nie jest zatem możliwe utożsamienie zabudowy usługowej z mieszkalną jednorodzinną, jak uczyniły organy, ze względu na zasadniczą różnicę w ich przeznaczeniu, która to przekłada się na konkretne uwarunkowania w zakresie chociażby wysokości budynków.
Wobec powyższego w ocenie Sądu, obydwie decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 43 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W dalszym toku postępowania organy winny dokładnie rozważyć zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, mając na uwadze rozważenia prawne, zawarte w niniejszym wyroku.
Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze, należy podkreślić, że dotyczą one kwestii, które mogą być rozpoznawane w innych postępowaniach, zarówno sądowych cywilnych, jak i w trybie administracyjnym.
Z tych też względów należało uchylić decyzję obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i art. 135 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy. Sąd odstąpił od zamieszczania w wyroku rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając takie rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie za całkowicie bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji