Uzasadnienie
2 IV SA 1418/03
Postanowieniem z dnia 17 marca 2003r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 19 lutego 2003r. Nr "[...]" w sprawie nałożenia na K. B. grzywny w celu przymuszenia wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego drewnianego budynku zlokalizowanego na działce rolnej nr 51/12 w obrębie M. gmina P. W uzasadnieniu podano, iż ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 23 sierpnia 1994r. nakazano rozbiórkę przedmiotowego budynku, a strona -pomimo upomnienia - nie wykonała nałożonego na nią obowiązku.
W związku z tym wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne i nałożona grzywna w celu przymuszenia. Organ odwoławczy uznał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest uzasadnione. Wyjaśniono przy tym, iż możliwość przekwalifikowania w przyszłości przedmiotowej działki na letniskową nie stanowi podstawy od odstąpienia od postępowania egzekucyjnego. Wskazano ponadto, iż grzywna w celu przymuszenia jest wymierzana w wysokości określonej przepisami prawa i stanowi najmniej uciążliwy środek egzekucyjny.
Na postanowienie to skargę wniósł K. B., zarzucając naruszenie przepisów prawa. Podał, iż w gminie P. toczy się postępowanie w celu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do terenu, na którym znajduje się jego działka. W związku z tym w najbliższym czasie uzyska prawo do zalegalizowania samowoli budowlanej i dlatego złożył wniosek w sprawie odroczenia wykonania rozbiórki i zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu. Ponadto podniósł, iż wysokość grzywny jest rażąco niesprawiedliwa.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W uzupełnieniu skargi skarżący nadesłał decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 9 maja 2003r. o odroczeniu wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu i zezwoleniu na jego czasowe wykorzystanie do dnia 9 maja 2006r.
W związku z tym na rozprawie w dniu 2 czerwca 2004r. skarżący oświadczył, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne, na których obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec wydania decyzji o odroczeniu wykonania rozbiórki obiektu budowlanego i zezwoleniu na czasowe jego wykorzystywanie skarżący cofnął skargę. W tym stanie sprawy Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania iż cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. W związku z tym na podstawie art. 161 § l pkt l powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.