W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ brak jest rozwiązań prawnych, pozwalających na rozstrzygnięcie w trybie administracyjnym o sposobie wykonania zobowiązań, wynikających z umów cywilnych, dotyczących kosztów budowy, modernizacji i utrzymania dróg publicznych.
Podjęte w takim zakresie decyzje administracyjne dotknięte są wadą nieważności, jako wydane bez podstawy prawnej /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.
Dla dochodzenia powyższych roszczeń właściwa jest droga powództwa cywilnego.
Korzystanie z dróg publicznych, zgodnie z ich przeznaczeniem, dla ruchu pojazdów nawet bardzo intensywnego i powodującego przedwczesne zniszczenie nawierzchni, z zastrzeżeniem ruchu pojazdów, o których mowa w art. 41 cytowanej wyżej ustawy na drogach do tego celu nie przeznaczonych, nie może być uznane za samowolne naruszenie pasa drogowego w rozumieniu art. 36 tej ustawy.
W skrócie
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
Zapytaj o swoją sytuację
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.