Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 października 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę Kazimierza G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 1994 r., wydaną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego z powodu braku jej opłacenia wpisem stałym przez reprezentującego skarżącego radcę prawnego.
W związku z treścią powołanego strona skarżąca złożyła trzy wnioski: o wznowienie postępowania sądowego /z powołaniem jako podstawy wznowienia art. 403 par. 3 Kpc/, o przywrócenie terminu do złożenia skargi i o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Ostatni z wymienionych wniosków złożył zarówno reprezentujący skarżącego radca prawny jak i sam skarżący.
Wobec oświadczenia strony skarżącej zawartego w piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 1999 r. /data wpływu 22 grudzień 1999 r./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał jedynie wniosek o wznowienia postępowania, i postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2000 r. go odrzucił.
W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2000 r. /data wpływu 19 maja 2000 r./ skarżący zgłosił wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem z dnia 14 października 1999 r., odrzucającym skargę w sprawie.
Powołując się na treść art. 401 pkt 2 Kpc wywodził, iż jako podstawę wznowienia należy traktować jego nienależytą reprezentację przez radcę prawnego, o czym dowiedział się na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2000 r.
Jednocześnie domagał się też rozpoznania zgłoszonego przez niego osobiście wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu z dnia 2 listopada 1999 r.
Z wypowiedzi skarżącego wynikało, iż po rozprawie w dniu 20 kwietnia 2000 r. cofnął pełnomocnictwo radcy prawnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Oba wnioski skarżącego zawarte w jego piśmie procesowym z dnia 18 maja 2000 r. nie zasługują na uwzględnienie.
Istotą instytucji pełnomocnictwa jest to, że pełnomocnik działa w imieniu i na rzecz reprezentowanego. Działanie pełnomocnika jak i popełnione przez niego uchybienia odnoszą zatem bezpośredni skutek w stosunku do strony.
Uchybienia w dokonaniu czynności procesowej przez pełnomocnika nie mogą stanowić podstawy żądania przywrócenia terminu przez samą stronę /por. Komentarz do Kpc pod redakcją Z. Reischa i W. Siedleckiego Tom I W-wa 1975 str. 283/. Zawinione przez pełnomocnika uchybienie w postaci braku uiszczenia wpisu stałego nie może zatem uzasadniać domagania się przez samego skarżącego przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. Brak uiszczenia wpisu nie nastąpił bowiem w takiej sytuacji bez winy strony a tylko w takiej sytuacji można skutecznie domagać się przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Nie sposób też zgodzić się ze skarżącym, aby mimo powołania się przez niego na ustawową podstawę wznowienia i w obowiązującym terminie, powołana podstawa wznowienia w rozpatrywanej sprawie rzeczywiście występowała.
W art. 401 pkt 2 Kpc nie chodzi bowiem o przypadki nieudolnej reprezentacji czy też stworzenie możliwości stronie uchylenia się od obciążających ją skutków uchybień popełnionych przez ustanowionego pełnomocnika ale o "nienależytą reprezentację", tj. np. przypadki występowania za stronę osoby, która faktycznie nie została właściwie ustanowiona jako pełnomocnik procesowy.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.