Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 20 lutego 2003 r. (...) Rada Miejska w O. - po rozpatrzeniu zarzutów do projektu zmiany w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta O., w zakresie jednostek strukturalnych: B1I, B1II, B3II, /część północna/ - rejon "W." - odrzuciła zarzuty wniesione do ww. projektu przez Stefana R. i Stefanię R., dotyczące działek 30137, 30123 - ul. Ł. oraz zarzuty Mariana P., Barbary N. i Stefana R. dotyczące działki 30182/1 - ul. T. Z uzasadnienia ww. uchwały, zawartego w załącznikach o nr 1 i 2 wynika, że odnośnie zarzutów kwestionujących ustalenia planu, określające przeznaczenie działki pod zadrzewienie, a nie pod zabudowę, decydujące znaczenie miały niekorzystne warunki budowlane i niska zdolność szaty roślinnej do odtwarzania. Wprowadzenie nowego zagospodarowania wpłynęłoby na całkowite zniszczenie istniejących wydm. Tak więc ograniczenie sposobu użytkowania terenu konieczne było dla ochrony przyrody oraz walorów krajobrazowych, co wynika ze sporządzonych opracowań o stanie środowiska przyrodniczego. Powołano się w tym względzie na art. 45a - ustawy o ochronie przyrody i inne akty prawne.
Odnośnie zarzutów dotyczących przeprowadzenia projektowanej ulicy dojazdowej KUD Rada Miejska wskazała na
"- konieczność zaspokojenia zbiorowych potrzeb w zakresie ruchu lokalnego,
- - brak innej możliwości skomunikowania terenu od dróg publicznych, brak możliwości przeprowadzenia dróg wewnętrznych do drugiego pasa zabudowy przez działki już zabudowane,
- - obecne rozwiązania komunikacyjne (...) nie dają możliwości równego dostępu do drogi publicznej wszystkim właścicielom działek na tym terenie,
- - proponowany przebieg ulicy dojazdowej KUD posiada pozytywne uzgodnienie".
Na powyższą uchwałę ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpili: Stefan i Stefania R., Marian P., Barbara Regina N. Domagając się jej uchylenia podnieśli, że jest ona sprzeczna z Konstytucją, a nadto "brak jest podstawy prawnej do zmuszania ich do zalesienia lub zadrzewienia gruntów".
Odpowiadając na skargę Rada Miejska w O. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając zawarte w skardze zarzuty oraz oceniając zgodność zaskarżonej uchwały z prawem, sąd administracyjny nie znalazł podstaw do przyjęcia, że odrzucenie zarzutów wniesionych przez Stefana i Stefanię R., Mariana P., Barbarę Reginę N. nastąpiło z naruszeniem prawa.
Stosownie do brzmienia art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszane przez ustalenia przyjęte w projekcie planu.
Podkreślić jednak należy, że nie każde takie naruszenie obliguje organy gminy do uwzględnienia zgłoszonego zarzutu powstaje dopiero wówczas, gdy postanowienia planu podjęte zostały w wyniku przekroczenia przez radę gminy uprawnień określonych w art. 4 ust. 1 cyt. ustawy - upoważniających gminę do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Zgodnie z poglądami prezentowanymi przez doktrynę, a także orzecznictwo sądowe uwzględnienie zarzutu winno mieć miejsce wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut, jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego /normy prawa materialnego/.
W niniejszej sprawie nie zachodzi tego rodzaju sytuacja. Wprawdzie przysługujące skarżącemu prawo własności chronione jest przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, jednakże w art. 64 dopuszcza ona możliwość ograniczenia tego prawa w drodze ustawy. Jedną z takich ustaw jest ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, która w ramach uchwalonych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego upoważniła gminy do ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowania terenem. Określając materie, które mogły być uregulowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, art. 10 cyt. ustawy wskazał jednocześnie granice przysługującego gminie władztwa planistycznego.
Kontrolując legalność zaskarżonej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby Rada Miejska w O. przeznaczając teren oznaczony symbolem 31s/2 i 48s/2 - "pod zalesienie i zadrzewienie", a także planując przebieg drogi dojazdowej KUD, przekroczyła swoje uprawnienia wynikające z tzw. władztwa planistycznego. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały argumenty nie zawierają cech dowolności. Stwierdzenia o konieczności ochrony istniejących na przedmiotowym terenie. wydm, znajdują oparcie w opracowaniach dotyczących stanu środowiska przyrodniczego. Zgodzić należy się w tych warunkach ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej uchwale, że niska zdolność szaty roślinnej do odtworzenia, wymaga utrzymania takiego sposobu zagospodarowania, który pozwoli na dalsze zachowanie istniejącej szaty roślinnej.
Przekonywująco uzasadniła Rada Miejska w O. swoje stanowisko w kwestii przebiegu planowanej ulicy dojazdowej. Brak możliwości przeprowadzenia dróg wewnętrznych do drugiej pasa zabudowy z uwagi na istniejącą tam zabudowę czyni koniecznym zaplanowanie jej przebiegu w sposób określony w projekcie.
Uwzględniając powyższe, a także to, iż kwestionowany projekt planu został sporządzony zgodnie z postanowieniami art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-10 cyt. ustawy - Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzekł jak w sentencji.