Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2002 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 122 w zw. z art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na J. J. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 4.000 zł z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] lipca 2001 r. polegającego na dokonaniu rozbiórki pomostu w kształcie litery [...] o wymiarach: w części prostopadłej do brzegu 19,06m x 2,04m, w części równoległej do brzegu 6,56m x 2,06m, wybudowanego bez pozwolenia na budowę na jeziorze [...] w sąsiedztwie z działką o nr ew. [...].
Przywołany obowiązek został nałożony na zobowiązanego decyzją z dnia [...] maja 2000 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].
W uzasadnieniu podał, że mimo skutecznego, w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, doręczenia zobowiązanemu w dniu 25 czerwca 2001 r. upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku, nie został on wykonany. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając jako wierzyciel, wystawił dnia [...] lipca 2001 r. tytuł wykonawczy oraz skierował do Wojewody [...] wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej.
W dniu [...] września 2001 r. Wojewoda [...] opatrzył tytuł wykonawczy klauzulą o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej i dokonał skutecznego, w świetle kpa, doręczenia tego dokumentu zobowiązanemu.
Po rozpatrzeniu zażalenia J. J. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu stwierdził, że egzekwowana decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w myśl przepisu art. 44 kpa i wobec nie wniesienia od niej odwołania stała się ostateczna, a więc wymagalna.
Wobec niewykonania obowiązku nałożonego w decyzji z dnia [...] maja 2000 r., po dokonaniu czynności określonej w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegającej na przesłaniu J., J. upomnienia, wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest zasadne.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. J. wnosząc o uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Skarżący w uzasadnieniu wyjaśnił, że nie jest prawdą, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2000 r. została mu doręczona, ponieważ zgłaszał do Urzędu Gminy [...], iż od kwietnia do października każdego roku zamieszkuje na działce we wsi [...], a organy administracji kierowały korespondencję na adres [...].
Z tych względów, że w okresie kwiecień-październik nie przebywał pod wskazanym adresem nie były doręczone żadne decyzje, a ponadto nie upoważnił nikogo do odbioru korespondencji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1, art. 2, art. 3 i art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) –Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia kończące postępowanie w sprawie. Sąd uwzględnia skargę na postanowienie w przypadku stwierdzenia jego wad, o których mowa w art. 145 tej ustawy.
W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, ze skarga jest uzasadniona i zaskarżone postanowienie nie może się ostać jako wydane z naruszeniem prawa procesowego, które miał istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Organ I instancji nieprawidłowo przyjął, że upomnienie zostało zobowiązanemu skutecznie doręczone w świetle przepisów kpa. Adnotacja poczty na zwrotce, że adresat wyjechał na 2 miesiące nie oznacza doręczenia zastępczego. Reguluje je art. 44 kpa, zgodnie z którym w razie niemożliwości doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42, 43 kpa pismo powinno być złożone na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym umieszczone w drzwiach mieszkania adresata. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Również błędnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że skuteczne było doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego w myśl art. 26 § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z adnotacji poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie wynika komu doręczono pismo kierowane do J. J. Aby można było mówić o prawidłowym doręczeniu zastępczym zgodnie z art. 43 kpa w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo doręczone winno być za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podejmują się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma do rąk sąsiada lub dozorcy umieszcza się zawiadomienie na drzwiach mieszkania adresata.
W niniejszej sprawie niewiadomo kim jest osoba kwitująca odbiór pisma kierowanego do skarżącego.
Powyższe wskazuje, że postanowienia obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, o którym mowa wyżej (skoro organ II instancji w ramach swojej kontroli też tego nie wyeliminował).
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w wyroku.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200, zaś zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku w myśl art. 152 powołanej wyżej ustawy.