Uzasadnienie
Wojewoda B. decyzją z dnia 26 maja 1997 r., powołując się na art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 i 4, art. 53 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego, udzielił Adamowi R. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z rowu R1 (...) za pomocą ujęcia dennego w postaci żelbetowego doku z kratą przelotową z płaskowników 40x10 mm, doprowadzającego wodę do stawu o powierzchni ogroblowanej F=0,30 ha, w tym powierzchnia zwierciadła wody Fzw=0,20 ha, położonego w miejscowości S. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa po rozpatrzeniu odwołania (...) Agencji Spedytorskiej "C." Sp. z o.o., decyzją z dnia 9 lipca 1997 r., powołując się na przepisy art. 20 ust. 1, art. 25 ust. 1, art. 49 ust. 1 i art. 53 ust. 1 i 3 Prawa wodnego, uchylił pkt 1 decyzji organu I instancji i orzekł o ustaleniu jego brzmienia jak następuje: "Udzielić Adamowi R. pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę stawu o pow. ogroblowanej 0,30 ha, w tym pow. zw. wody 0,20 ha w m. G. i piętrzenie w nim wody do rzędnej 319,20 m npm"; w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu tej decyzji zostało stwierdzone, że pozwolenie wodnoprawne jest aktem uprawniającym osobę prawną lub fizyczną jedynie do szczególnego korzystania z wód. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie jego uzyskania nie jest konieczne przedłożenie przez wnioskodawcę dokumentu stwierdzającego zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowego zagospodarowania przestrzennego, ponieważ kwestie te są rozpatrywane w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę, prowadzonym w trybie przepisów prawa budowlanego. Projektowana przez Adama R. inwestycja dotyczy odbudowy, a więc po jej zrealizowaniu nie wytworzy się nowa sytuacja na działce, a jedynie zostanie przywrócony poprzedni stan zagospodarowania działki.
Ponadto organ odpowiedzialny za realizację postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wniósł żadnych uwag co do inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu zawartego w odwołaniu, iż decyzja narusza jej interes, ponieważ wykonanie zamierzonej inwestycji całkowicie zamyka się na obszarze działek będących własnością inwestora i posiada wszelkie niezbędne urządzenia zabezpieczające tereny przyległe. W toku postępowania odwoławczego nie stwierdzono, aby w przedmiotowej sprawie istniały przesłanki wymienione w art. 25 ust. 1 Prawa wodnego, dające podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Kwestia budowy drogi gminnej nie była zgłaszana przez przedstawicieli Gminy D. podczas rozprawy wodnoprawnej, wobec czego rozpatrywanie tej sprawy jest bezprzedmiotowe. Uchylenie pkt 1 zaskarżonej decyzji i orzeczenie jego nowego brzmienia było konieczne ze względu na fakt, że pobór wody do stawu z rowu przez właściciela gruntu, przez który przebiega trasa rowu jest zgodny z art. 49 ust. 1 Prawa wodnego i jest traktowany jako zwykłe korzystanie z wód, na które nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) Agencja Spedytorska "C." spółka z o.o. w C. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła, iż zaskarżona decyzja narusza jej interes prawny oraz obowiązujące prawo. Decyzje organów obu instancji są nieprecyzyjne albowiem nie zawieraj jasnego określenia jakiej dokładnie dotyczą nieruchomości. Bezzasadne jest też stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest bezprzedmiotowy dla kwestii pozwolenia wodnoprawnego. Pozostaje ono w wyraźnej sprzeczności z art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Chybiony jest też argument, iż projektowana do wykonania inwestycja dotyczy odbudowy stawu. Pozwolenie wodnoprawne stanowi bowiem podstawę do budowy zupełnie nowego stawu o innej powierzchni, innym ogroblowaniu. Nie ma też znaczenia fakt, jakie było poprzednie przeznaczenie gruntu, ważne jest natomiast, że w obecnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu grunt ten znajduje się w jednostce strukturalnej E24 URTS, dla której zapis brzmi: "Usługi, rzemiosło, obsługa transportu samochodowego (...)". Decyzje organów obu instancji stoją w sprzeczności z dyspozycją art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skarżący jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej i posiada prawomocne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z zapisami przedmiotowego planu. Na terenie tym skarżący ma prawo wybudować m.in. parking dla samochodów TIR, punkt odpraw celnych, warsztaty naprawcze itp. Zatem oczywistym jest, że lokalizacja stawu w pobliżu zatwierdzonej w 1996 r. inwestycji skarżącego, jest absolutnie pozbawiona podstaw formalnych i merytorycznych. Poza tym nieruchomość skarżącej nie ma aktualnie odpowiedniego dostępu do sieci dróg publicznych. Teren zaś, po którym przebiega droga gminna, położony jest znacznie niżej w stosunku do poziomu drogi wojewódzkiej, co wymaga w tej sytuacji podwyższenia poziomu drogi gminnej poprzez wykonanie stosownych nasypów, uskarpowień itp. Powoduje to konieczność wystąpienia skarżącego o ustanowienie odpowiedniej służebności wzdłuż pasa drogi, w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji planowanej przez Adama R. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie sposób podzielić trafności stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji odnośnie bezprzedmiotowości ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy wydawaniu pozwoleń wodnoprawnych. Nie ulega wątpliwości, że pozwolenie wodnoprawne, którego przedmiotem jest w szczególności zezwolenie na wykonanie urządzeń wodnych na danym terenie, jest w swej istocie sposobem zagospodarowania tego terenu. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415 ze zm./, ustalenie przeznaczenia zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy /z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 15/. Oznacza to, że organy administracji rządowej nie mogą w sposób władczy ingerować w wykonywanie przez gminę tego zadania. Zadania te gmina realizuje w uchwalonym przez nią miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego /art. 2 ust. 1 powołanej ustawy/, który, stosownie do art. 7 ustawy - ma charakter normatywny, powszechnie obowiązujący i stanowi podstawę, wraz z innymi przepisami prawa, do wydawania decyzji administracyjnych, kształtujących sposób wykonywania prawa własności nieruchomości /art. 33 ustawy/.
Wynika z tego, że każda decyzja administracyjna, kształtująca wykorzystanie przestrzenne terenu, w tym sposób zagospodarowania położonej, na nim nieruchomości, musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obliguje to w każdym przypadku organ orzekający w takiej sprawie do dokonywania z urzędu oceny zgodności wniosku, m.in. o pozwolenie wodnoprawne, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, iż jedynie przesłanki wymienionej w art. 25 Prawa wodnego mogą stanowić podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, jest nie do przyjęcia gdyż prowadzić by mogło niejednokrotnie do sytuacji gdy wlaściciele sąsiednich nieruchomości dysponowaliby decyzjami administracyjnymi, ustalającymi sposób zagospodarowania tych nieruchomości /jedną wydanej na podstawie Prawa wodnego a drugą na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/ wzajemnie się wykluczającymi, względnie pomijający ich uzasadnione interesy.
Z przytoczonych względów oraz z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.