Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w B. decyzją z dnia 20 maja 1997 r., zmienioną następnie w trybie art. 132 Kpa decyzją z dnia 2 lipca 1997 r. zobowiązał na podstawie art. 28 ust. 1 Prawa wodnego Państwowy Instytut Weterynaryjny w P. do wykonania remontu kapitalnego oczyszczalni ścieków w T. i włączenia jej do eksploatacji w terminie do dnia 30 czerwca 1998 r.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "J." w T. Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu tego odwołania decyzją z dnia 26 maja 2000 r., opartą na art. 138 par. 1 pkt 3 Kpa, umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu tej decyzji zostało stwierdzone, że zgodnie z treścią art. 127 par. 1 Kpa prawo do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ administracji przysługuje tylko stronie. Stroną zgodnie z art. 28 Kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z akt sprawy wynika, że adresatem zaskarżonej decyzji jest Państwowy Instytut Weterynarii w P., a nie Spółdzielnia Mieszkaniowa "J." w T. Wobec tego nie jest ona stroną postępowania, w wyniku którego organ I instancji wydał decyzję nakładającą obowiązek remontu oczyszczalni. Polskie prawodawstwo nie przewiduje, poza określonymi normą ustawową przypadkami, następstwa prawnego co do wykonania obowiązku nałożonego decyzją administracyjną.
Obowiązek wykonania decyzji administracyjnej obciąża jej adresata. Zatem stroną w niniejszym postępowaniu jest Państwowy Instytut Weterynaryjny w P., którego na podstawie przepisów prawa materialnego zobowiązano do wykonania obowiązku, określonego w zaskarżonej decyzji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Państwowy Instytut Weterynaryjny w P. zarzucił, że działając na podstawie ustawy z dnia 12 października 1994 r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe /Dz.U. nr 119 poz. 567 ze zm./, Instytut przekazał nieodpłatnie Spółdzielni Mieszkaniowej "J." w T. aktem notarialnym z dnia 8 listopada 1997 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i prawo własności naniesień, w tym budynków mieszkalnych i bezpośrednio związanej z tymi budynkami, oczyszczalni ścieków.
Protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 19 listopada 1997 r. w wykonaniu aktu notarialnego przekazana została miedzy innymi korespondencja dotycząca kapitalnego remontu oczyszczalni ścieków, w tym decyzje administracyjne wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Tym samym na mocy umowy notarialnej Spółdzielnia Mieszkaniowa "J." w T. wstąpiła w prawa i obowiązki stosunku do oczyszczalni jako następca prawny zakładu /art. 29 ustawy Prawo wodne/ i stała się stroną postępowania administracyjnego.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest: nieuzasadniona.
Z treści powołanego w skardze art. 29 Prawa wodnego wynikają odmienne od wskazanych przez stronę skarżącą skutki prawne. Przede wszystkim należy podnieść, iż decyzja administracyjna jest jednostronnym i władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, podjętym na podstawie prawa i w granicach przysługujących temu organowi kompetencji, skierowanym do zindywidualizowanego adresata. Decyzje będące ściśle związane z określonym adresatem i sytuacją, w której ten adresat się znajduje nie podlegają na ogół sukcesji na podstawie aktów woli ich adresatów. W szczególności dotyczy to decyzji - jak w sprawie niniejszej - o charakterze przedmiotowym, regulujących przedmiotowy aspekt sytuacji adresata, nie związany z jego cechami osobowościowymi /podmiotowymi/. Tego rodzaju decyzje wprawdzie, w drodze wyjątku od generalnego zakazu, mogą podlegać sukcesji, jednakże wymaga bo w każdym przypadku wyraźnych podstaw prawnych.Powołany w skardze art. 29 Prawa wodnego stanowi taki właśnie wyjątek od zakazu sukcesji uprawnień i obowiązków określonych decyzją administracyjną lecz - co wyraźnie wynika z jego treści -dotyczy to wyłącznie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego. Stosownie zaś do powszechnie stosowanej reguły interpretacyjnej, do uregulowań mających charakter wyjątku od zasady nie można stosować wykładni rozszerzającej.
Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.