Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 27 czerwca 1996 r., sygn. akt IV SA 1514/94

skargę oddala.

Teza

1. 1. Nie każdy obiekt, który służy użyteczności publicznej, w tym sensie, że może zeń korzystać ogół społeczeństwa, należy traktować jako zajęty na cele użyteczności publicznej.
2. 2. Ustawodawca w dekrecie z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczaniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. /Dz.U. nr 20 poz. 138 ze zm./ expressis verbis deklarował - poprzez odesłanie do odpowiedniego stosowania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1934 r. Prawo o postępowaniu wywłaszczeniowym /Dz.U.R.P. nr 86 poz. 776 ze zm./ dotrzymywania standardów międzywojennych, a jeżeli tak ówcześnie dokonanych wywłaszczeń nie można oceniać przez pryzmat praktyki państwa totalitarnego końca lat czterdziestych i początku lat pięćdziesiątych, a wyłącznie w kategoriach obowiązujących wówczas przepisów prawa.

Te zaś nie dawały podstaw do rozszerzającej interpretacji prawa do wywłaszczeń, a w ślad za tym pojęcia celów użyteczności publicznej, w którym to pojęciu nie mieści się kino, aczkolwiek przeznaczone było do użytku ogółu społeczności.

A gdyby nawet założyć, że wywłaszczenie po wojnie przedmiotowej nieruchomości pod kino mieściło się w celach użyteczności publicznej, to fakt użytkowania tej nieruchomości jako kina w okresie wojny przez Niemców, z właściwymi temu okresami ograniczeniami, trudno byłoby uznać za realizację celów użyteczności publicznej.