Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 24 marca 1999 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpoznaniu odwołania Spółki Akcyjnej "O. " od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w O. z dnia 21 stycznia 1998 r. wymierzającej za gromadzenie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym karę pieniężną dobową w wysokości 2.807,92 zł z oznaczenie początku jej biegu od dnia 4 listopada 1997 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji W uzasadnieniu decyzji podano, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 4 listopada 1997 r. ustalono, że strona skarżąca składuje odpady w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym i wobec tego zgodnie z art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/ obligatoryjnym było wymierzenie kary pieniężnej. Organ administracji podniósł, że kara taka jest wymierzana niezależnie od okoliczności towarzyszących temu składowaniu i przyczyn składowania wskazując równocześnie, że wymagania wynikające z tego przepisu zostały utrzymane w art. 37 w związku z art. 61 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach /Dz.U. nr 96 poz. 592/.
Skargę na tę decyzję wniósł Syndyk masy upadłości Spółki Akcyjnej "O." w upadłości zarzucając naruszenie prawa - art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 3 pkt 1 ustawy o odpadach. Strona skarżąca podaje, że eksploatacja składowiska trwa od 1965 r. jednak nie został uregulowany jego stan prawny przez wydanie stosownych decyzji, a strona skarżąca nie miała funduszy, ażeby pokryć koszty wykonania niezbędnych otworów obserwacyjnych wód podziemnych w rejonie składowiska. które jednak było eksploatowane zgodnie z instrukcją i zaleceniem organów sanitarnych. Odpady gromadzono w taki sposób, że przesypywano je warstwą izolacyjną o grubości 30 cm, którą stanowił piasek, żużel, humus lub gruz budowlany. Strona skarżąca podaje, że po przeprowadzeniu w 1995 r. kontroli nie nakazano zamknięcia składowiska a istniejący stan nie uległ zmianie do dnia kontroli dokonanej 4 listopada 1997 r., po której wydano decyzję wymierzającą karę.
Z uwagi na sytuację ekonomiczną skarżącej nastąpiło ograniczenie produkcji i zmniejszeniu uległa ilość odpadów poprodukcyjnych, które skarżąca wywozi od dnia tej kontroli na wysypisko w O. Natomiast inne odpady i śmiecie skarżąca wywozi na wysypisko miejskie w G. Od momentu wymienionej kontroli skarżąca zaprzestała składować odpady na tym składowisku i w porozumieniu z Nadleśnictwem Lasów Państwowych w S.-O. zamierza przystąpić do prac rekultywacyjnych polegających na stworzeniu lub ukształtowaniu nowych wartości użytkowych. Strona skarżąca deklaruje przeznaczenie na poczet kosztów tej rekultywacji kwoty anulowanej kary dobowej. Skarga podnosi, że organ administracji w zaskarżonej decyzji zastosował niezgodną z art. 3 pkt 1 i art. 4 ustawy o odpadach interpretację pojęcia "odpadu" wskazując, że za odpad uważa się wszystkie substancje stałe nieprzydatne w miejscu i czasie, w którym powstały, a w myśl art. 4 ust. 1 tej ustawy odpady mogą być wykorzystywane w celach przemysłowych, energetycznych budowlanych lub jako surowce wtórne. Strona skarżąca podnosi, że takie zastosowanie odpadów było od samego początku wskazywane przez skarżącą i nie kwestionowane przez ochronę środowiska.
Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Przede wszystkim stwierdzić należy, że całkowicie chybione są wywody strony skarżącej odnoszące się do niewłaściwej interpretacji przez organ administracji pojęcia "odpadów" określonego w art. 3 ustawy o odpadach. W toku dotychczasowego postępowania strona skarżąca nie wskazywała, że składowane przedmioty i substancje będą przydatne w dalszej produkcji i ich składowanie na miejscu określanym jako składowisko E. ma tylko charakter przejściowy, a zgromadzone: popiół żużel, odpady obuwnicze odpady gumowe i tkaninowo-gumowe, odpady włókiennicze oraz gruz budowlany o których mowa w protokole kontroli z dnia 4 listopada 1997 r., a za składowanie, których została wymierzona kara dobowa, strona skarżąca użyje do produkcji bądź przekaże do produkcji innym podmiotom gospodarczym. Takich argumentów nie podnosiła strona skarżąca w toku postępowania i takich twierdzeń nie zawiera również skarga, ogólnikowo jedynie stawiając powyższy zarzut i nie podając do jakiej produkcji byłyby stosowane te odpady.
Również nie zostało wskazane, że wymienione odpady strona wykorzysta na cele określone w art. 4 ust. 1 tej ustawy w tym strona skarżąca nie wskazuje, aby podjęła jakiekolwiek działania dla wykorzystania tych odpadów dla wymienionych w tym przepisie celów w tym dla ich utylizacji.
W rozpoznanej sprawie niewadliwe są ustalenia organu administracji, że teren, na którym składowane są odpady nie jest składowiskiem odpadów w sensie prawnym, a strona skarżąca w skardze przyznaje, że prowadzone było postępowanie mające na celu uregulowanie stanu prawnego jednak nie zostało ono z uwagi na brak odpowiednich funduszy przeprowadzone w całości i nie została wydana decyzja zezwalająca na użytkowanie tego terenu jako składowiska odpadów. Składowanie przez stronę skarżącą odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym wypełniło hipotezę art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach i w związku z treścią art. 61 tej podstawy dawało podstawę do wymierzenia dobowej kary pieniężnej. Podnoszona w skardze okoliczność długoletniego składowania odpadów w tym miejscu jak i brak wyciągnięcia w latach poprzednich prawnych konsekwencji i w stosunku do zakładu, może jedynie świadczyć o liberalnym, niezgodnym z przepisami działaniu służb ochrony środowiska, natomiast nie może być poczytane jako usankcjonowanie funkcjonowania tego składowiska.
Deklarowany w skardze w przypadku "anulowania kary" zamiar rekultywacji tego terenu jak i zaprzestanie dalszego gromadzenie odpadów po dniu kontroli nie mają znaczenia prawnego dla wymierzenia kary dobowej. Nie mają również znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazywane w skardze okoliczności dotyczące kondycji przedsiębiorstwa i jego stanu finansowego. Całkowicie nietrafny i nie poparty jakąkolwiek argumentacją jest zarzut naruszenia art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Z przyczyn wymienionych wobec bezzasadności skargi i braku podstaw, które winny być wzięte pod rozwagę z urzędu, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.