Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003r. Minister Kultury po rozpatrzeniu zażalenia C.T. na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...] grudnia 2002r., którym uzgodniono projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku socjalno-gospodarczego (siedlisko rolnicze) na działce nr [...] w M. gm. K.- działając na podstawie art. 4 pkt 1, art. 5 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz.U. z 1999r. Nr 98, poz. 1150 ze zm.), art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) i art. 106 § 1 i 5 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 k.p.a.- utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu swego stanowiska organ naczelny podniósł, że przedmiotowa inwestycja planowana jest w jednostce strukturalnej [...] - grodzisko i zespół osad przygrodowych wczesnośredniowiecznych. Jest to strefa "A" ochrony konserwatorskiej, wyznaczona w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej Gminy K. nr [...] z [...] czerwca,1993r.
W dalszej części uzasadnienia wskazano, że wczesnośredniowieczny zespół osadniczy w M. jest cennym reliktem osadnictwa doby plemiennej, dlatego konieczne jest zachowanie krajobrazu kulturowego w formie niezmienionej przez cywilizacyjną działalność człowieka. Budowa w tym rejonie budynku socjalno-gospodarczego wprowadziłaby niepożądany dysonans, zakłócający ekspozycję pierwotnego krajobrazu kulturowego.
Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła C.T., która wskazała, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. Skarżąca podała również, że miejsce planowanej inwestycji zlokalizowano poza granicą strefy "A". Wskazała ponadto, że na niektórych działkach w strefie "A" budowane są budynki bez wymaganych zezwoleń. Skarżąca podkreśliła, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na kulturowy krajobraz.
Podniosła także, że zaskarżone postanowienie narusza jej konstytucyjne prawo do dysponowania swoją własnością.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i po uzgodnieniu z organami administracji specjalnych wymienionymi w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Jednym z organów tam wymienionych jest wojewódzki konserwator zabytków, którego zgoda jest wymagana w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską. Ponadto kompetencje organów ochrony zabytków w zakresie działalności inwestycyjnej zostały określone w przepisach ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury.
Teren, na którym skarżąca planowała realizację inwestycji polegającej na budowie budynku socjalno-gospodarczego (działka nr ewid. [...] w M.) został wpisany do rejestru zabytków decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2002r utrzymaną w mocy decyzją Ministra Kultury z [...] września 2002r.
Przedmiotem ochrony konserwatorskiej jest wczesnośredniowieczny zespół osadniczy w M. na obszarze którego znajduje się działka [...].
Nie ulega więc wątpliwości, że wydanie decyzji w sprawie ustalającej warunków zabudowy i zagospodarowania dla terenu, na którym skarżąca planowała budowę, wymagało wcześniejszego uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.
Argument skarżącej, że negatywne stanowisko organów konserwatorskich narusza jej prawo własności, nie jest słuszny.
Ograniczenia wykonywania prawa własności mogą wynikać z ustaw (w niniejszej sprawie z ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury) i w związku z tym są dopuszczalne, o czym może świadczyć treść art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r.
W rozpoznawanej sprawie organ I instancji negatywnie opiniując lokalizację zamierzonej inwestycji wskazał, że jej realizacja wprowadziłaby niepożądany dysonans, zakłócający ekspozycję pierwotnego krajobrazu kulturowego.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury, celem ochrony tych dóbr jest ich zachowanie i należyte utrzymanie, a zatem zachowanie krajobrazu kulturowego wczesnośredniowiecznego zespołu osadniczego w Mietlicy w formie niezmienionej stanowi ochronę dobra kultury.
Podkreślić ponadto należy, że pogląd wyrażony w skardze, iż realizowana na pobliskich działkach zabudowa rekreacyjna nastąpiła wbrew przepisom ustawy o ochronie dóbr kultury nie mógł mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia, ponieważ jeżeli istotnie doszło do naruszenia prawa w trakcie realizacji inwestycji na pobliskich działkach, może to stanowić podstawę do podjęcia przez odpowiednie organy działań mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem nie zaś do umożliwiania kolejnym podmiotom podejmowanie działań, które nie byłby zgodne z prawem.
W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że zaskarżone postanowienie Ministra Kultury, jak też utrzymane nim w mocy postanowienie organu I nie naruszają prawa w sposób uzasadniający konieczność wyeliminowania ich z porządku prawnego.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr4--37PWM271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.