Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 48 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane nakazał inwestorowi – R. R. dokonać rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego o jedno pomieszczenie użytkowane jako pokój przy ul. [...] w R. Roboty rozbiórkowe wykonać na swój koszt pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane z zachowaniem przepisów bhp w budownictwie. Teren po rozbiórce uporządkować.
W uzasadnieniu podał, że oględziny posesji przy ul. [...] wykazały, że R. R. zrealizowała rozbudowę budynku mieszkalnego o jedno pomieszczenie użytkowane jako pokój o wymiarach 3,26 x 5,85m.
Inwestorka oświadczyła, że rozbudowa została zrealizowana na przełomie lat 1997 i 1998 bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Realizując rozbudowę R.R. naruszyła art. 28 prawa budowlanego wobec tego orzeczono nakaz rozbiórki.
Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa,, po rozpatrzeniu odwołania R. R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdził, ze organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. W sytuacji stwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego faktu, że obiekt budowlany został wybudowany w sposób wypełniający dyspozycję art. 48 prawa budowlanego, organ ten zobligowany jest nakazać jego rozbiórkę.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła R.R.
Skarżąca podniosła, że rozbudowę budynku wykonała pod koniec 1997 r. i na początku 1998 r. rozpoczęła użytkowanie dostawionego pokoju. Organ I instancji rozstrzygając sprawę zupełnie pominął przesłankę wynikającą z art. 49 prawa budowlanego, która wyłącza możliwość nakazu przymusowej rozbiórki obiektu budowanego, jeżeli upłynęło 5 lat od czasu ukończenia budowy.
W tej sytuacji organy administracji dopuściły się rażącego naruszenia prawa materialnego, co winno skutkować uchyleniem przedmiotowych decyzji.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. dodatkowo wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 49 prawa budowlanego, ponieważ od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części do dnia wszczęcia postępowania administracyjnego nie upłynął 5-letni okres przewidziany w tym artykule.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd I instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Skarga jest zasadna.
W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa, decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione orz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy nie może ograniczać się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji.
Podstawową kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie daty rozbudowy budynku mieszkalnego o jedno pomieszczenie użytkowane jako pokój bez wymaganego pozwolenia. Z protokołu oględzin z dnia 26 sierpnia 1999 r. wynika, że dobudowa została zrealizowana na przełomie sierpnia i września 1998 r. jak podała właścicielka nieruchomości E. P. Z notatki służbowej znajdującej się w aktach sprawy z dnia 6 września 1999 r. wynika, że R. R. rozbudowę o jeden pokój wykonała na przełomie lat 1997/1998. Datę tę podała sama inwestorka i organ I instancji przyjął ją jako datę realizacji obiektu. Zatem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. wydana na podstawie art. 48 prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. – obowiązującego w dacie jej wydania, była prawidłowa.
Organ II instancji mimo, iż również ustalił datę rozbudowy na przełom lat 1997/1998, zupełnie pominął treść art. 49 i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Artykuł ten obowiązujący do lipca 2003 r. w ust. 1 stanowił, że nie można nakazać rozbiórki o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia n użytkowanie obiektu budowlanego.
W ocenie Sądu, wskazane naruszenie przepisu prawa materialnego powołanego wyżej miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku.
Na podstawie art. 152 w/w ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.