Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 września 1998 r., IV SA 1658/97

Teza

Wystąpienie strony z pismem kwestionującym postanowienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako członka wspólnoty gruntowej nie nosi cech zarzutu w rozumieniu art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./

Członek wspólnoty gruntowej nie ma bowiem własnego interesu prawnego do kwestionowania postanowień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren, na którym są położone grunty należące do wspólnoty. Wadliwe zakwalifikowanie pisma strony kwestionującej projekt planu jako zarzutu i podjęcie w związku z tym przez radę gminy uchwały o odrzuceniu zarzutu nie może uzasadniać uwzględnienia skargi na tą uchwałę /stwierdzenia nieważności uchwały/ w szczególności ze względu na to, że rada gminy uznała, iż stronie przysługują silniejsze uprawnienia, tj. prawo do wniesienia zarzutu a nie do wniesienia protestu, który może wnieść każdy, bez względu na to, czy legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu postanowień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sentencja

1. oddala skargę na uchwałę Rady Gminy w (...) o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadnienie

Strona wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy (...) w sprawie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podnosząc, że projekt planu przewiduje przebieg trasy komunikacyjnej przez grunty gromadzkie, których udział posiada jako spadkobierca po swoim ojcu. Obecnie cały teren tych gruntów jest wygrodzony i tworzy jedną całość. Podzielenie gruntów projektowaną trasą uniemożliwi jego racjonalne wykorzystanie. Skarżący proponuje zmianę przebiegu przedmiotowej trasy tak, aby nie przechodziła ona przez grunty gromadzkie.

W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie.

W toku postępowania sądowego Rada Gminy (...) przedłożyła dowody na to, że skarżący jest członkiem wspólnoty gruntowej oraz nadesłała statut spółki powstałej dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej, z którego wynika, jakie prawa przysługują członkom spółki jak też, że do zakresu działania zarządu tej spółki należy zgłaszanie wniosków, protestów i zarzutów do planów zagospodarowania przestrzennego terenów obejmujących grunty wspólnoty.

Obecny na rozprawie przed Sądem skarżący potwierdził, że kwestionuje projekt planu zagospodarowania przestrzennego jako członek wspólnoty gruntowej i nie ma własnych gruntów na terenie objętym planem a jedynie łąki położone około 30 m od tego terenu.

Sąd uznał skargę za nie zasługującą na uwzględnienie, z następujących przyczyn:

Stosownie do przepisu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w tym projekcie. Uchwała o odrzuceniu zarzutu podlega zaskarżeniu przez wnoszącego zarzut do sądu administracyjnego /ust. 3 ww. artykułu/.

Jak z powyższego wynika, zarzut może wnieść tylko ten, kto wykaże się własnym interesem prawnym lub uprawnieniem. W niniejszej sprawie jest natomiast niesporne, że skarżący zakwestionował projekt planu zagospodarowania przestrzennego działając jako członek wspólnoty gruntowej, nie będąc uprawnionym reprezentantem tej wspólnoty /np. umocowanym członkiem zarządu spółki/. Gdyby pismo kwestionujące projekt planu zostało wniesione w imieniu spółki powstałej dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej przez uprawniony do tego organ /zarząd/, wówczas należałoby uznać, że zarzut wniosła ta spółka. W niniejszej sprawie natomiast spółka powstała dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej nie wniosła zarzutów do projektu planu, a jedynie skarżący czując się pokrzywdzony postanowieniami planu prowadzącymi do ograniczenia uprawnień wspólnoty uznał a celowe zakwestionowanie planu.

Wystąpienie skarżącego jako członka wspólnoty gruntowej nie nosi jednak cech zarzutu w rozumieniu art. 24 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Członek wspólnoty gruntowej nie ma bowiem własnego interesu prawnego do kwestionowania postanowień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren, na którym są położone grunty należące do wspólnoty. Wadliwe zakwalifikowanie pisma strony kwestionującej projekt planu jako zarzutu i podjęcie w związku z tym uchwały o odrzuceniu zarzutu nie może uzasadniać uwzględnienia skargi na tą uchwałę /stwierdzenia nieważności tej uchwały/ w szczególności ze względu na to, że rada gminy uznała, że skarżącemu przysługują silniejsze uprawnienia, tj. prawo do wniesienia zarzutu a nie do wniesienia protestu, który może wnieść każdy, bez względu na to, czy legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu postanowień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.