Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...].05.2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, polegających na budowie dwóch budynków pensjonatowych oraz dwóch zbiorników suchych na nieczystości płynne, na działce nr [...] położonej w P. przy ul.[...] (...)".
Jako podstawę prawną postanowienia wskazał art.50 ust.2 Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu w/w postanowienia podał, że ponieważ roboty budowlane prowadzone były "w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska należało wstrzymać ich wykonywanie. Naruszone zostały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który teren ten przeznacza pod rekreację, zieleń leśną, bez prawa zabudowy". W złożonym na w/w postanowienie zażaleniu J. A., domagając się jego uchylenia, podniósł, iż niedopuszczalnym było z uwagi na powagę rzeczy osądzonej wydanie w/w postanowienia, skoro Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...].O2.2OOO c., wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji z dnia [...].08.1999 r. pozwalającej na budowę przedmiotowych obiektów.
Postanowieniem z dnia [...].03.2002 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu w/w zażalenia, umorzył postępowanie zażaleniowe w oparciu o art.138 § 1 pkt3 W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia wyjaśnił, że przeprowadzone w dniach [...].02.2000 r. i [...].06.2001 r. wizje lokalowe wykazały, że wydanie przez Wojewodę [...] w dniu [...].O2.2OOO r. decyzji wstrzymującej wykonanie decyzji pozwalającej na budowę i dokonanie stosownego zapisu w książce budowy spowodowało, że inwestor nie wykonywał od 11.02.2002 r. żadnych robót budowlanych. W tych warunkach wydawanie postanowienia o wstrzymaniu robót było bezprzedmiotowe.
W złożonej od w/w postanowienia skardze D. W. domagając się jego uchylenia podniósł, iż umorzenie przez organ odwoławczy postępowania było bezpodstawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art.138 § 1 pkt 3 kpa.
Umarzając postępowanie zażaleniowe organ odwoławczy jako podstawę prawną wskazał art.138 § 1 pkt 3 kpa. Przepis ten nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego, jednakże w tej sytuacji należy uwzględniać przesłanki zawarte w art.105 § 1 kpa. Stosownie do jego brzmienia organ administracji państwowej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania jedynie wtedy, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy w oczywisty sposób organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jeżeli jednak istnieje pewien stan faktyczny, który podlega uregulowaniu przez organy administracji państwowej na wniosek strony lub z urzędu, postępowanie administracyjne winno się toczyć.
Umarzając postępowanie zażaleniowe organ II instancji jako przyczynę uzasadniającą w/w orzeczenie wskazał brak przesłanek z art.50 ust.l Prawa budowlanego, podkreślając, że roboty budowlane nie były w tym czasie prowadzone.
Nie podzielił więc wyrażonego w postanowieniu organu I instancji stanowiska, że wykonywane roboty "mogły spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia".
W takiej sytuacji winien uchylić postanowienie organu I instancji i orzec co do istoty sprawy.
Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia stanowić będzie zatem art.138 ust.l pkt 2 kpa.
Zaskarżone postanowienie, umarzające na podstawie pkt cyt. wyżej przepisu postępowanie odwoławcze, pozostawiło w obrocie prawnym postanowienie organu I instancji, uważane - jak wynika z pisemnych motywów tego postanowienia - za wadliwe. Zatem między zawartym w sentencji postanowienia rozstrzygnięciem a jego motywami zachodzi ewidentna sprzeczność.
Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art.138 ust-1 pkt 3 kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy i na zasadzie art.145 § 1 pkt C ustawy z dnia 3O.O8.2OO2 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji.
Z uwagi na procesowy charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zachodziła potrzeba orzekania w trybie art.152 cyt. wyżej ustawy.