Uzasadnienie
Burmistrz Gminy W.-W. postanowieniem z 31 marca 1999 r. na podstawie par. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. nr 140 poz. 906/ dopuścił usytuowanie projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowiącego segment środkowy w zabudowie szeregowej na działce nr ew. 95 z obrębu 3-12-59 przy ul. A. 19a w W. bezpośrednio przy północnej granicy działki na długości 2,10 m na wysokość jednej kondygnacji oraz przy zachodniej granicy działki na długości 1,50 m na wysokość dwóch kondygnacji.
Na skutek zażalenia Zdzisławy B. Wojewoda M. postanowieniem z 26 sierpnia 1999 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia przez organ I instancji był przepis par. 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. Jednak wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 maja 1998 r. /Dz.U. nr 44 poz. 434/ stwierdzono, że przepis ten wykracza poza granice ustawowego upoważnienia. W aktualnym stanie prawnym przepis ten nie może być podstawą rozstrzygnięcia. Zatem zgodnie z par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. inwestor winien przedstawić zgodę właściciela działki sąsiedniej.
Skargę na to postanowienie złożyli Krystyna i Bronisław R. przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Skarżący zarzucili organom orzekającym w sprawie przewlekłość w podejmowaniu decyzji i wnieśli o wydanie sprawiedliwego wyroku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Podstawą prawną do wydania postanowienia z 31 marca 1999 r. przez organ I instancji był przepis par. 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten został uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 maja 1999 r. P 9/98, z uwagi na to, że regulując materię zastrzeżoną dla ustawy wykroczył poza granice upoważnienia do wydania rozporządzenia. Oznacza to, że przepis par. 12 ust. 7 rozporządzenia nie może już stanowić podstawy prawnej do wydania takiego postanowienia. Zatem skoro brak jest podstawy prawnej do wydania postanowienia z 31 marca 1999 r. to zasadnie organ odwoławczy je uchylił.
Należy jeszcze wskazać, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 5 marca 2001 r. P 11/00 uznał za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego z 1994 r. również par. 12 ust. 6 rozporządzenia o warunkach technicznych z 14 grudnia 1994 r. w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej.
Oznacza to, że o usytuowaniu budynku na gruncie, jeżeli nie określa tego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, orzeka właściwy organ w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA orzekł jak w sentencji.