Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 lutego 1998 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. podwyższył o 50 procent wysokość kar pieniężnych za wprowadzanie do wód ścieków, ustalonych Jednostce Wojskowej (...) w K. Kary te zostały ustalone za lata 1994-96 za wprowadzanie do wód ścieków nie odpowiadających wymaganym warunkom, ze starej i nowej oczyszczalni w W. Podstawą do podjęcia decyzji w sprawie odroczenia płatności kar pieniężnych było realizowanie budowy przepompowni i kanalizacji odprowadzającej ścieki z nowej oczyszczalni do potoku B. i planowane jej zakończenie do dnia 31 grudnia 1997 r. Ponieważ inwestycja ta nie została zakończona w ustalonym terminie, została podjęta ww. decyzja.
Od decyzji tej odwołała się Jednostka Wojskowa (...), wnosząc o jej uchylenie i wyjaśniając, że ścieki z nowej oczyszczalni są przewożone wozem asenizacyjnym do kanalizacji opadowej, której wylot łączy się z wylotem kanalizacji sanitarnej starej oczyszczalni, co pociąga za sobą poważne wydatki. Niewykonanie w terminie przepompowni ścieków i kolektora spowodowane zostało brakiem środków finansowych na inwestycję, których nie udało się, w opinii strony skarżącej, zdobyć, mimo starań, z Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.
Decyzją z dnia 2 lipca 1998 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja w sprawie zwiększenia o 50 procent wysokości kar pieniężnych łącznych, których termin płatności został odroczony do dnia 31 grudnia 1997 r., została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. art. 130c ust. 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 38 poz. 230 ze zm./. Z przedstawionych dokumentów wynika - podnosi organ odwoławczy - że do dnia odroczenia terminu płatności kary pieniężnej nie została zakończona budowa przepompowni i kolektora ścieków z Jednostki do potoku B. i stanowiła podstawę decyzji w sprawie odroczenia terminu płatności kar pieniężnych. Powoływanie się przez stronę na trudności finansowe organ uznał za nie mające znaczenia w sprawie, gdyż cytowane przepisy Prawa wodnego, odnoszące się do podwyższenia kary i niezwłocznego jej pobrania po upływie terminu odroczenia, w razie niewykonania inwestycji stanowiącej podstawę do odroczenia, są obligatoryjne.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z zarzutem naruszenia art. 130c ustawy Prawo wodne oraz art. 6-7, art. 77 i art. 136 Kpa wniosła Jednostka Wojskowa (...). Pełnomocnik Jednostki zarzucił w szczególności, że organy orzekające w sprawie nie odliczyły kwoty środków własnych wydatkowanych na inwestycję od podwyższonej kwoty kar ustalonych za lata 1994-1996.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Skoro regulacją art. 130c ust. 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 38 poz. 230/ nałożono na właściwe organy obowiązek podwyższenia o 50 procent kary pieniężnej za wprowadzanie do wód lub ziemi ścieków nie odpowiadających wymaganym warunkom w sytuacji odroczenia terminu jej płatności w związku z niezrealizowaniem w okresie odroczenia terminu płatności kary - inwestycji mających zapewnić usunięcie przyczyny wymierzenia kar, co w niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, to nie można skutecznie zarzucić organom orzekającym w sprawie, iż działały w sprzeczności z obowiązującym prawem. Trzeba też podzielić pogląd organów administracji, że wyjaśnienia strony skarżącej dotyczące przyczyn niedotrzymania terminu oddania do eksploatacji zamierzonej inwestycji, choćby były one dyktowane uzasadnionymi - jak utrzymuje strona skarżąca - okolicznościami, nie mają znaczenia w sprawie wobec jednoznacznej regulacji art. 130c ust. 6 Prawa wodnego.
Co do zaś zarzutu skargi nie uwzględnienia kwoty środków własnych wydatkowanych na ww. inwestycję przy wyliczaniu kwoty podwyższonych kar za odprowadzanie do wód ścieków to trzeba stwierdzić, iż zarzut ten jest bezpodstawny. Stosownie bowiem do przywoływanej przez stronę skarżącą regulacji art. 130c ust. 7 Prawa wodnego, karę, której termin płatności został odroczony, zmniejsza się o kwotę środków własnych wydatkowanych na zrealizowanie inwestycji, a nie realizowanie inwestycji. Jeżeli zatem w sprawie niniejszej bezspornym jest, że przedmiotowa inwestycja nie została zrealizowana /zakończona/ w okresie odroczenia terminu płatności, to przepis art. 130c ust. 7 Prawa wodnego nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.