Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2000 r. w sprawie IV SA 765/98 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jolanty i Jerzego M. od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 1998 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku na działce przy ul. Z. 52 w N.-S. uchylił tę decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W piśmie z dnia 8 czerwca 2000 r. określonym jako zażalenie /skarga/ Grażyna i Jerzy K. podnieśli, że jako strona w toczącym się postępowaniu powinni być poinformowani przez NSA o terminie rozprawy i powinni mieć możliwość zapoznania się z aktami sprawy i z zarzutami w stosunku do decyzji. W piśmie tym skarżący podnieśli, że "wydaje się wyrok zaoczny na podstawie dostarczonych dokumentów. Taki wyrok nie może być przez nas przyjęty jako wyrok końcowy i sprawiedliwy".
Konkluzja pisma zawiera wniosek o weryfikację wymienionego wyroku. Omawiane pismo nosi znamiona skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem wymienionym na wstępie a żądanie weryfikacji tego wyroku mogło być rozpatrzone przez sąd administracyjny wyłącznie w trybie art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./
Treść zarzutów podniesionych w omawianym piśmie wskazuje, iż żądanie wznowienia oparte jest na przesłance wymienionej w art. 401 pkt 2 Kpc bowiem stawiany jest zarzut niezawiadomienia o rozprawie po wniesieniu której zapadł wyrok i niemożność zajęcia stanowiska wobec zarzutów co do decyzji.
Zawiadomienie Grażyny i Jerzego K. o terminie rozprawy w dniu 19 maja 2000 r. zostało dokonane w trybie art. 44 Kpa mającym zastosowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym na podstawie art. 59 cytowanej ustawy o NSA.
Doręczenie przewidziane w wymienionym przepisie jest określone w doktrynie jako doręczenie zastępcze, stwarzające domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi w dacie upływu terminu wymienionego w zdaniu ostatnim tego przepisu. Zawiadomienie o rozprawie zostało doręczone na adres, pod którym doręczano zainteresowanym przesyłki w toku postępowania administracyjnego i taki adres zainteresowani wskazali w skardze o wznowienie postępowania, a zatem ocenić należy, iż wezwanie zostało skierowane na adres ich miejsca zamieszkania zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w art. 44 Kpa. Podług wypełnionego przez doręczyciela zwrotnego dowodu, doręczenie zawiadomienia o rozprawie wobec niemożności pozostawienia zawiadomienia w miejscu zamieszkania zainteresowanych zawiadomienie pozostawiono w Urzędzie Pocztowym N.-S. ul. Z. 4 okienko 2 z pozostawieniem zawiadomienia o tym w skrzynce pocztowej. Awizowania przesyłki dokonano 14 kwietnia 2000 r. i w związku z jej niepodjęciem zwrócono ją do nadawcy w dniu 26 kwietnia 2000 r. Dane zawarte w wypełnionym zwrotnym dowodzie doręczenia zawiadomienia o rozprawie wskazują, iż doręczyciel dokonał czynności przewidzianych w cytowanym art. 44 Kpa.
W toku wszczętego skargą o wznowienie postępowania nie zostało obalone domniemanie prawidłowości doręczenia zastępczego o rozprawie i zainteresowani nie wskazali żadnych okoliczności wykazujących, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia zawiadomienie nie zostało im doręczone z przyczyn od nich niezależnych.
Zgodnie z art. 401 pkt 2 Kpc wznowienie postępowania można żądać wówczas, gdy wskutek naruszenia prawa strona była pozbawiona możności działania. W rozpoznanej sprawie nie zostało ujawnione, aby nastąpiło naruszenie prawa przy doręczeniu zainteresowanym zawiadomienia o rozprawie w dniu 19 maja 2000 r. po przeprowadzeniu której został wdany wyrok uwzględniający skargę. Stąd biorąc pod rozwagę nie obalenie domniemania doręczenia zawiadomienia o rozprawie dokonanego w trybie art. 44 Kpa nie można podzielić stanowiska zainteresowanych, iż z naruszeniem prawa zostali pozbawieni możliwości uczestniczenia w rozprawie, w szczególności nie można przyjąć, iż nie zostali o niej prawidłowo zgodnie z prawem powiadomieni. W niniejszym postępowaniu nie zostało ujawnione, iż z naruszeniem prawa zainteresowani zostali pozbawieni możności działania w sprawie zakończonej wymienionym na wstępie wyrokiem.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wyrażonym między innymi w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1999 r. III AO 5/99 /OSNAPU 2000 nr 14 poz. 564/, samo sformułowanie w skardze o wznowienie postępowania zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie, jeżeli na rozprawie sąd stwierdzi, że przytoczone zarzuty okazały się bezzasadne /art. 411 Kpc/.
W rozpoznawanej sprawie, o czym była mowa uprzednio, zarzuty zawarte w piśmie Grażyny i Jerzego K. z dnia 8 czerwca 2000 r., żądającym weryfikacji wyroku NSA z dnia 19 maja 2000 r., okazały się bezzasadne i dlatego, na podstawie art. 411 Kpc w związku z art. 401 Kpc oraz art. 58 i art. 59 ustawy o NSA, orzeczono o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem.