Uzasadnienie
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dn. [...].04.2003 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., w wyniku rozpatrzenia odwołania Z.M. od decyzji Burmistrza Miasta M. nr [...] z dn. [...].02.2002 r., -ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie budynku stacji paliw, budynku biurowego wraz z przyłączami na działkach o nr ewid. [...] i [...] w M. przy ul. [...] na wniosek Firmy [...] B.K. - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż Burmistrz prawidłowo ocenił, że zamierzona inwestycja jest zgodna z przepisami prawa oraz z obowiązującymi wówczas dla danego obszaru ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr XXV/123/92 z dnia 25.06 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Ostrołęckiego nr 9, poz. 47 ze zm.). W owym planie miejscowym przeznaczone do zainwestowania działki znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem G4P, przeznaczonym pod tereny przemysłu uciążliwego i obiekty komunalne. Jednocześnie podkreśliło, że plan ten zachował swą moc obowiązującą w 2003 r. Oznaczając przedmiot planowanej inwestycji Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że polega ona na rozbudowie budynku biurowego dla potrzeb istniejącej stacji paliw.
Z.M. w skardze do Sądu Administracyjnego, podobnie jak w odwołaniu zaznaczył, że nie wyraża zgody na realizację na działce sąsiedniej zamierzonej inwestycji, bowiem ograniczy to jeszcze bardziej możliwość zainwestowania jego działki i działka straci znacznie na wartości. Do niedawna wykorzystywał ją w dużym stopniu pod sadownictwo, co obecnie z uwagi na zanieczyszczenia pochodzące ze stacji benzynowej stało się niemożliwe. Także jego wnioski o wykup należącej do niego nieruchomości zostały negatywnie rozpatrzone z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Ponadto zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 77 i 78 Kpa przez nieodniesienie się do przedstawionego przez niego w odwołaniu zarzutu naruszenia § 102 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowania (Dz.U. nr 98, poz. 1067). Dalsze zarzuty Z.M. odnoszą się do istniejącej stacji paliw, która wbrew postanowieniom powołanego rozporządzenia posiada tylko jeden wjazd, jej zbiorniki, jak zaznaczył skarżący, z pewnością nie spełniają nowych norm, a kanalizacja nie ma własnej oczyszczalni.
Skarżący wyraził także obawy odnośnie spełniania przez tę inwestycję wymaganych warunków, dotyczących oddziaływania na środowisko oraz przepisów przeciwpożarowych, z uwagi na zlokalizowaną w pobliżu stację energetyczną o dużej mocy.
Podkreślił także, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem SKO, że stacja ta od dawna istnieje na tym terenie. Poprzednio, gdy teren ten należał do Z. istniały tylko zbiorniki dla potrzeb kilku samochodów tego Przedsiębiorstwa, a stacja powstała kilka lat po 1990 r., ale jego o tej inwestycji nie powiadomiono.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i dodatkowo zaznaczyło, że inwestycja nie ma polegać na lokalizacji nowej stacji paliw, ani też na budowie instalacji paliwowych, a jedynie na rozbudowie. Wyjaśniło także, iż z uwagi na fakt złożenia wniosku o ustalenie warunków w 2002 r., sprawę rozstrzygano w 2003 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.
Obie zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły wszak wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a szereg ich twierdzeń nie znalazło uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym.
Przede wszystkim w ocenie Sądu przedłożony wniosek inwestora nie wskazał wyraźnie na czy miała polegać zamierzona inwestycja, a orzekające w sprawie organy odmiennie ją postrzegały.
We wniosku zaznaczono, że ma to być rozbudowa budynku stacji, a po przecinku stwierdzono - budowa budynku biurowego. Tak zakreślony przedmiot inwestycji utrudniał jednoznaczne przesądzenie, co też inwestor zamierza w istocie zrealizować. Wątpliwości te, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy miał zarówno Burmistrz Miasta M., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Burmistrz w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji rozbił ją na dwa zamierzenia i zaznaczył, iż ma ona polegać w pkt. 1 - na rozbudowie budynku stacji i w pkt. 2 - na budowie budynku biurowego.
Natomiast już w decyzji określił przedmiot inwestycji niezgodnie z wnioskiem inwestora stwierdził bowiem, że polega ona poza rozbudową budynku stacji paliw na rozbudowie budynku biurowego, a nie jego budowie, jak to formułował biurowego dla potrzeb istniejącej stacji paliw. To przytoczone zestawienie wskazuje jak zakreślony przedmiot inwestycji różni się w istocie od wniosku inwestora z którym powinien być zgodny.
Nadto podkreślenia wymaga fakt, iż na mapie stanowiącej załącznik do wniosku nie zaznaczono granic nieruchomości przeznaczonej do zainwestowania (granic terenu objętego wnioskiem), jak wymagał tego wówczas obowiązujący art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Podobnie w załączniku graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji nie zaznaczono linii rozgraniczających nieruchomości przeznaczonej do zainwestowania, poprzez oznaczenie ich kolejnymi literami alfabetu, jak tego wymagał art. 42 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy.
Z uwagi na brak zgodności między wnioskiem inwestora a ustaleniami zarówno organu I, jak i TI instancji odnośnie przedmiotu zamierzonej inwestycji, jak i brak niezbędnych elementów decyzji ustalającej owe warunki w przedmiocie właściwego załącznika graficznego, zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie mogły nadal funkcjonować w obiegu prawnym.
Na marginesie zaznaczyć jedynie należy, że w razie przyjęcia, iż inwestycja ta ma polegać na rozbudowie stacji paliw stricte jak sugeruje wniosek inwestora, organy orzekające uwzględnić powinny wymogi wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.09.2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 179, poz. 1490).
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) -orzekł jak w sentencji.