Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 listopada 1999 r. "[...]" Starosta E. udzielił Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddziałowi Terenowemu w O. pozwolenia wodnoprawnego na wycinanie trzciny z określonych jezior. Pozwolenie to nie objęło czterech jezior spośród wymienionych we wniosku Agencji.
Kolejną decyzją z 23 listopada 1999 r. "[...]" Starosta E. udzielił pozwolenia wodnoprawnego na wycinanie trzciny Z. P. Pozwolenie to obejmowało cztery jeziora, co do których pozwolenia nie uzyskała Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w O. W dniu 25 listopada 1999 r. do Starostwa Powiatowego w E. wpłynęło odwołanie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddziału Terenowego w O. od pierwszej z w w decyzji.
Decyzjami z dnia 12 lipca 2000 r. "[...]" i "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy obie w/w decyzje.
Do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w O. wniosła skargę na decyzje utrzymującą w mocy decyzje organu l instancji z dnia 23 listopada 1999 r., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia jako naruszającego przepisy art. L 3 i 53 Prawa wodnego oraz art. 44-48 i 53 Kodeksu cywilnego.
Ustosunkowując się do skargi organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późn. zm.)
Stosownie do art. 145 § l pkt 2 i art. 134 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. póz. 1270). sąd administracyjny - dokonujący kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi (art. 3 §1 i art.134 §1 tejże ustawy) - stwierdza jej nieważność, jeśli zachodzi któraś z przesłanek określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071), nawet wówczas gdy skutek tego jest niekorzystny dla skarżącego.
Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (§1 pkt 2 tegoż art.). Tak właśnie należy zakwalifikować wadę obciążającą decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Starosty E. z dnia 23 listopada 1999 r., jako że ponowne rozpatrzenie sprawy będącej przedmiotem decyzji organu I instancji nastąpiło pomimo braku odwołania, czyli czynności uruchamiającej administracyjny tok instancji. Wbrew treści zawartej w przedmiotowej decyzji, odwołanie Agencji
Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddziału Terenowego w O. dotyczyło wyłącznie decyzji Starosty Powiatowego w E. z dnia 10 listopada 1999 r. Wynika to jednoznacznie zarówno z postulatywnej części odwołania jak i jego uzasadnienia.
Dodatkowym potwierdzeniem okoliczności, iż odwołanie od decyzji Starosty Powiatowego w E. z dnia 23 listopada 1999 r. nie zostało wniesione przez Agencje a jedynie organ II instancji potraktował tak odwołanie od decyzji z dnia 10 listopada 1999 r., jest fakt iż ten sam dokument został w spisach akt przekazywanych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu opisany przez ów organ raz jako..odwołanie AWRSP OT w O. z dnia 24.11.1999 r. od decyzji Starosty E. z dnia 10. 11.1999 r. znak: "[...]" a raz jako "odwołanie AWRSP OT w O. od decyzji Starosty E. z dn. 10.l l.99 r. i 23 11.99 r."
Wskazuje to jednoznacznie, iż dopiero po wniesieniu przez AWRSP skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego organ II instancji zauważył, że odwołanie od decyzji z 23 listopada 1999 r. nie zostało wniesione i próbował naprawić swoje uchybienie poprzez wskazanie, iż odwołanie Agencji dotyczy zarówno decyzji z 10 listopada jak i 23 listopada 1999 r., choć tak w rzeczywistości nie jest. Takie działanie nie znajduje jednak oparcia w przepisach prawa, zatem wydanie w trybie instancyjnym decyzji przez organ odwoławczy bez odwołania od decyzji organu l instancji, musi skutkować stwierdzeniem nieważności tejże decyzji.
W tym stanie rzeczy, z mocy przywołanych wyżej przepisów, należało orzec jak w sentencji wyroku.