Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 22 sierpnia 1999 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. po rozpoznaniu odwołania Kazimierza D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 16 czerwca 1999 r. nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego na działce nr 58/20 położonej w Z. gmina O. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skargę na tę decyzję wnieśli Kazimierz D. i Lidia P.-D. podając, że działka, na której jest usytuowany sporny obiekt jest położona w odległości 288 m od linii brzegowej jeziora S. Skarżący podają, że w 1992 r. uzyskali ustną zgodę Wójta Gminy O. na przeniesienie 120-letniego budynku kurpiowskiego z którego zrealizowali budynek letniskowy o powierzchni 40 m2. Nadto skarżący podają, że po wybudowaniu tego obiektu nabyli grunt rolny o powierzchni 1,04 ha na którym zamierzają posadzić las i uzyskali w tej mierze pozytywną uchwałę Rady Gminy. Łącznie skarżący są właścicielami gruntów o areale 1,18 ha. Skarżący podają że prowadzone jest postępowanie mające na celu zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale dotychczas nie zostało ono zakończone.
Na rozprawie skarżący podał, że został wyłożony projekt planu, w którym teren na którym został wybudowany sporny obiekt jest przeznaczony na cele budownictwa, jednak nie została podjęta uchwała o uchwaleniu tego planu. Skarga zarzuca naruszenie art. 32 pkt Konstytucji wskazując, że wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu na budowę kurnika na terenie parku krajobrazowego, na budowę którego nie zgadza się cała wieś Z., nadto przygotowany jest projekt uchwały o zmianie przeznaczenia terenu nad Jeziorem D. z przeznaczeniem terenu pod budownictwo mieszkaniowe, ponadto po przeciwnej stronie jeziora S. pobudowano przy samym brzegu tego jeziora kompleks murowanych dacz i znalazły się możliwości prawnego uregulowania tego faktu.
Skarżący powołując się na art. 74 Konstytucji podnoszą, że ich działania spowodowały poprawę stanu ekologicznego środowiska przez oczyszczenie terenu i sadzenie drzew i krzewów. Orzeczony nakaz rozbiórki nie tylko nie wspiera działań na rzecz ochrony środowiska, ale zmierza do zniszczenia pracy skarżących i degradacji tego terenu skarga podnosi, że sporny obiekt nie jest wprawdzie zabytkowy ale został wybudowany z unikatowego materiału i wykonany techniką budowlaną stosowaną w XIX wieku i jako taki powinien być obiektem chronionym, gdyż jest obrazem minionej Polski. Skarga zawiera wniosek uchylenia decyzji o rozbiórce.
Strona przeciwna odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona, bowiem w rozpoznanej sprawie organy administracji niewadliwie ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i nie można postawić uzasadnionego zarzutu, że kwestionowane decyzje zapadły z naruszeniem prawa. Sporny obiekt został zrealizowany bez wymaganego przepisami prawa /art. 28 i 29 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane/ pozwolenia na budowę na terenie nie przeznaczonym na tego rodzaju zabudowę. Ten stan faktyczny uzasadniał orzeczenie przymusowej jego rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wymieniony przepis zawiera obligatoryjny nakaz orzekania o przymusowej rozbiórce tych obiektów, które zostały wybudowane z naruszeniem prawa na terenach nie przeznaczonych na budowę niezależnie od charakteru tych obiektów i ich poziomu estetycznego. Stąd nie mogą odnieść zamierzonego skutku w tym postępowaniu te zarzuty skargi, w których kwestionuje się legalność zaskarżonej decyzji z uwagi na estetyczne walory budynku jak i jego zharmonizowanie z otoczeniem.
Również nie mają znaczenia dla oceny zgodności z prawem argumenty skarżących zmierzające do wykazania, że obiekt jest skarżącym niezbędny, bowiem wymieniony przepis nie wiąże nakazu przymusowej rozbiórki z sytuacja osobistą inwestora. W rozpoznanej sprawie jest okolicznością niesporna, że obiekt skarżący wznieśli bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę a zatem z naruszeniem prawa budowlanego i posadowili go na terenie nie przeznaczonym pod budowę budynków o charakterze letniskowym.
Podjęte przez organ gminy działania w kierunku uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym być może nastąpi zmiana przeznaczenia terenu w skład którego wchodzi działka skarżących nie dawały podstaw do odstąpienia od orzekania o przymusowej rozbiórce, okoliczność ta będzie mogła jedynie być brana pod uwagę w przypadku rozpoznawania wniosku o odroczenie wykonania rozbiórki co podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji wszystkim podnieść należy, że wynikająca z tego przepisu zasada równości obywateli wobec prawa me wyklucza różnicowania w odmiennych stanach faktycznych.
Zgodnie z tą zasadą wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną istotną cechą powinny być traktowane według tej samej miary bez zróżnicowania dyskryminującego jak i faworyzującego /por. uzasadnienie str. 505 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 października 1998 r. K 7/98 - OTK 1998 nr 6 poz. 96/. Podane w skardze przykłady nie wskazują na to aby przyznane innym podmiotom uprawnienia dotyczyły takich samych stanów faktycznych i prawnych jak ujawnione w rozpoznanej sprawie, w której oceniono samowolę budowlaną jakiej dopuścili się skarżący.
Podnieść przy tym należy, iż wskazane w skardze przykłady nie dotyczą samowoli budowlanej popełnionej w obrębie terenu, w skład którego wchodzi działka skarżących. Natomiast ocena legalności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kurnika wykraczała poza granice niniejszego postępowania. Niewątpliwie godną pochwały jest troska skarżących o stan środowiska i działania zmierzające do zalesienia terenu, jednak okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji, która orzekła o usunięciu skutków samowoli budowlanej, której dopuścili się skarżący realizując obiekt bez pozwolenia na budowę.
Wobec nie stwierdzenia aby zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa skarga jako nieuzasadniona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podlegała oddaleniu.