Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 czerwca 2002 r. D. P., współwłaścicielka, i jak można wnosić z materiałów sprawy, firmy prowadzącej działalność gospodarczą, położonej na obszarze objętym projektem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., wniosła zarzut do przedmiotowego projektu planu, kwestionując przyjęte w projekcie planu ustalenia dotyczące obszaru położenia w/w firmy.
Uchwałą Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 roku, Rada Miejska w S. odrzuciła w/w zarzut D. P., wyjaśniając iż celem zmiany obowiązujących ustaleń planistycznych było m.in. dopuszczenie na obszarze położenia działek skarżącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem nieuciążliwej zabudowy produkcyjno - usługowej i z wyznaczeniem działek, m.in. części tych które są współwłasnością skarżącej, na których dopuszcza się wyłącznie zabudowę usługową. W uzasadnieniu Rada podniosła iż skarżąca nie zgłaszała wniosków do projektowanej zmiany planu, a przyjęte rozwiązania są dla niej korzystne (możliwość zabudowy terenu również budynkiem jednorodzinnym).
W konkluzji Rada ogólnie powołała się na to iż nie naruszyła obowiązującego prawa ani też nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w S. wniósł Z. P. współwłaściciel P. Kwestionując projektowane ustalenia planistyczne skarżący zarzucił ingerencję w jego prawo własności, poprzez to, że projektowane ustalenie uniemożliwia dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa (protesty sąsiadów chcących się budować, a przez to konflikty społeczne związane m.in. z niebezpieczeństwem utraty pracy przez 50 pracowników jakie jego zakład zatrudnia). W konkluzji wniósł o wyznaczenie strefy ochronnej wokół przedsiębiorstwa albo wykup nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie lub odrzucenie skargi ze względu na wniesienie jej przez podmiot nieuprawniony - Firmę "P." a nie D. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy w sprawie w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, zważył co następuje. Skarga wbrew twierdzeniu Rady Miejskiej w S. jest dopuszczalna bowiem została wniesiona jak wynika z ustaleń Sądu dokonanych na podstawie akt sprawy i oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawienie nie przez wyodrębnioną prawnie firmę ale Z. P. prowadzącego wraz z żoną D. P. działalność gospodarczą na zasadzie wpisu do ewidencji pod nazwą P. w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej.
Z kolei D. P. wniosła zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. działając w ramach wspólności interesów własnych i jej męża Z. P. Co do zaś merytorycznych zastrzeżeń skargi to nie mogą odnieść zamierzonego skutku te które związane są z ewentualnymi skutkami faktycznymi i prawnymi jakie wywoła plan po jego uchwaleniu, w tym żądanie wykupu nieruchomości w związku ze zmianą ich wartości. Te kwestie mogą być rozważane i realizowane dopiero po ustaleniu planu (art.36ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jedn.Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) Inaczej natomiast ocenić trzeba zastrzeżenia zgłoszone do projektu zmian planu w zarzucie. Istotą zastrzeżeń zgłoszonych w zarzucie było zakwestionowanie zmiany przeznaczenia terenu na którym położone są działki należące do skarżącego i jego żony poprzez dopuszczenie, obok dotychczasowej, zabudowy jednorodzinnej. Do zarzutu tego Rada Miejska w S. nie odniosła się w sposób wymagany art. 24 ust.3 przywołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sytuacja ta aktualnym czyni pytanie czy gmina nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego.
Odpowiedzi nie można znaleźć w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały. Uzasadnienie to choć dość obszerne, to do zgłoszonego zarzutu nawiązuje w niewielkim stopniu, naruszając tym samym regulacje art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawowy obowiązek uzasadnienia uchwały jest szczególnie ważny wówczas, gdy rada gminy odrzuca wniesiony zarzut. Chodzi o to aby rada, rozpatrując zarzut, wyjaśniła wszystkie istotne okoliczności sprawy, aby można było jednoznacznie rozstrzygnąć, czy w danym przypadku rada nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Rada mając na względzie interesy ogółu społeczności lokalnej, nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych.
Naruszenie przepisów art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie może pozostać bez wpływu na ocenę legalności uchwały rady gminy i może stanowić przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Przesłanka ta wystąpi wówczas, gdy z uzasadnienia nie wynika, że istotne okoliczności sprawy zostały przez organy gminy wyjaśnione i ocenione. I chociaż wadliwość ta jest przede wszystkim związana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, to może dojść do stwierdzenia nieważności uchwały.
Jeżeli zatem w sprawie rozpoznawanej przez Sąd z materiałów sprawy nie wynika, aby Rada Miejska w S. rozpatrzyła zarzut strony skarżącej w kategoriach wyważania sprzecznych interesów właścicieli działek położonych na obszarze objętym planem i interesów ogólnych przyjmując jedynie, że projektowane rozwiązania są konieczne, to naruszyła tym samym art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zobowiązujący do uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały o odrzuceniu zarzutu, a wcześniej jego wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia.
W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd zobowiązany do kontroli legalności zaskarżonej uchwały, działając na podstawie art. 147§ 1, 152 oraz 200 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak sentencji.