Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 lutego 2003 r., IV SA 1845/99

Sprawa

sprawy ze skargi Andrzeja M. na decyzję Wojewody M. z dnia 7 września 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.

Teza

Obowiązkiem Sądu jest badanie legitymacji skarżącego na każdym etapie postępowania. W wypadku utraty, w toku postępowania sądowego uprawnienia do popierania skargi Sąd musi uwzględnić tę okoliczność z urzędu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Wojewoda M. decyzją z dnia 7 września 1999 r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z dnia 16 czerwca 1999 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Przedsiębiorstwu Obrotu Paliwami i Artykułami Przemysłowymi Ż. s.c. w Ż., pozwolenia na budowę stacji dystrybucji gazu płynnego propan-butan na działkach 1385 i 1387, położonych w Ż. przy ul. D. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, projekty i uzgodnienia, a ponadto przedstawił tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda M. podkreślił, że projekt budowlany stacji do tankowania samochodów gazem został uzgodniony przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który nie stwierdził żadnych uciążliwości stacji i jej zaplecza na sąsiednie nieruchomości. Projekt został także bez zastrzeżeń zaakceptowany przez specjalistę ds. BHP i rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Rejonowy Związek Spółek Wodnych w G. opiniując inwestycję stwierdził, że projektowane obiekty budowlane nie kolidują z siecią drenarską, zaś przesunięcie rurociągów drenarskich z obszaru zajętego pod stację winno nastąpić na koszt inwestora. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. 93 poz. 590/, stacje gazu propan-butan nie są zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Andrzej M., właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem, na którym wybudowana miała być stacja gazu propan-butan. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewoda M. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny musi mieć swe źródło w przepisach prawa materialnego. Uprawnienie skarżącego do wniesienia skargi związane było z przysługującym mu prawem własności do nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1383 - sąsiadującej z terenem inwestycji. W związku z tym skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym, gdyż dotyczyło ono jego interesu prawnego. Po wniesieniu skargi Andrzej M. przeniósł własność opisanej uprzednio nieruchomości na rzecz Mirosława i Małgorzaty M. /umowa sprzedaży z dnia 1 września 2000 r./. Tym samym utracił on legitymację procesową w niniejszej sprawie. Nabywcy nieruchomości nie poparli skargi wniesionej przez Andrzeja M. Natomiast skarżący podtrzymał skargę z dnia 12 października 1999 r. Obowiązkiem Sądu jest badanie legitymacji skarżącego na każdym etapie postępowania. W wypadku utraty, w toku postępowania sądowego uprawnienia do popierania skargi Sąd musi uwzględnić tę okoliczność z urzędu. W związku z tym stwierdzić należy, że obecnie decyzja Wojewody M. nie dotyczy ani prawa własności, ani innego prawa przysługującego skarżącemu. Brak legitymacji po stronie Andrzeja M. powoduje, że skarga podlega oddaleniu, bez konieczności odnoszenia się do zarzutów w niej zawartych.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o NSA, orzekł jak w sentencji.