Uzasadnienie
W piśmie z dnia 15 stycznia 2000 r. Anna M. i Eugeniusz M. przedstawili zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru M.-G. w N.-D. M., stwierdzając że nie wyrażają zgody na przeprowadzenie przez ich działkę ulicy.
Uchwałą Nr (...) z dnia 17 czerwca 1998 r. Rada Miejska w N.-D. M. odrzuciła zarzuty Anny i Eugeniusz M. W uzasadnieniu powyższej uchwały Rada stwierdziła, iż przeprowadzenie drogi jest niezbędne dla prawidłowego rozwiązania układu komunikacyjnego na terenach istniejącej i planowanej zabudowy mieszkaniowej i pozostaje utrzymane na całej długości według przebiegu wyznaczonego w projekcie planu. Ustalone funkcje terenu związane są z koniecznością zapewnienia dojazdów do istniejącej i planowanej zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym przeciw pożarowymi oraz z koniecznością prawidłowego przeprowadzenia sieci infrastruktury technicznej w tym kanalizacji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w N.-D. M. wnieśli Eugeniusz i Anna M. Skarżący podtrzymując swe stanowisko przedstawione we wniesionych do projektu planu zarzutach stwierdzili, iż projekt planu pomija stan istniejący, a więc to, że obszar objęty planowaną ulicą jest zabudowany, są ulice i dojazdy do poszczególnych działek. W reasumpcji powyższych uwag skarżący wnieśli o rozpatrzenie skargi.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Równocześnie stwierdzono w odpowiedzi na skargę, iż przebieg ulicy przez sporną działkę został utrzymany na całej długości tej ulicy według przebiegu w nadal obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta N.-D. M..
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 1999 r. skargę odrzucono, jako wniesioną po terminie.
Na skutek wniosku skarżących, wydane zostało kolejne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999 r. odrzucające ich wniosek z dnia 19.11.1999 r.
Sąd Najwyższy rozpoznając sprawę na skutek rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowieniem z dnia 12 lipca 2000 r. uchylił postanowienie z dnia 15.11.1999 r. i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpoznania wniosku skarżących z dnia 19.11.1999 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 października 2000 r. przywrócił skarżącym termin do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę do wniesienia, której został skarżącym przywrócony termin, zważył co następuje
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ określa szczegółową procedurę prawną dotyczącą trybu przygotowania, a następnie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która ma charakter publiczny /art. 18 ust. 2 ustawy/ i w ramach której między innymi mogą być zgłaszane tzw. zarzuty /art.
24. ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 7 ustawy/. Zarzuty może składać każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę na odrzucenie zarzutów jest zobowiązany do oceny kwestionowanego projektu planu w kontekście tego, czy w sprawie nie naruszono obiektywnego porządku prawnego.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, a tylko to mogło czynić skutecznym wniesione zarzuty.
Za naruszenie prawa nie można uznać działań gminy w granicach przysługującego jej, z mocy art. 4 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, władztwa planistycznego, w ramach którego gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Jeśli więc Rada Miejska w N.-D. M. zaprojektowała sporną ulice /drogę/ z zamiarem, aby ta obsługiwała nie tylko skarżących i ten sposób rozwiązania problemu komunikacji tej części obszaru był w opinii ekspertów optymalny i nie spotkał się z zastrzeżeniami organów uzgadniających plan, to trzeba uznać, że Rada działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego i władztwa tego nie nadużyła. Podkreślić należy, iż zgodnie z już uchwalonym i obowiązującym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta N.-D. M. - Uchwała Nr (...) Rady Miejskiej w N.-D. M. z dnia 9.11.1994 r. /opublik. w Dzienniku Urzędowym Województwa W. nr 25 poz. 834 z dnia 9.12.1994 r./-wydzielono pas terenu pod ulicę lokalną o szerokości 15 m w liniach rozgraniczających. Tymczasem w aktualnym projekcie planu, w stosunku do planu już obowiązującego, nastąpiło zawężenie o 7 m wydzielonych ulic wewnętrznych.
Należy też stwierdzić, iż Rada Miejska w N.-D. M. w pracach nad projektem kwestionowanego planu zachowała, jak wynika z akt sprawy kolejne etapy działań planistycznych określonych w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić przy tym trzeba, iż skarżący nie przedstawili zarzutów naruszenia dyspozycji przepisu art. 18 ust. 2 cyt. ustawy.
Mając przedstawione wyżej okoliczności na względzie Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.