Uzasadnienie
Z upoważnienia Prezydenta m.st. W. Naczelnik Wydziału Architektury decyzją (...) z dnia 14.04.2000 r., po rozpatrzeniu wniosku Dariusza A. z dnia 23.03.2000 r. działającego na rzecz firmy Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. z siedzibą w W. - zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę konstrukcji wsporczych stacji bazowej sieci ERA GSM Polskiej Telefonii Cyfrowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. S. 3 w W. dla Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w W. Al. J. 181.
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączono projekt budowlano-konstrukcyjny opracowany przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane, wszystkie uzgodnienia, umowę najmu oraz ocenę oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej ERA GSM opracowaną przez biegłego Min. Ochrony środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, w której stwierdził, że stacja bazowa wybudowana i eksploatowana zgodnie z przedstawionym do oceny projektem budowlano-konstrukcyjnym nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz zdrowie ludzi i może otrzymać pozytywną decyzję władz sanitarnych i administracyjnych dotyczącą jej lokalizacji.
Wojewoda M., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomość Wspólna w W., decyzją z dnia 7 lipca 2000 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odpowiadając na zarzuty skarżących podniósł, że zgodnie z zatwierdzonym projektem projektowana konstrukcja wsporcza znajduje się na dachu siedmiopiętrowego budynku. Anteny zostaną zamontowane na konstrukcji wsporczej o wysokości 6,1 m. Budynek skarżących jest V-piętrowy, usytuowany w odległości 40 m od budynku, na którym projektowany jest montaż konstrukcji. Przedmiotowa inwestycja zaliczona jest do mogących pogorszyć stan środowiska i zgodnie z art. 68 ust. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/ wymaga opracowania oceny oddziaływania na środowisko. Ocenę taką sporządził biegły MOSZNiL i wynika z niej, że przy zachowaniu warunków określonych w projekcie budowlano-konstrukcyjnym stacja nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi. Ocena ta wykazała, że w strefie projektowanej stacji nie będą znajdowały się żadne budynki mieszkalne w tym również nieruchomości wspólne przy ul. N. 24.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa - Nieruchomość Wspólna ul. N. 24.
W skardze zarzuca rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa. Według strony skarżącej decyzja jest dotknięta wadą bowiem została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie z przepisem art. 82 cyt. ustawy właściwym do wydania decyzji w pierwszej instancji był starosta. Nadto podnosi, że organ architektoniczno-budowlany nałożył na inwestora obowiązek wykonania pomiarów kontrolnych rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji po jej zrealizowaniu. Po jej zrealizowaniu wykonanie pomiarów nie daje gwarancji nie występowania szkodliwego promieniowania w sąsiednim budynku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 jest starosta. W przedmiotowej sprawie decyzję wydał Prezydent m.st. W. W podstawie prawnej decyzji powołał się na porozumienie zawarte pomiędzy Kierownikiem urzędu Rejonowego w W. a Prezydentem m.st. W. z dnia 14 czerwca 1995 r. /Dz.Urz. Woj.W. nr 13 poz. 106-107/.
Porozumienie to powierzyło Prezydentowi m.st. W. wydawanie decyzji administracyjnych w pierwszej instancji. Według załącznika nr 2 do porozumienia powierzone zostały Prezydentowi zadania i kompetencje z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, między innymi w zakresie wydawania pozwoleń na budowę /art. 28 ust. 1/. Porozumienie to pozostaje nadal w mocy /art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną - Dz.U. nr 133 poz. 872/.
Zarzut skarżącej, że decyzja została wydana przez niewłaściwy organ i że przez to jest dotknięta wadą nieważności nie jest trafny.
Niesłuszny jest również zarzut, że wykonanie pomiarów kontrolnych rozkładu pól elektromagnetycznych po zrealizowaniu stacji nie daje gwarancji nie występowania szkodliwego promieniowania w sąsiednim budynku.
Jak wykazała ocena oddziaływania na środowisko stacji budowy telefonii komórkowej ERA GSM w strefie projektowanej stacji nie będą znajdowały się żadne budynki mieszkalne w tym budynek przy ul. N.
24. W ocenie biegłego nie jest możliwe aby na kierunku promieniowania projektowanych anten mogły się znajdować jakiekolwiek przeszkody. Budynek przy ul. N. 24 jest V-piętrowy zaś anteny zostaną, zainstalowane na 5 m maszcie ustawionym na budynku VIII-piętrowym, co według biegłego wyklucza w płaszczyźnie pionowej możliwość występowania stref promieniowania anten nad budynkiem przy ul. N. 24.
Warunkiem dopuszczenia stacji bazy do pracy jest obowiązek wykonania przez inwestora pomiarów rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji zgodnie z Polską Normą. Wyniki tych pomiarów są udostępnione przez inwestora zainteresowanym stronom. Wykonywane pomiary przez komórki Sanepidu są autoryzowane a użyte mierniki posiadają homologację.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji, dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368/ - skargę oddalił.