Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2002 r. [...], wydanym na podstawie art. 134, w związku z art. 144 kpa, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.10.2001 r., sygn. akt IV SA 1169/99, stwierdził, że odwołanie M. K. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...].04.1999 r. – [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].10.1997 r. – [...], nakazującej M. K. rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] w W.– zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż będąc związany oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym, wyroku podjął działania mające na celu bezsporne ustalenie czy prawidłowo, zgodnie z wymogami art. 43 i art. 46 § 1 kpa zostało dokonane doręczenie zastępcze kwestionowanej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. W wyniku podjętych czynności wpłynęło pismo z Obwodowego Urzędu Pocztowego w P., z dnia [...].03.2002 r., z którego wynika, że przesyłkę poleconą adresowaną do M. K., którą nadana została sporna decyzja z dnia [...].04.1999 r. – odebrał w dniu 19.04.1999 r., ojciec adresata H. K. Zgodnie z art. 43 kpa w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pisma doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy, gdy osoby te podjęty się oddania pisma adresatowi.
Wobec powyższego organ uznał, iż doręczenie zastępcze odbyło się w sposób prawidłowy, bowiem decyzję odebrała osoba do tego uprawniona.
Skoro zatem decyzja Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. została doręczona skarżącemu w dniu 19.04.1999 r., a odwołanie od niej złożył w dniu 7.05.1999 r. to uchybił terminowi do jego wniesienia określonemu w art. 129 § 2 kpa.
Postanowienie to zaskarżył M. K. wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi ponownie podniósł, że decyzje z dnia [...].04.1999 r. nie została mu doręczona w dniu 19.04.1999 r. ponieważ nie było go w domu.
Nie została też w tym dniu doręczona jego ojcu H. K., a podpis poświadczający odbiór przesyłki nie jest podpisem jego ojca.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Jednocześnie wskazał, że postanowieniem z dnia [...].03.2002 r. znak [...], wydanym w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.10.2001 r. sygn. akt 1900/99 odmówił M. K. przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...].04.1999 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Oznacza to, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu administracyjnego jest wiążąca dla Sądu i organów administracyjnych zarówno wówczas gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.
Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.10.2001 r. sygn. akt IV SA 1169/99, wynika, że Sąd nie uznał skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...].04.1999 r.
Oceną tą był związany organ administracyjny orzekający w niniejszej sprawie.
Skoro zaś doręczenie decyzji nie było prawidłowe to wywołuje to skutek, iż 14-dniowy termin do wniesienia odwołania biegnie od daty zapoznania się z treścią decyzji przez jej adresatów.
Za taki dzień należy uznać 30.04.1999 r., wskazany przez skarżącego.
W takiej zaś sytuacji organ administracyjny winien zbadać czy ten nowy termin doręczenia decyzji i wniesienie następnie odwołania spełnia przesłanki z art. 129 kpa. W przypadku spełnienia tych przesłanek odwołanie, jako wniesione w wymagalnym ustawowo terminie, winno być merytorycznie rozpatrzone przez organ odwoławczy.
Instytucja przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie miałaby w tej sprawie zastosowania.
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy w zw. z art. 97 § 2 ustawy - przepisy wprowadzające powołaną ustawę.