Uzasadnienie
Sygn. IV SA 1942/03
Uzasadnienie
Minister Kultury postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003r., po rozpatrzeniu zażalenia R. K., działając na podstawie art.4 pkt 1, art.5 pkt 1 oraz art. 8 ust.1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999r. Nr 98, poz. 1150 ze zm.), art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa utrzymał w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] stycznia 2003r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym przy ul. [...] w G..
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że budynek planowany do rozbudowy położony jest na obszarze dzielnicy [...] w G., która jako historyczny zespół urbanistyczny od 1985r. jest wpisana do rejestru zabytków. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego [...] G., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta G. z dnia [...] listopada 1994r. (opubl. Dz. Urz. Woj. [...]. z 1994r. Nr [...], poz. [...]) obszar ten podlega ochronie konserwatorskiej. Działka, na której ma być realizowana planowana inwestycja położony jest na obszarze oznaczonym symbolem [...], dla którego plan zagospodarowania przestrzennego ustala wskaźnik intensywności zabudowy "0,5", a który oblicza się jako stosunek powierzchni ogólnej budynku do powierzchni działki. Planowana rozbudowa budynku przekracza dopuszczalny maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy i z tego powodu projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być uzgodniony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.3 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ odwoławczy stwierdził, że zagospodarowanie terenu nie może pozostawać w kolizji z innymi przepisami prawa, a w tym przypadku z ustawą o ochronie dóbr kultury. Poza tym, w tym przypadku plan zagospodarowania przestrzennego ogranicza możliwości inwestycyjne wskaźnikiem intensywności zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzecznej z ustaleniami planu skutkuje jej nieważnością, stosownie do art. 46a ust.1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W skardze na to postanowienie R. K., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 40 w związku z art. 7 i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz.139 ze zm.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, że współczynnik intensywności zabudowy "0,5" wynikał z ustaleń miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] G., poprzez błędne zastosowanie prawa miejscowego i przyjęcie, że uchwała Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...] listopada 1994r. dla obszaru [...] K. określa współczynnik intensywności zabudowy "0,5", poprzez zastosowanie uchylonego zarządzenia nr [...] Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 1974r. i błędne przyjęcie definicji współczynnika intensywności zabudowy podanej w tym zarządzeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie jest związany zarzutami i granicami skargi.
Zgodnie z art. 40 ust.1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ konserwatorów zabytków powinien dokonać oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz.1150 ze zm.).
W rozpatrywanej sprawie organom orzekającym obu instancji uszło jednak uwadze, że zgodnie z art. 67 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 1 stycznia 1995r., miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 1 stycznia 2003 roku. Ważność tych planów, jak stanowi ust.1a ww. artykułu, mogła być przedłużona o jeden rok, tj. do 1 stycznia 2004 roku, o ile w terminie do 1 stycznia 2003 roku rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany.
Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby organy uzgadniające obu instancji dokonały ustaleń, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] G. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta G. z dnia [...] listopada 1994 r., stanowiący podstawę uzgodnień planowanego zamierzenia inwestycyjnego, obowiązywał w dacie wydanych rozstrzygnięć. Ustalenia te są istotne, ponieważ w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego, przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidują odrębny tryb postępowania (art. 44).
Stosownie do zasady praworządności (legalności), określonej w art. 6 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Z zasady tej wynika obowiązek dla organu stosującego prawo ustalić obowiązywanie przepisów, na które się powołuje.
Skoro w niniejszej sprawie nie została przez organy orzekające wyjaśniona kwestia obowiązywania ww. planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego podstawę uzgodnienia projektu decyzji Prezydenta Miasta G. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącego z dnia 12 sierpnia 2002r., to w tej sytuacji Sąd nie miał możliwości dokonania kontroli zgodności rozstrzygnięć organów obu instancji pod względem ich zgodności z przepisami prawa miejscowego.
Konkludując należy stwierdzić, że wskazane uchybienie sprawia, że zaskarżone postawienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji nie mogły się ostać w obrocie prawnym z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art.6, art. 7 i art. 77 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tych też podanych powyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).