Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 października 1998 r., IV SA 1971/96

Sprawa

sprawy ze skargi Ewy i Mirosława Sz. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku uchylającego decyzję Wojewody z dnia 3 stycznia 1994 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku drewnianego - oddala skargę.

Teza

Przepis art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ma zastosowanie w tych przypadkach, gdy organ administracji nie wykonuje orzeczenia sądu administracyjnego nakazującego rozpoznanie sprawy i pozostaje w bezczynności w rozstrzygnięciu sprawy.

Przepis ten nie ma jednak zastosowania do tych przypadków, gdy organ administracji nie stosuje się do oceny prawnej zawartej we wcześniejszych rozstrzygnięciach sądu administracyjnego. Niestosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukarania organu grzywną.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Skarżący Ewa i Mirosław Sz. wnieśli o zastosowanie środków przewidzianych w art. 31 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w stosunku do Burmistrza Miasta N. w związku z uchylaniem się od zastosowania do wyroku NSA z dnia 12 grudnia 1995 r. w sprawie IV SA 430/94 uchylającego decyzję Wojewody z dnia 3 stycznia 1994 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku drewnianego.

W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wywodzą, iż cytowanym wyrokiem sąd administracyjny uchylił decyzję Wojewody wobec stwierdzenia, że odmowa udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę opiera się na planie zagospodarowania przestrzennego, który nie uzyskał mocy obowiązującej, gdyż nie został prawidłowo opublikowany. Burmistrz Miasta N. nie stosuje się do oceny prawnej zawartej w tym wyroku i dwukrotnie wydał decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powołując się na ten plan, a decyzje te zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., obecnie mimo dwukrotnych uchyleń organ I instancji wydał decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dla realizacji zamierzonej przez skarżących inwestycji.

Odpowiadając na skargą organ administracji wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, na który powołuje się skarga, nie był skierowany do niego, a był skierowany do Kierownika Urzędu Rejonowego w N. właściwego w sprawach wydawania pozwoleń na budowę.

Ponadto w odpowiedzi na skargę podniesiono, że uchwałą (...) Rady Miejskiej w N. dnia 24 maja 1993 r. zostały włączone do planu ustalenia zawarte w niepublikowanym planie zagospodarowania przestrzennego i został opublikowany jednolity tekst planu w Dzienniku Urzędowym Województwa poz. 249 z dnia 21 czerwca 1996 r. i plan ten jest obecnie jedynym aktem normatywnym i stanowi podstawę wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest uzasadniona.

Przede wszystkim podnieść należy, że przepis art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ma zastosowanie w tych przypadkach, gdy organ administracji nie wykonuje orzeczenia sądu administracyjnego nakazującego rozpoznanie sprawy i pozostaje w bezczynności w rozstrzygnięciu sprawy. Przepis ten nie ma jednak zastosowania do tych przypadków, gdy organ administracji nie stosuje się do oceny prawnej zawartej we wcześniejszych rozstrzygnięciach sądu administracyjnego. Niestosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukarania organu grzywną.

W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka jednak w ogóle nie zachodzi, bowiem wyrok NSA, na który powołuje się skarga wydany w sprawie IV SA 430/94, nie był wydany w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i nie wiązał organu prowadzącego to postępowanie rozpoznającego wniosek skarżących o wydanie decyzji ustalającej warunki dla zamierzonej przez skarżących inwestycji. Za całkowicie nieuzasadnione należy uznać żądanie skarżących kierowane przeciwko Burmistrzowi Miasta N., bowiem nie został on zobowiązany orzeczeniem NSA do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z tych przyczyn skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy.