Uzasadnienie
Stanisław i Bogusława małżonkowie Z. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.-K. w załatwieniu sprawy dotyczącej samowoli budowlanej zrealizowanej przez inwestorów D. na nieruchomości przy ul. P.
24. Skargę złożono w październiku 2000 r., zarzucając, iż po uchyleniu decyzji organów obu instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.-K. nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie ponownie do października 2000 r. Równocześnie skarżący domagali się ukarania grzywną wyżej wskazany organ za bezczynność w załatwieniu sprawy nie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Rozpatrując zgodnie z właściwością rzeczową wniosek skarżących o ukaranie grzywną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.-K. za bezczynność i nie wykonanie wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bezzasadność wniosku.
Z akt sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 3 października 2001 r. umorzył postępowanie sądowe ze skargi małż. B. i Stanisława Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.-K.
Podstawą prawną postanowienia był art. 355 par. 1 Kpc w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Sąd ten stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie pozostaje w bezczynności, bowiem wydał merytoryczną decyzję w sprawie samowoli budowlanej inwestorów D. 4 kwietnia 2001 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją organu odwoławczego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 22.05.2001 r.
Po wydaniu więc wyroku kasacyjnego z dnia 14 grudnia 1999 r. przez Sąd sprawa została ponownie rozstrzygnięta merytorycznie. Co do samego wniosku o ukaranie organu grzywną na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należy wyjaśnić, iż w sprawie przedmiotowej przepis ten nie znajduje w ogóle zastosowania. Utrwalony jest pogląd orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przez orzeczenie Sądu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ww. ustawy należy rozumieć wyłącznie wyrok, w którym przyznano, stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek a także wyrok, którym uwzględniono skargę na bezczynność organu.
W przypadku wyroku uchylającego decyzje lub stwierdzającego jej nieważność nie powstaje obowiązek wykonania orzeczenia Sądu. Powstaje obowiązek ponownego rozpoznania sprawy /por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1999 r. V SA 1053/99, wyrok z dnia 7 marca 1997 r. V SA 2409/96 - OSP 1998 z. 6 poz. 107/. W sprawie niniejszej sąd orzekający w pełni podziela to stanowisko ponieważ wyrok NSA z dnia 14 grudnia 1999 r. miał charakter kasacyjny, nie podlegał wykonaniu przez organ w znaczeniu przepisu art. 31 ust. 1 ustawy o NSA. Nawet gdyby została stwierdzona zwłoka organu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - brak jest podstawy prawnej do ukarania organu grzywną - według art. 31 ust. 1 ustawy o NSA. Uprawnienie takie wystąpiłoby dopiero przy stwierdzeniu przez Sąd, że organ nie załatwił merytorycznie sprawy w terminie zakreślonym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność. Taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie niniejszej.
Bezzasadność wniosku skarżących Z. skutkuje oddalenie skargi z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.