Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 18 września 2001 r., sygn. akt IV SA 1992/99

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 19.07.1999 r. Starosta Powiatu W., po rozpatrzeniu wniosku inwestora "Trasa Świętokrzyska" Sp. z o.o., zatwierdził projekt budowlany "Tymczasowy zjazd z mostu Świętokrzyskiego oraz włączenia w układ drogowy "Pragi Północ" i wydał pozwolenie dla "Trasy Świętokrzyskiej" Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. P. 81/83 na budowę tymczasowego zjazdu z mostu Ś. oraz włączenie w układ drogowy Pragi Północ w rejonie ulic: Wybrzeże Szczecińskie, Sokola, Okrzei; z zachowaniem warunków zawartych w opiniach wymienionych w pkt 1 ww. decyzji.

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 - Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji stwierdził, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a przedłożony projekt budowlany, spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1 pkt 1, 2, 3 - Prawa budowlanego. Brak było wobec tego podstaw do odmowy wydania ww. pozwolenia.

Na skutek złożonych od ww. decyzji odwołań, których brak jest w aktach sprawy - Wojewoda M. decyzją z dnia 18.10.1999 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach stwierdził, co następuje:

1. 1. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stała się prawomocna 28.03.1999 r. a odwołanie Ligi Ochrony Przyrody od tej decyzji złożone zostało po upływie terminu 14-dniowego tj. 29.03.1999 r.
2. 3. (...) Przedmiotowa inwestycja ujęta jest w Miejscowym Planie ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą (...) z dnia 28.09.1992 r. Usytuowanie projektowanych terenów komunikacyjnych w niewielkiej części wykracza poza obszar bezpośrednio określony w tym planie dla ogólnych tras komunikacyjnych, wkraczając na tereny przewidziane dla funkcji ogólnomiejskiego centrum usługowego /C-1,1 - obszar ścisłego centrum/, na którym ma zostać utworzony układ ulic, placów, skwerów i zabudowy prawobrzeżnej części stolicy. Jedynym ograniczeniem zagospodarowania tych terenów (...) jest wymóg pozostawienia 60 procent powierzchni wyznaczonych rejonów jako terenów biologicznie czynnych. Projektowane rozwiązania wymogu tego nie naruszają. (...) W wydanym dla ściśle ochronnych celów rozporządzenia Wojewody W. z 1997 r. - w sprawie ustanowienia W. Obszaru Chronionego Krajobrazu /obejmującego kolizyjne tereny projektowanego skrzyżowania Trasy Świętokrzyskiej i Wybrzeża Szczecińskiego, spod ograniczeń zagospodarowania terenów wyłączone zostały niezbędne inwestycje drogowe.
3. 4. Przedmiotowa inwestycja posiada wymagane prawem uzgodnienia w tym także Wydziału Ochrony Środowiska M. Urzędu Wojewódzkiego (...).

Na powyższą decyzję, ze skargami do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiła Liga Ochrony Przyrody - Zarząd Okręgu Stołecznego oraz Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków.

I. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli, że decyzja ta została wydana w sytuacji, kiedy nie zostało rozpoznane odwołanie złożone od decyzji z dnia 9.03.1999 r. ustalającej dla ww. inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołania tego nie przedstawiono Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W.

II. Ponadto podniesiono, że Zarząd Stołeczny Ligi Ochrony Przyrody o toczącym się postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego został poinformowany dopiero przez doręczenie decyzji organu I instancji.

III. Zarzucono również, że planowana inwestycja koliduje z istniejącym starym drzewostanem, "jak również innymi zasobami przyrodniczymi objętymi ochroną obszaru chronionego krajobrazu w woj. warszawskim". Zostało to potwierdzone w piśmie z dnia 27.09.1999 r. zastępcy Dyrektora Urzędu Dzielnicy P.-P. w gminie W.-C., dotyczącym wydania zgody na usunięcie drzew i krzewów z terenu zamierzonej budowy.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentacje zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto zdaniem Wojewody W. decyzja z dnia 19.07.1994 r. wydana została przez właściwy organ i podpisana została przez osobę upoważnioną przez Starostę Powiatu W. do podpisywania w jego imieniu tego rodzaju decyzji.

Liga Ochrony Przyrody nie wystąpiła z wnioskiem o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu na prawach strony, dlatego nie powiadomiono jej o toczącym się postępowaniu i ograniczono się do doręczenia decyzji.

Na rozprawie w dniu 8.11.2000 r. w związku z nie przedłożeniem Sądowi kompletnych akt administracyjnych zobowiązano organ odwoławczy do uzupełnienia ww. braku. Mimo monitów akta administracyjne nie zostały sądowi przedłożone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do brzmienia art. 52 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, sąd ten orzeka na podstawie akt sprawy, które organ odwoławczy zobowiązany jest przedstawić sądowi łącznie z odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu skargi /art. 38 ust. 1 cyt. ustawy/. W niniejszej sprawie ten ostatni przepis został przez Wojewodę M. naruszony. Przedstawione bowiem sądowi - wraz z odpowiedzią na skargę - teczki z dokumentami, nie zawierały kompletnych akt administracyjnych. Znajdowały się w nich między innymi projekty techniczne a także pojedyncze dokumenty takie jak decyzja organu I instancji. Nie zostały jednakże już dołączone do niej dowody doręczenia jej stronom a także wniesione przez strony odwołania. Brak jest również akt dotyczących postępowania toczącego się przed organem odwoławczym. W tym decyzji wydanej przez ten organ jak również dowodów doręczenia jej stronom.

Nie została także dołączona do akt sprawy, stanowiąca jeden z podstawowych dowodów w sprawie, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której ostateczność strony kwestionują.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie zostały sądowi przedstawione akta sprawy administracyjnej. Przez akta sprawy administracyjnej należy bowiem rozumieć pełną dokumentacje, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować twierdzenia zarzuty skarżących.

Przedstawione sądowi wybiórczo dokumenty nie spełniają ww. wymogów. Uniemożliwia to sądowi dokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przytoczone wyżej uchybienia stanowią naruszenie zasad określonych w art. 7 i art. 8 Kpa a także art. 38 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wobec czego zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.

Z ww. przyczyn na zaś. art. 22 ust. 1 pkt 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - orzeczono jak w sentencji.