Wyrok WSA w Warszawie z 28 maja 2004 r., IV SA 2004/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 28 maja 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi B. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2002 r.; II. orzeka iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w. na rzecz B. M. i M. M. 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gorczycka-Muszyńska, Sędziowie WSA Tadeusz Cysek, Tomasz Wykowski (spr.)
Dominik Niewirowski protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art.l38§l pkt 1 k.p.a. w związku z art.l46§2 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2002 r., odmawiającą uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budową ulicy [...] z jednostronnym chodnikiem oraz z kanalizacją deszczową na odcinku od ulicy [...] z włączeniem w ulicę [...] w L., zmienionej w części decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 2000 r. Zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2003 r. wydana została po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji, złożonego przez skarżących.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2002 r. wydana została po wznowieniu, na wniosek skarżących, postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. SKO podkreśliło, iż przedmiotem decyzji, której dotyczyło wznowienie postępowania, była wyłącznie ocena, czy zamierzenie inwestycyjne Miasta L. jest zgodne z postanowieniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. oraz przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego ocena ta została dokonana prawidłowo. Inwestycja, o której mowa w decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. jest bowiem zgodna ze wskazanym wyżej planem zagospodarowania przestrzennego (dotyczy bowiem terenów przeznaczonych pod układ komunikacyjny - ul. [...],[...] i [...]). Decyzja z dnia [...] sierpnia 2000 r. nie narusza ponadto żadnego z przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania. Formułowane pod jej adresem zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w przeważającej części dotyczą one kwestii własnościowych, których nie bierze się pod uwagę w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z powyższym, w ocenie SKO, nie ma podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę ulicy [...] z jednostronnym chodnikiem oraz z kanalizacją deszczową na odcinku od ulicy [...] z włączeniem w ulicę [...] w L., zmienionej w części decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. Znajduje bowiem w niniejszej sprawie zastosowanie przepis art. 46§2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący podnieśli szereg kwestii dotyczących dotychczasowego przebiegu różnego rodzaju postępowań administracyjnych związanych z planowaną inwestycją, skupiając się w przeważającej mierze na wykazaniu, iż bezzasadnie inwestycja ta ma zostać zrealizowana na ich nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu z innych przyczyn niż wymienione w skardze, które Sąd obowiązany był uwzględnić z urzędu.

Przede wszystkim należy podkreślić, iż aczkolwiek w zgodnej ocenie organów obu instancji wznowienie postępowania, zakończonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2000 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie dało podstaw do jej uchylenia, to każdy z nich wywodzi ten skutek z całkowicie odmiennych przyczyn. O ile organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. na podstawie art.l51§lpkt 1 k.p.a. (odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej w związku z brakiem podstaw do jej uchylenia na podstawie art.l45§l lub art.l45a), o tyle organ odwoławczy przywołał art.l46§2 k.p.a. (nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej).

Rozbieżności tej nie dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie dokonało oceny tego aspektu rozstrzygnięcia organu I instancji. Tymczasem granice działania organu II instancji zakreśla art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, do czego uprawnia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja organu I instancji jest decyzją prawidłową z punktu widzenia zgodności z prawem, a zarazem gdy ocena organu II instancji jest co do istoty sprawy taka sama jak rozstrzygnięcie organu I instancji. Jeżeli natomiast rozstrzygnięcie jest wadliwe, organ odwoławczy obowiązany jest wadliwość tę usunąć, co wynika z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W tym kontekście podkreślenia wymaga, iż obszerne uzasadnienie decyzji organu I instancji w bardzo nieprzejrzysty sposób wyjaśnia motywy rozstrzygnięcia. Należy wnosić, iż organ ten doszedł do przekonania, iż w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie doszło w odniesieniu do skarżących do sytuacji, o której mowa w art.!45§l pkt 4 k.p.a., tj. iż będąc stronami postępowania bez własnej winy nie brali w nim udziału. W ocenie organu bowiem twierdzenia skarżących, iż są właścicielami terenu projektowanej inwestycji, nie uzasadniają uznania ich za strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ podkreślił, iż wprawdzie art.46 ust.l 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.), nakazuje doręczenie odpisu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu także właścicielowi tego terenu, niemniej doręczenie to ma nastąpić tylko do wiadomości. Dowodzi to zdaniem Prezydenta Miasta L., iż ustawodawca nie traktuje takiej osoby jako strony postępowania. W związku z powyższym, nie weryfikując twierdzeń skarżących odnośnie ich praw właścicielskich do nieruchomości, organ nie uznał ich za strony postępowania i powołując się na art.l51§lpkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. Tymczasem rozumowanie organu, w tym w szczególności jego wywody odnośnie nieposiadania przez właściciela nieruchomości przymiotu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania tej nieruchomości są w świetle art.28 k.p.a. oczywiście błędne a ponadto stoją w rażącej sprzeczności chociażby ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 7 marca 2000 r., sygn. akt IV SA 364/99. Wychodząc z błędnych założeń organ nie wyjaśnił zatem, czy skarżący są w istocie właścicielami nieruchomości objętej terenem inwestycji, a dopiero niewykazanie istnienia tej przesłanki pozwalało na rozważanie zastosowania w sprawie art,151§lpktl k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 par.l pkt 1 lit.c, art.152 oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art.97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).