Wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2004 r., IV SA 2011/02

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 20 lutego 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi Zarządu Miasta [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Anrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, As. WSA Grzegorz Czerwiński
Dorota Zamiela protokolant

Uzasadnienie

Pismem z dnia 26.08.1998 r. W. L. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1998 r. ([...]), wydanej na wniosek Zarządu Miasta [...], pozwalającej na budowę linii kablowej 15kV relacji stacja transformatorowa "[...]" przez ul. [...] i stację transformatorową "[...]" do stacji transformatorowej "[...]" oraz budowę stacji transformatorowej typu [...] przy ul. [...].

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] listopada 1998 r. ([...]) odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia [...] lutego 1998 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. L., decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. ([...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (z dnia [...] listopada 1998r.).

W. L. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1998 r. Sąd wyrokiem z dnia 16 marca 2001 r. (sygn. akt IV SA 214/99) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż kwestionowana decyzja z dnia [...] lutego 1998 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości – art. 156 § 1 pkt 1 kpa, bowiem zgodnie z art. 85b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. nr 111, poz. 726), obowiązującym od dnia 23 grudnia 1997 r. (art. 8), a więc obowiązującym także w dacie wydania ocenianej w postępowaniu nadzorczym decyzji o pozwoleniu na budowę – nie mogły podlegać przekazaniu, w drodze porozumienia, organom samorządu terytorialnego uprawnienia wojewodów i kierowników urzędów rejonowych w sprawach nadzoru architektoniczno-budowlanego, w której inwestorem jest gmina, komunalna osoba prawna lub inny podmiot mienia komunalnego. Organem właściwym do wydania w I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu technicznego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, której inwestorem była Gmina [...] był Kierownik Urzędu Rejonowego (art. 84 ust. 2 Prawa budowlanego), a nie Prezydent Miasta [...].

Powyższą okoliczność przeoczyły organy i z tej przyczyny należało uchylić zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. ([...]) stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1998 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa w uzasadnieniu decyzji powołując się na argumentację Sądu zawartą w wyroku z dnia 16 marca 2001 r. i związanie oceną prawną tam zawartą. Miasto [...] wniosło odwołanie od powyższej decyzji twierdząc, iż w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 1998 r., obowiązywał art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz. U. z 1997 r. nr 36, poz. 224 z późn. zm.). Przepis ten nie został uchylony przez ustawę z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. nr 111, poz. 726). Zgodnie z wyżej powołanym art. 4 ust. 1 ustawy, do właściwości organów gmin, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przechodzą, jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, zadania odpowiadające im kompetencje należące dotychczas do rejonowych organów rządowej administracji ogólnej. Zatem kompetencje te zostały przekazane organom tych gmin obowiązkowo z mocy ustawy, a nie w wyniku porozumienia pomiędzy Prezydentem Miasta [...] a Kierownikiem Urzędu Rejonowego w [...].

Cytowana wyżej ustawa został uchylona dopiero przepisem art. 109 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. ([...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Pełnomocnik Zarządu Miasta [...] wniósł pismem z dnia 07.05.2002 r. do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (w brzmieniu ustalonym w tekście jednolitym – Dz. U. z 1997 r. nr 36, poz. 224 z późn. zm.), jednocześnie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej, informując o znajomości przepisu art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, podnosi argumentację podobną, jak wcześniej w odwołaniu.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) i art. 153 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Powyższa zasada ma zastosowanie do prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2001 r., jaki zapadł w tej sprawie. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie, na mocy przepisu art. 30 wyżej powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym były związane oceną prawną Sądu tam wyrażoną i nie mogły ponownie rozpatrując sprawę, nie uwzględnić tego faktu.

Podobnie Sąd orzekając w niniejszej sprawie, na zasadzie art. 99 powołanej na wstępie ustawy – Przepisy wprowadzające, jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2001 r. (sygn. akt IV SA 214/99).

W tym stanie rzeczy, należało na podstawie art. 151 wcześniej powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.