Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9.01.2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie "w sprawie wykonanego ogrodzenia z siatki pomiędzy działkami stanowiącymi własność Zofii W. i Edwarda Dz. w Z. przy ul. Ł. 83b i 81.
Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 105 Kpa. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe ponieważ w wyniku przeprowadzonej w dniu 20.12.2000 r. wizji lokalnej stwierdzono, iż wykonane przez Edwarda Dz. ogrodzenie z siatki usytuowane jest między działkami i na budowę tego rodzaju ogrodzeń nie jest wymagane pozwolenie na budowę czy zgłoszenie.
Od powyższej decyzji wniosła odwołanie Zofia W., właścicielka sąsiedniej działki. Domagając się uchylenia decyzji podniosła, że protokół z wizji lokalnej nie zawiera szkicu sytuacyjnego, który przejrzyście przedstawiałby sytuację zaistniałą na gruncie.
Decyzją z dnia 25.04.2001 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu ww. odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Uzasadniając swoje stanowisko podał, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 9 -Prawa budowlanego, ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym. Z kolei z art. 30 par. 1 pkt 2 cyt. ustawy wynika, że "zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wyłącznie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m (...)". Przedmiotowe ogrodzenie posiada wysokość 2,05 m. W tej sytuacji inwestor nie miał obowiązku zgłoszenia budowy ww. ogrodzenia władzom budowlanym. Sprawa budowy tego ogrodzenia - jak wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6.03.2000 r. /P 10/99 - Dz.U. nr 16 poz. 214 z 13.03.2000 r./ - pozostaje poza kontrolą organów administracyjnych. Ewentualne spory winne być rozstrzygane w postępowaniu cywilnym, przed sądami powszechnymi.
Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiła Zofia W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniosła, że protokół z wizji lokalnej został sporządzony nieprawidłowo. "Z zapisu, którego domagała się wynika, że słupek stalowy ma wysokość 1,80 m od cokołu w górę, a cokół betonowy ma 0,60 m od poziomu gruntu co daje razem wysokość 2,40 m". Stąd też nie jest zgodne z prawdą, że ogrodzenie ma wysokość 2,05 m.
Powyższe zastrzeżenia zgłosiła już w piśmie z dnia 10.01.2001 -skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważyły, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Oceniając niniejszą decyzję w tym aspekcie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby została ona wydana z naruszeniem prawa.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 105 Kpa. Stosownie do jego brzmienia "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". Z bezprzedmiotowością postępowania mamy natomiast do czynienia wówczas gdy w rozpatrywanej sprawie zachodzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
W niniejszej sprawie - jak to słusznie przyjęły organy obu instancji -zaistniała tego rodzaju sytuacja. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego "zgłoszenia właściwemu organowi wymaga jedynie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m (...)".
Poza sporem jest, że przedmiotowe ogrodzenie zrealizowane zostało między działkami "nie od strony miejsc publicznych". Również podzielić należy stanowisko organów dotyczące wysokości tego ogrodzenia. Od strony skarżącej, jak wynika z rysunku zamieszczonego w protokole z wizji lokalnej słupek o wysokości 1,45 m posadowiony został na cokole o wys. 60 cm, co po dodaniu daje sumę 2,05 m. Z kolei od strony inwestora z uwagi na niższy cokół -o wysokości 28 cm - wysokość słupka mierzona od krawędzi cokołu wynosi 1,80 m i również nie przekracza łącznie z cokołem maksymalnej wysokości określonej w art. 30 ust. 1 pkt 2 - cyt. ustawy.
Przy dokonywaniu ww. pomiarów należało więc zachować pewną konsekwencję. Nie sposób zatem zgodzić się z obliczeniami przedstawionymi przez skarżącą, w których do wysokości cokołu mierzonego od strony jej działki dolicza się wysokość słupka mierzonego od strony działki inwestora.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro przedmiotowe ogrodzenie nie przekracza wysokości 2,20 m do jego realizacji nie było wymagane zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Tym samym brak było podstaw do interwencji organów administracyjnych. Wszelkie spory dotyczące usytuowania przedmiotowego ogrodzenia, czy jego niszczenia kwalifikują się do postępowania przed sądami powszechnymi i nie podlegają kognicji organów administracyjnych.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na zastosowanie art. 27 ust. 1 - ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzekł jak w sentencji.