Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 września 1997 r. (...), po rozpatrzeniu odwołania Stefana M., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z dnia 30 czerwca 1997 r. (...), wydaną w trybie art. 151 par. 1 Kpa, odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 28 listopad 1996 r. z powodu braku podstaw z art. 145 par. 1 Kpa.
Wymienioną decyzję organu odwoławczego Stefan M. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając jej, że oba organy nie wzięły pod uwagę faktu wybudowania ogrodzenia na jego działce, co skutecznie zapobiega zalewania jej wodami opadowymi. W tej sytuacji nałożenie na inne strony obowiązku wykonania projektów przyłączenia pawilonów handlowych "R." w B. do kanalizacji deszczowej oraz uzyskania przez ich właścicieli stosownego pozwolenia na budowę związaną z wyeliminowaniem zalewania wodami opadowymi ciągów pieszych oraz posesji skarżącego, stało się bezprzedmiotowe. Nadto skarżący stwierdził, że wykonanie tej inwestycji nie jest już związane z jego interesem faktycznym.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 15 grudnia 1999 r. skarżący poparł swoją skargę ponieważ jego pierwotne żądanie wykonania kanalizacji deszczowej stało się nieaktualne i je wycofał.
W piśmie z dnia 14 lutego 2000 r. Prezydent Miasta B. podniósł, że Kierownik Urzędu Rejonowego w B. decyzją z dnia 12 września 1996 r. (...) nakazał miastu wykonanie miejskiego odcinka kanalizacji deszczowej wokół pawilonów handlowych "R.", na skutek skargi Stefana M. Z inicjatywy skarżącego doszło do wstrzymania inwestycji w sytuacji zaawansowania robót w 65 procent. Działania skarżącego spowodowały znaczne straty finansowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 16 par. 2 Kpa i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zakres sądowej kontroli aktów administracyjnych ograniczony jest do badania ich zgodności z prawem. Sąd nie jest wprawdzie związany granicami skargi /art. 51 ustawy o NSA/, lecz nie może wyjść poza granice jakie wyznacza zaskarżony akt.
Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w postępowaniu wznowieniowym.
W niniejszej sprawie badaniu może więc podlegać jedynie legalność odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wobec braku przesłanek z art. 151 par. 1 Kpa, w rozumieniu art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa.
W tym zakresie skarga nie zawiera żadnych zarzutów. Nie podlegają natomiast rozważaniu zarzuty związane z zasadnością decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 12 września 1996 r. (...).
W uwzględnieniu wniosku Stefana M. na podstawie art. 147 i art. 149 par. 1 i par. 2 w związku z art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody P. z dnia 28 listopada 1996 r. jakkolwiek uczyniono to w formie zawiadomienia zamiast postanowienia, to jednak nie ma to istotnego znaczenia, bowiem zawiadomienie zawiera niezbędne elementy postanowienia.
W decyzji z dnia 30 czerwca 1997 r., wydanej w postępowaniu wznowieniowym Wojewoda P. stwierdził, że Stefan M. w dniu 24 października 1996 r. otrzymał decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 12 września 1996 r. i że nie złożył od niej odwołania.
Decyzja organu I instancji została utrzymała w mocy decyzją z dnia 28 listopada 1996 r., którą doręczono tylko tym osobom, które wniosły odwołanie. W tej sytuacji Wojewoda P. prawidłowo przyjął, że nie ma podstaw z art. 145 par. 1 Kpa do uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 28 listopada 1996 r.
Doręczenie skarżącemu tej decyzji w dniu 14 maja 1997 r. otwierało mu drogę do jej zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji z dnia 30 czerwca 1997 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie brak jest podstaw do jej uchylenia z przyczyn proceduralnych oraz że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W takim przypadku zgodnie z art. 146 par. 2 Kpa nie uchyla się poprzednio wydanej decyzji, chyba że była wadliwa materialnie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja organu I instancji nie narusza prawa.
Z urzędu należy stwierdzić, że skarżący nie był adresatem decyzji kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 12 września 1996 r., która na inne podmioty, a nie na skarżącego, nakładała obowiązek wykonania projektów przyłączenia pawilonów do kanalizacji deszczowej oraz uzyskania pozwolenia na budowę i wykonania kanalizacji wraz z przyłączem, w określonym terminie.
Wybudowanie ogrodzenia własnej działki przez skarżącego spowodowało, że przestała on mieć interes prawny i faktyczny w realizacji przedmiotowej inwestycji ponieważ wody opadowe sąsiednich pawilonów nie zalewały już jego działki. Zaczął więc kwestionować decyzje związane z budową kanalizacji deszczowej przyległego terenu w interesie inwestorów, a nie w interesie własnym uznając, że nie jest ona racjonalna w nowej sytuacji faktycznej.
Jak wynika z art. 28 w związku z art. 10 Kpa status strony w postępowaniu administracyjnym ma każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Wykładnia wymienionych przepisów nie daje przymiotu strony podmiotowi, z inicjatywy którego wszczęto postępowanie, do wystąpienia w interesie innych podmiotów, na które nałożono określony obowiązek. Kryterium interesu prawnego z art. 28 Kpa, na którym oparta jest legitymacja do wszczęcia postępowania administracyjnego, ma charakter materialnoprawny. Natomiast istotą legitymacji skargowej do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest uprawnienie do żądania przeprowadzenia przez sąd kontroli określonej decyzji w zakresie sprawdzania jej zgodności z prawem.
Art. 33 ust. 2 wymienionej ustawy o NSA przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego m.in. każdemu, kto ma w tym interes prawny. Podmiot taki musi mieć interes prawny w złożeniu skargi rozumianej jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem.
Skarga taka może dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej i własnego interesu prawnego. Stwierdzenie braku legitymacji skargowej powoduje oddalenie skargi /por. T. Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wydawnictwa Prawnicze PWN, W-wa 1996 r./.
Z tych wszystkich względów brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 27 ust. 2 powołanej ustawy o NSA należało orzec jak w sentencji wyroku.