Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2003r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 104 kpa orzekł o braku podstaw do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego – [...] Elektrowni Wodnej, w skład której wchodzą: budowla piętrząca /jaz/, kanał doprowadzający wodę oraz komora wraz z turbiną Francissa, zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], przy [...].
W uzasadnieniu podał, iż z materiału dowodowego bez wątpienia wynika, że rozpatrywany obiekt budowlany powstał przed 1 stycznia 1995r. na bazie urządzeń młyna wodnego z czasów przedwojennych. Zatem zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994r., w powyższej sprawie nie stosuje się art. 48 /przymusowa rozbiórka/ ustawy, natomiast znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974r., a w szczególności art.
- 37. Zdaniem organu I instancji w niniejszej sprawie nie występują przesłanki z tego przepisu.
Gmina [...] nie posiada miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, a uchwała nr [...] Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1980r. w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] nie posiada mocy prawnej, gdyż nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
W tej sytuacji /braku planu/ należy stwierdzić, że nie występuje kwestia naruszenia przepisów o planowaniu przestrzennym tym bardziej, że Urząd Gminy w [...] pismem z dnia [...] maja 1989r. poinformował inwestora, iż wyraża zgodę na przeznaczenie działki nr [...] na potrzeby przyszłej elektrowni.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania F. B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 1 i 2 kpa uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2003r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
W uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być uznana za trafną. Decyzja ta została wydana na podstawie przepisu art. 104 kpa, przepisów prawa budowlanego, w tym o charakterze wyłącznie kompetencyjnym /art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 3/ oraz art. 103 ust. 2 wskazującym na właściwość
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył F. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o kosztach postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa – art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 105 kpa i art. 28 kpa poprzez nieuzasadnioną odmowę uznania skarżącego jako stronę postępowania oraz art. 6, 7, 12, 10§1, 75, 80, 107§3 kpa, a także art. 48 i 49 prawa budowlanego w związku z brakiem dokumentacji obiektu, a w szczególności zezwolenia budowlanego.
Skarżący zarzucił również naruszenie art. 7 i 32 Konstytucji RP poprzez nadużycie prawa i przekroczenie granic prawa przez organ II instancji, a także naruszenie zasady równości wobec prawa.
W uzasadnieniu skargi F. B. podniósł, że wbrew twierdzeniom organu II instancji to nie prawo do dysponowania nieruchomością, lecz żądanie czynności organu ze względu na interes skarżącego spowodowało, że skarżący broniąc się od około 1990r. przed negatywnymi skutkami [...] Elektrowni Wodnej w [...] jest stroną niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 kpa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje:
Skarga jest zasadna.
Organ nie może się ograniczać do stwierdzenia w jednym zdaniu, że ktoś ma lub nie przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Organ przyjął ten fakt za pewny, nie sprawdziwszy tego i nie uzasadniając tego w żaden najmniejszy nawet sposób – co wskazywałoby na to, iż organ nie przeprowadził dokładnego postępowania dowodowego, naruszając tym samym szereg przepisów i podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 kpa w zw. z art. 80 i art. 10 kpa.
Zgodnie z unormowaną w art. 7 zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak by ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Ustaleń należy dokonać na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa).
Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy jednak zakomunikować stronie /art. 77 § 4 kpa/.
Z akt sprawy wynika, że F. B. może mieć przymiot strony, jest bowiem współwłaścicielem nieruchomości nr [...] graniczącej z działką nr [...] stanowiącej [...].
W aktach sprawy znajdują się również decyzje Wojewody [...] zobowiązujące A. M. do naprawienia szkody F. B. spowodowanej piętrzeniem za pomocą jazu na [...].
Stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że F. B. nie legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu w sprawie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych, w stosunku do których nie posiada prawa do dysponowania jest zupełnie pozbawione logiki i nie znajduje poparcia w prawie budowlanym.
Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy Sąd stwierdza, że sprawa nie dojrzała do jej merytorycznego zakończenia.
Organ II instancji wobec powyższego winien wnikliwie ocenić czy skarżącemu przysługuje przymiot strony i dać temu wyraz w uzasadnieniu zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 ust 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.