Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu administracyjnego decyzję z dnia [...] kwietnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w wyniku rozpatrzenia odwołania L. G. od decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] marca 2002 r. o ustaleniu na wniosek D. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (działki nr [...] we wsi G., gmina W.) dla inwestycji w postaci budynku letniskowego i wiaty garażowej-
- - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Według uzasadnienia zaskarżonej decyzji przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to zagadnienie ma rozstrzygające znaczenie w sprawie.
Kwestia zaś podniesiona przez składającego odwołanie tj. poprawności wytyczenia granicy uznana zostanie za "nie zasadną" na tym etapie postępowania"
W złożonej skardze L. G. (właściciel sąsiedniej działki nr [...]) wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Zdaniem skarżącego - przy przyjęciu nawet, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to narusza ona prawo - bowiem ingeruje w jego uprawnienia do działki nr [...].
Działka nr [...] i [...] nie zostały dotąd rozgraniczone.
Skoro zaś nie została dotąd ustalona granica "właściciela ubiegającego się o zezwolenie budowlane", to nie powinno być ono wydane, zważywszy na groźbę "zawłaszczenia części jego nieruchomości"
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło ojej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowana argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga prowadzi do uchylenia decyzji organów obu instancji, aczkolwiek nie z przyczyn wyłożonych przez skarżącego.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną.
Oznacza to, że kognicji sadu nie przekroczy podniesienie z urzędu dostrzeżonych wadliwości decyzji organu I instancji, którą bezkrytycznie zaakceptowało - poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta W. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Ukształtowane treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostało pozostawione uznaniu organu administracji publicznej, ale jest ono poddane ścisłym rygorom wynikającym z przepisu prawa (art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1944 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.)
Zagadnienie to nie zostało dostatecznie rozważone przez organy obu instancji.
W szczególności konieczne jest podniesienie, że decyzja organu I instancji nie realizuje w wystarczającym zakresie potrzeby uregulowania - według brzmienia art.42 ust. 1 powołanej ustawy wszystkich wymaganych składników. Wprowadza też określenia niejasne i nieznane obowiązującemu prawu.
Po pierwsze zwrócić należy uwagę, że wymóg przedstawienia warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonany został w sposób skrótowy i nie oddający w pełni zasad kształtowania zabudowy sformułowanych w planie (p 10 L pkt. 3 części tekstowej planu).
Fakt, że inwestor częściowo (w stosunku do wymogów planu) scharakteryzował parametry swego przedsięwzięcia nie zwalniał rozstrzygającego organu od obowiązku wprowadzenia do treści decyzji zapisów gwarantujących zgodność inwestycji z planem.
Po drugie - co do ustalenia przez Burmistrza Miasta W. " linii rozgraniczenia" i " strefy zabudowy" konieczne jest zaznaczenie, że art. 42 ust. 1 pkt. 6 powoływanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje ustalenie "linii rozgraniczających teren inwestycji", plan zaś przewiduje pojęcie " nieprzekraczalnej linii zabudowy" (nawiasem mówiąc przedstawione Sądowi akta nie zawierają wypisu i wyrysu z planu umożliwiającego oznaczenie jej przebiegu).
Terminologia użyta w omawianej decyzji całkowicie abstrahuje od ustanowionej w przepisach prawa i nie umożliwia potwierdzenia legalności kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Realizacja przez organy administracji publicznej wymogów przewidzianych przez przepisy prawne nie może być efektem domysłów czy domniemań, a musi wynikać jednoznacznie z samego brzmienia decyzji.
Organy administracji publicznej zobowiązane są bowiem do działania wyłącznie na podstawie i w granicach przepisów prawa i niedopuszczalne byłoby akceptowanie jakichkolwiek niejasności co do zakresu praw i obowiązków stron postępowania.
Ponadto zauważyć trzeba, że załącznik graficzny decyzji organu I instancji posiada też nigdzie niewyjaśnione wyznaczenie linii żółtej.
Po trzecie decyzja organu I instancji przeoczyła konieczność określenia warunków obsługi w zakresie komunikacji (wymóg taki zawierał już art.42 ust. 1 pkt. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w czasie wydania tej decyzji)
Odnośnie zaś określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 42 ust 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym pominięto potrzebę odwołania się do obowiązku inwestora przestrzegania.art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1944 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) Zważywszy, iż do akt dołączono decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2001 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty garażowej zrealizowanej w 2000 r. na działce Nr [...] obowiązkiem rozstrzygających organów było wyjaśnienie, czy nakaz ten został zrealizowany.
Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może bowiem zmierzać do legalizacji samowoli budowlanej. Tego rodzaju postępowanie jest też,Resztą bezprzedmiotowa w stosunku do obiektów już zrealizowanych.
Dla porządku zaznaczyć też trzeba, że zaskarżona decyzją treść art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w innej (dawniejszej) wersji niż obowiązująca w chwili jej wydania.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdzić jednak wypada, że zagadnienie braku dokonania rozgraniczenia działki inwestora i skarżącego nie ma znaczenia na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z,istoty decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (art.46 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) wynika bowiem, że nie rodzi ona praw do terenu i nie narusza prawa własności, ani uprawnień osób trzecich.
Skarżący błędnie też wywodził, iż w niniejszej sprawie chodziło o wydanie "zezwolenia budowlanego"
Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie upoważnia bowiem wbrew obawom skarżącego do rozpoczęcia inwestycji.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c, art. 152 i 200 cytowanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.