Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 listopada 1998 r., IV SA 2080/96

Teza

Zakład realizujący inwestycje, któremu została wymierzona kara na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 38 poz. 230 ze zm./, winien w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna, wystąpić z wnioskiem o odroczenie terminu płatności kary lub rozłożenie jej na raty na okres nie dłuższy niż 5 lat /art. 130c ust. 1 i 4/.

Wniosek taki wszczyna nową sprawę administracyjną, która winna zostać zakończona nową decyzją administracyjną, orzekającą o odroczeniu terminu płatności kary bądź rozłożeniu jej na raty albo o odmowie odroczenia płatności lub rozłożenia kary na raty.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie wymierzenia kary dobowej za odprowadzanie do wód ścieków bez zezwolenia wodnoprawnego.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 38 poz. 230 ze zm./ wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi bez pozwolenia wodnoprawnego obliguje właściwy organ do ustalenia kary pieniężnej za cały ładunek zanieczyszczeń zawarty w odprowadzanych ściekach. Wynika z tego, że organ wymierzający karę nie ma żadnej możliwości odstąpienia od niej ani jej miarkowania, pozbawiony jest jakiegokolwiek "luzu decyzyjnego" w tym zakresie. W razie zatem stwierdzenia naruszenia wymagań karę wymierzyć musi, a jej wysokość wynika z wyliczenia arytmetycznego według zasad określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie zasad i trybu ustalania kar pieniężnych za naruszenie warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi, oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych /Dz.U. nr 79 poz. 400/. Sama podstawa wymierzenia kary, którą było odprowadzanie ścieków bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, nie była przez stronę skarżącą kwestionowana. Zarzut natomiast, że wymierzenie z tego tytułu stosownej kary naruszyło art. 130c Prawa wodnego jest bezzasadne i niezrozumiale w świetle brzmienia tego przepisu. Otóż według art. 130c ust. 1 termin płatności kar wymierzonych na podstawie art. 130 ust. 1, na wniosek ukaranego zakładu, może być odroczony lub kara może być rozłożona na raty na okres nie dłuższy niż 5 lat. Decyzja taka może - stosownie do ust. 2 tego przepisu - zostać podjęta w razie stwierdzenia, że ukarany zakład realizuje inwestycje, których wykonanie i oddanie do użytku, w okresie nie dłuższym niż 5 lat, zapewni usunięcie przyczyn wymierzenia tej kary. Z zapisu tego wynika, że po pierwsze aby realizowanie przez zakład inwestycji, o której mowa w ust. 2 mogło powodować korzystne dla zakładu skutki, przewidziane w ust. 7 art. 130c Prawa wodnego, najpierw musi zostać wymierzona temu zakładowi kara pieniężna na podstawie art. 130 ust.

1. Po drugie zakład realizujący inwestycje, któremu została wymierzona kara, winien w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna, wystąpić z wnioskiem o odroczenie terminu płatności lub rozłożenie na raty na okres nie dłuższy niż 5 lat /art. 130c ust. 1 i 4/. Złożenie wniosku o odroczenie terminu płatności kary lub o rozłożenie jej na raty nie jest kwestią, incydentalną, - wypadkową poprzedzającego postępowania w sprawie wymierzenia kary. Wniosek taki wszczyna nową sprawę administracyjną, która winna zostać zakończona nową decyzją administracyjną, orzekającą o odroczeniu terminu płatności kary bądź rozłożeniu jej na raty albo o odmowie odroczenia - rozłożenia na raty. Domaganie się natomiast strony skarżącej aby decyzja w trybie art. 130c ust. 1-7 Prawa wodnego mogła być wydana bez uprzedniej decyzji o nałożeniu z mocy art. 130 ust. 1 kary pieniężnej wskazuje na całkowitą, nieznajomość istoty mechanizmu wymierzania kar pieniężnych za wprowadzanie do wód lub do ziemi ścieków nie odpowiadających wymaganym warunkom.

Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.