Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003r. znak: [...] stwierdził nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. Nr [...] z dnia [...] września 1995 roku, zezwalającej J. S. na rozbudowę zakładu masarskiego, zlokalizowanego na działce nr [...] w B. przy ul. S. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzja ta jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta B., który na terenie objętym pozwoleniem na budowę, oznaczonym symbolem 52 MN przewidywał zabudowę zagrodową i mieszkaniową bez możliwości wprowadzania jakichkolwiek dodatkowych funkcji.
Natomiast zakład masarski jest obiektem produkcyjnym, a żaden przepis, ani zapis planu nie dopuszcza wyjątków od wskazanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu. Argumentem przemawiającym za niedopuszczenie takiej zabudowy na tym terenie jest ustalenie w planie przestrzennego zagospodarowania w odniesieniu do obszaru "55 UT Masarnia - adaptacja na cele rekreacyjne" co zdaniem organu wskazuje na dążenie do eliminacji z centrum miasta inwestycji mogących powodować potencjalną uciążliwość dla otoczenia.
Wojewoda [...] wskazał,że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku stwierdziło nieważność decyzji wydanej przez Burmistrza B. znak: [...] z dnia [...] kwietnia 1995 roku o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na rozbudowę zakładu masarskiego Pana J. S. Zdaniem organu badającego ważność decyzji o pozwoleniu na budowę, stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu potwierdza sprzeczność pozwolenia na budowę z ustaleniami w planie zagospodarowania przestrzennego, zatem omawiana decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym.
Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 roku stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] września 1995 r. udzielającej pozwolenia na rozbudowę zakładu masarskiego wniósł odwołanie J. S. wnosząc o jej uchylenie.
Strona nie godzi się z twierdzeniem, że decyzja o pozwoleniu na rozbudowę zakładu masarskiego jest sprzeczna z obowiązującym w tym czasie planem zagospodarowania przestrzennego miasta B., ponieważ planując rozbudowę istniejącego od lat zakładu masarskiego wystąpiła z wnioskiem do Burmistrza Miasta B. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie rozbudowy tego zakładu. Burmistrz Miasta B. wykonujący Uchwały Rady Miejskiej decyzją Nr [...] znak [...] z dnia [...].IV.95 r. ustalił warunki zabudowy w oparciu o obowiązujący miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...].12.1993r, który to na terenie objętym pozwoleniem na budowę oznaczonym symbolem 52 MN przewidywał zabudowę zagrodową i mieszkaniową, a w treści planu nie było żadnego zapisu zakazującego budowę tego rodzaju obiektów.
Skarżący podnosi, że wydając pozwolenie na budowę, Kierownik Urzędu Rejonowego w B. sprawdzał zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i ocenił, że jeżeli na działce GS-u obok, bliżej centrum miasta /zapis w pianie "55UTMasarnia" istnieje masarnia, a w obowiązującym w tym czasie planie zagospodarowania przestrzennego nie było zakazu budowy tego rodzaju obiektów.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2003r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody[...] z dnia [...] marca 2003r.
Zdaniem organu II instancji powodem stwierdzenia nieważności decyzji było rażące naruszenie art. 35 Prawa budowlanego poprzez brak kontroli zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Organ wskazuje, że nieważności decyzji ostatecznej powoduje jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Oznacza to, że w dacie wniosku o wydania pozwolenia na budowę, inwestor nie posiadał wymaganej na podstawie art. 32 ust. 4 pkt. 1 prawa budowlanego ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nakazuje zatem postawić decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. znak: [...] z dnia [...] września 1995r. zarzut rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego co w konsekwencji powoduje konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
J. S. podniósł, podobnie jak w odwołaniu od decyzji Wojewody [...], że posiadał prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i na jej podstawie opracował dokumentację na rozbudowę zakładu.
Zdaniem strony skarżącej plan ogólny zagospodarowania przestrzennego nie posiadał w tym czasie zapisów zakazujących budowę tego rodzaju obiektów
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest sądowa kontrola (art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269).
Dla oceny legalności określonej decyzji w trybie art. 156-158 k.p.a., jest stan rzeczy w chwili wydania takiej decyzji. Nie jest więc uprawnione wnioskowanie organów administracyjnych o kwalifikowanej wadliwości rażącego naruszenia prawa decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] września 1995 roku z tego powodu, że opierała się ona na innej ostatecznej decyzji, którą uchylona dopiero w 2003r. Jest to sytuacja, którą można i należy rozwiązać we właściwym dla niej trybie tj w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.).
Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 1996 r., sygn. akt III ARN 21/96, OSNAPiUS 1997, nr 3, poz. 73). Kategoryczne sformułowanie cytowanego przepisu, iż "wznawia się postępowanie", przesądza o tym, że w razie stwierdzenia przez organ administracji jednej z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. ma on obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 645).
To postępowanie ma pierwszeństwo w stosunku do innych trybów postępowania administracyjnego, mogących doprowadzić również do wyeliminowania ostatecznej decyzji z obrotu prawnego. Naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. było w tej sytuacji zaniechanie przez organ administracji wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Rozpoznając sprawę organ administracji architektoniczno budowlanej będzie miał na uwadze powyższą argumentację.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit b i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).