Uzasadnienie
W dniu 15 lutego 2002 r. do Starostwa Powiatowego w D. wpłynęło zgłoszenie R. K. o zamiarze przeprowadzenia robót budowlanych, polegających na wymianie dwóch witryn sklepowych i drzwi w budynku przy "[...]" w L. położonym na działce 87/2 stanowiącej jej własność.
Starosta D. decyzją Nr "[...]" z dnia 28 lutego 2002 r. wniósł sprzeciw w sprawie realizacji tego remontu. W podstawie prawnej decyzji powołał przepis art. 30 ust. 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 póz. 414, z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji stwierdził, iż budynek, którego dotyczy zgłoszenie, znajduje się w strefie pełnej ochrony konserwatorskiej miasta L. Następnie po przytoczeniu treści art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. organ stwierdził, iż każdy remont obiektu zabytkowego wymaga pozwolenia na budowę, co związane jest m.in. z obowiązkiem uzgodnienia projektu remontu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
Odwołanie od tej decyzji wniósł w imieniu R. K. - jej pełnomocnik. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie dyspozycji art. 30 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane podnosząc, iż przepis ten nakłada na właściwy organ obowiązek zażądania w drodze postanowienia uzupełnienia dokumentów, a w przypadku ich l nieuzupełnienia wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji. Stwierdził, iż decyzja ta uniemożliwiła dopełnienie obowiązku uzupełnienia dokumentów i spowodowała przedłużenie procedury postępowania administracyjnego. Poinformował nadto, iż w dniu 8 marca 2002 r. R. K. uzyskała zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wymianę okien i drzwi, o czym powiadomione zostało Starostwo Powiatowe w D. Podniósł także, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest zabytkiem w myśl. art. 4 ustawy o ochronie dóbr kultury (Dz.U. z 1999 Nr 98 póz. 1150), a jako że zabudowania te znajdują się w strefie ochrony konserwatorskiej, opisanej w art. 5 pkt 12 ustawy o ochronie dóbr kultury wnioskodawczyni obowiązana była uzyskać zgodę na planowany remont, bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę.
W jego ocenie wydanie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O. zezwolenia na przeprowadzenie prac i zatwierdzenie przez niniejszy urząd szkicu elewacji budynku umożliwia wykonanie robót i stanowi wyczerpanie dyspozycji art. 29 ust.2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 27 ust. 3 ustawy ochronie dóbr kultury nakładający na wnioskodawcę obowiązek uzyskania zgody na planowany remont.
Wojewoda decyzją nr "[...]" z dnia 16 kwietnia 2002 r., po rozpatrzeniu odwołania R. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty D. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż sporny budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków, jednak jest on objęty ochroną konserwatorską wynikającą z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do dyspozycji art. 39 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego pozwolenie na remont obiektów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być wydane przez właściwy organ, po wyrażeniu opinii przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
W ocenie organu odwoławczego fakt, że w dniu 8 marca 2002 r. inwestorka uzyskała zgodę na remont budynku, nie zwalnia jej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem zgłoszony sprzeciw zaskarżoną decyzją jednoznacznie obliguje inwestora do przeprowadzenia remontu pod warunkiem uzyskania pozwolenia na wykonywanie określonych robót budowlanych zgodnie z art. 29 ust. 2 w zw. z art. 39 ust. 2 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia przez organ l instancji dyspozycji art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego stwierdzając, iż bezprzedmiotowym byłoby wzywanie inwestora do uzupełnienia wniosku zgłoszeniowego w sytuacji, gdy przepisy wymagają uzyskania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych określonych projektem budowlanym. Przepis wynikający z art. 30 ust. 1a ma zastosowanie wówczas, gdy organ przyjmuje zgłoszenie, natomiast w tej sprawie organ wnosząc sprzeciw zastosował dyspozycję art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.
Na decyzję Wojewody skargę wniosła R. K. domagając się jej uchylenia.
Skarżąca ponownie stwierdziła, że czynności wymiany dwóch witryn sklepowych i drzwi wejściowych nie wymagają pozwolenia na budowę, a także podniosła, że w sprawie planowanych prac zwróciła się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków otrzymując w dniu 8 marca 2002 r. zezwolenie na ich wykonanie. Nawiązując do postanowień art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego stwierdziła, iż pozwolenie na budowę wymagane jest w przypadku remontu zabytkowego obiektu budowlanego, do którego jej budynek nie może i nie jest zakwalifikowany, bowiem nie należy do dóbr kultury jako zabytek w rozumieniu ustawowym, nie jest wpisany do rejestru zabytków, a także nie posiada oczywistego charakteru zabytkowego, o czym stanowi w art. 4 pkt 1 i 3 ustawa o ochronie dóbr kultury (Dz.U. z 1999 r., Nr 98, póz. 1150).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz. 1271 ze zm./.
Skarga jest uzasadniona. Trafnie wykazuje skarżąca, że obiekt budowlany w odniesieniu, do którego dokonano zgłoszenia wykonania robót budowlanych, nie jest obiektem zabytkowym, aczkolwiek położony jest w strefie podlegającej ochronie konserwatorskiej. W takiej sytuacji na inwestorze spoczywa jedynie obowiązek uzyskania zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków (art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Oznacza to, że wraz ze zgłoszeniem inwestor zobowiązany był dołączyć powyższą zgodę (pozwolenie), stosownie do dyspozycji art. 30 ust.la powołanej ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane.
W warunkach niniejszej sprawy inwestorka nie dołączyła do zgłoszenia wymaganego prawem pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Tym samym zgłoszenie zawierało braki formalne. Dlatego organ zobowiązany był do wydania postanowienia, a nie decyzji. Dopiero w wypadku nieuzupełnienia wymaganych dokumentów przez skarżącą organ władny byłby wydać sprzeciw. W rozpoznawanej sprawie organ nie dopełnił więc obowiązku wezwania do uzupełnienia brakującego dokumentu, o czym stanowi wprost art. 30 ust. 1a powołanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Doszło zatem do naruszenia omówionego przepisu przez wydanie zaskarżonej decyzji, co powoduje konieczność jej uchylenia.
Już na marginesie należy dodać, że w skardze inwestorka powołała się na uzyskanie stosownego pozwolenia od Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków w O. co należy rozważyć w toku ponownego rozpoznania sprawy i może się okazać celowość umorzenia postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzeczono jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia przepis art. 200 tego Prawa.