Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 2 października 2003 r., IV SA 2182/03

Sprawa

sprawy ze skargi Marka D. na uchwałę Rady Miasta M.-M. z dnia 29 kwietnia 2003 r. (...) w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę.

Teza

Naruszenie prawem chronionego interesu prawnego wnoszącego zarzut, w tym jego prawa własności, nie stanowi dostatecznej przesłanki do uwzględnienia zarzutu, jeśli rada gminy działała w ramach przysługującego jej z mocy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./uprawnienia do ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu i uprawnienia tego nie nadużywa.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Zaskarżoną uchwałą z dnia 29 kwietnia 2003 r., (...) Rada Miasta M.-M. odrzuciła zarzut Marka D. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M.-M. w zakresie dotyczącym zwężenia dojazdu KD na działce nr 5220/26 /tzw. sięgacza/ oraz przeznaczenia części działki nr 5220/25 na przedłużenie tego dojazdu do istniejących działek budowlanych, zmiany linii zabudowy oraz przeprowadzenia scalenia nieruchomości i zmiany granic nieruchomości.

W uzasadnieniu swego stanowiska Rada Miasta wyjaśniła, iż obecny przebieg dojazdu KD /łącznie z zawrotką o wymiarach 15x15 m/ jest zgodny z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedłużenie tego dojazdu o ok. 6 m przez przeznaczenie części działki skarżącego na ten cel, wynika z konieczności zapewnienia dojazdu do każdorazowo dwóch działek na osiedlu "B.", które już są objęte budowlanym prawem użytkowania gruntów. Z tych względów konieczna była ingerencja w sferę własności wnoszącego zarzut. W czasie gdy następowała zmiana użytkowania tych gruntów z rolniczego na budowlane jednym z warunków tej zmiany było właśnie prawidłowe rozwiązanie układu komunikacyjnego wewnątrz osiedla "B.". Brak przyjętych w projekcie planu rozwiązań uniemożliwi zabezpieczenie na terenach przewidzianych pod zabudowę, właściwych standardów w zakresie realizacji infrastruktury technicznej-obsługi inżynieryjnej obszaru. Nadto przebieg dojazdu KD uzyskał uzgodnienia wymagane przepisami prawa i odpowiada obowiązującym warunkom technicznym. Przeprowadzenie tej drogi wchodzi w zakres zadań gminy wynikający z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym a wymóg zapewnienia dojazdu i dojścia do drogi publicznej wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. /Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690/.

Odnośnie zapisu dotyczącego wprowadzenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 5 m od linii rozgraniczającej drogi publicznej - dojazdu KD, to ma on zapewnić możliwość parkowania samochodów w granicach własnej działki niezależnie od wielkości i miejsca usytuowania przyszłej inwestycji. Zapis ten nie narusza obecnego sposobu użytkowania nieruchomości. Wprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od dojazdu KD zostało także pozytywnie uzgodnione z właściwymi organami i jest zgodne z ustawą o drogach publicznych i innymi przepisami prawnymi w tym art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.

Rada Miasta podniosła także, że kwestie scalenia działek i zmiany ich granic nie są objęte procedurą planistyczną i sprawy te nie mogą być rozstrzygane w treści planu zagospodarowania przestrzennego lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę odrzuceniu zarzutu wniósł Marek D. podnosząc te same argumenty co w zarzucie tj. domagając się scalenia działek nr 5220/23 i 5220/24, które przed podziałem pod zabudowę jednorodzinną stanowiły jedną całość, rozgraniczenia jego nieruchomości z sąsiednimi działkami tak, aby granica stanowiła linię prostą natomiast w stosunku do projektowanego dojazdu KD domagał się skrócenia "nawrotki" do 15 x 15 m a nie jej zwężenia. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta M.-M. wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Podkreśliła, że przedłużenie projektowanej drogi KD i utrzymanie szerokości 15 m dla placu zawrotnego jest konieczne do zapewnienia prawidłowego dostępu do nieruchomości osób trzecich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona.

Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut jest związane z równoczesnym naruszeniem obowiązującego porządku prawnego. Natomiast samo naruszenie prawem chronionego interesu prawnego wnoszącego zarzut, w tym jego para i własności, nie stanowi dostatecznej przesłanki do uwzględnienia zarzutu, jeśli rada gminy działała w ramach przysługującego jej z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uprawnienia do ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu i uprawnienia tego nie nadużywa.

W niniejszej sprawie nie można postawić skutecznego zarzutu, że przyjęte w projekcie planu rozwiązania dotyczące dwóch kwestionowanego dojazdu oznaczonego symbolem KD a właściwie jego przedłużenie, jest niezgodne z prawem. Podana przez Radę Miasta argumentacja nie daje podstawy do oceny, że projektując takie dojazd do działek budowlanych, przekroczyła ona uprawnienia wynikające z cytowanego przepisu. Jest oczywiste, że tworząc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uprawniony organ nie może kierować się wyłącznie interesem jednostki, ale winien działać zgodnie z potrzebami lokalnej społeczności. Przedłużenie spornych dojazdów- sięgaczy o około 6m., jak wynika z części graficznej projektu planu, umożliwi kolejnym działkom o charakterze budowlanym dostęp do drogi publicznej. Rozwiązanie to jest zgodne z obowiązującymi przepisami i zostało uzgodnione z właściwymi organami. Natomiast brak takiego rozwiązania uniemożliwiłby skomunikowanie działek z drogą publiczną. Z wyrysu projektu planu wynika również, że takie samo rozwiązanie odnośnie dostępu działek budowlanych do drogi publicznej tj. w postaci sięgaczy, przyjęto na pozostałym obszarze osiedla "B.". Skarżący nie wskazał na naruszenie konkretnej normy prawa materialnego czy procesowego. Nie godzi się on się, jak wynika z treści zarzutu na ustaloną w obowiązującym miejscowym planie szerokość 15 m drogi dojazdowej, by następnie w skardze, domagać się skrócenia "nawrotki" do 15 x 15 m. Jest to stanowisko o tyle niezrozumiałe, że brak jest wskazania czy usytuowanie tej nawrotki skarżący widzi jako przesunięcie w kierunku północnym do działki nr 5211/12, czyli tak jak to przewidziano w projekcie planu, czy też placyk ten miałby pozostać w dotychczasowych liniach rozgraniczających jako część jego działki nr 5220/26. Niezależnie jednak od tego stwierdzić należy, że Rada Miasta wykazała, iż projektowane rozwiązanie jest optymalne zważywszy, że tylko w ten sposób możliwe jest skomunikowanie określonych działek budowlanych z drogą publiczną odpowiadające obowiązującym przepisom. Projektowane zapisy planu /w tym nie kwestionowana w skardze linia zabudowy działek skarżącego/ nie zmieniają sposobu użytkowania tych działek i nie uniemożliwiają skarżącemu dotychczasowego z nich korzystania. Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miasta M.-M. przedstawiła w ocenie Sądu wyczerpujące uzasadnienie podjętej uchwały. Zawarte w uzasadnieniu uchwały ustalenia faktyczne, co do konieczności wprowadzenia w planie projektowanych zmian nie wykazują cech dowolności. Słusznie w nim też wskazano, że kwestie scalenia działek i zmiany przebiegu granic nieruchomości nie należą do problematyki planistycznej i sprawy te nie mogą być rozstrzygane w treści planu zagospodarowania przestrzennego, lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez właściwy organ.

Sąd kontrolując zaskarżoną uchylę badał ponadto, czy została zachowana procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określona w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W mniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia procedury planistycznej. Skarżący był powiadomiony w formach określonych przez przepisy prawa o wyłożeniu projektu zmiany planu do publicznego wglądu, o trybie zgłaszania zarzutów do Wyłożonego projektu zmiany planu, o terminie sesji Rady, na której miała ona rozpatrzyć jego zarzuty. Skarżący otrzymał także wyciąg z uchwały Rady rozstrzygającej o nieuwzględnieniu zarzutów, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zatem w ramach procedury zachowanej przy sporządzaniu miejscowego planu miał zapewnioną obronę swojego interesu prawnego.

Z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w wyroku.