Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 sierpnia 2000 r. (...) na wniosek Marii P. w trybie art. 127 par. 3 Kpa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 9 sierpnia 2000 r. (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody O. z dnia 22 września 1998 r., którą utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w K.-K. z dnia 7 sierpnia 1998 r. w przedmiocie nakazania zamurowania luksferami otworów okiennych w ścianie bocznej budynku mieszkalnego w terminie do 31 marca 1999 r.
W uzasadnieniu podniesiono, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności opisanej decyzji Wojewody O., gdyż zarówno ta decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego są zgodne z prawem.
Ponieważ Maria P. samowolnie zamontowała okna z szybami zamiast luksferów w ścianie budynku usytuowanego Im od granicy działki - organ na podstawie art. 51 Prawa budowlanego zasadnie nałożył obowiązek przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Samowola skarżącej naruszała par. 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Nie zachodzi w sprawie żadna przesłanka przewidziana art. 156 par. 1 Kpa uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji - o co wniosła skarżąca.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję Maria P. domagała się uchylenia kwestionowanej decyzji, zarzucając wadliwe zastosowanie przepisów Prawa budowlanego jako podstawy prawnej decyzji nakładającej obowiązek zamurowania otworów okiennych, oraz niewłaściwość organu, który wydał tę decyzję. Nadto zarzuciła brak uwzględnienia okoliczności, które, zdaniem skarżącej, zmusiły ją do zamiany luksferów na szyby w spornej ścianie.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważyły, co następuje:
Skarga jest niezasadna i nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Należy zauważyć, iż przedmiotowa decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, które ma charakter nadzwyczajny.
Przyczyny, które mogą uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji wylicza taksatywnie art. 156 par. 1 Kpa. Żadne inne przesłanki oprócz wskazanych w tym przepisie nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności.
Zasadnie organ uznał, iż brak jest przesłanek, które by mogły kwalifikować decyzję Wojewody O. oraz decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w K.-K. jako dotknięte wadami nieważności.
Uzasadnienie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającej stwierdzenia nieważności wyżej opisanych decyzji, wskazuje wyczerpująco przyczyny takiego rozstrzygnięcia i prawidłowo powołuje też podstawę prawną.
W sprawie przedmiotowej skarżąca sama przyznaje, iż w ścianie budynku zbliżonego do granicy z działką sąsiednią Elżbiety W. na odległość 1 m, skarżąca P. wymieniła istniejące luksfery na 4 okna jednoskrzydłowe z przyciemnionymi szybami. W pozwoleniu na budowę stanowiącym decyzję (...) z dnia 20 maja 1981 r. jednoznacznie określono, iż ściana od granicy z działką W. winna, mieć luksfery zamiast okien.
Zamiana, luksferów na okna z przyciemnionymi szybami - stanowi naruszenie przepisów Prawa budowlanego obowiązującego zarówno w dacie budowy domu mieszkalnego /1981 r./ jak i w dacie faktycznego dokonania tej zamiany tj. w 1998 r.
Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ jak i przepisy wykonawcze - techniczno-budowlane zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46/ są normami prawa bezwzględnie obowiązującymi.
Każde ich naruszenie powoduje stosowanie określonej sankcji w postaci doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, nie wykluczając obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego.
Skoro skarżąca poprzez zamianę luksferów, w ścianie budynku przy granicy działki, na okna z szybami naruszyła przepis par. 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia - to prawidłowo organy nadzoru budowlanego nakazały jej przywrócenie stanu zgodnego z prawem.
Zgodność decyzji z obowiązującymi przepisami prawa wyklucza stwierdzenie jej nieważności - a tego domagała się właśnie skarżąca.
Należy wiec zauważyć, iż organ uwzględniając żądanie skarżącej dopuściłby się rażącego naruszenia prawa. Zarzuty podniesione w skardze nie podważyły słuszności rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, która - jak wyżej wykazano - jest zgodna z prawem. Podnoszone inne okoliczności faktyczne - jak brak przepływu powietrza i niemożność wentylacji pomieszczeń - to okoliczności, korę nie mogą mieć żadnego znaczenia dla oceny legalności decyzji czyli jej zgodności z prawem.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi - należało ją oddalić.
Z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.