Wyrok WSA w Warszawie z 18 stycznia 2005 r., IV SA 2249/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

w dniu 18 stycznia 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie WSA Łukasz Krzycki /spr./ Asesor WSA Wanda Zielińska-Baran
Joanna Dziedzic protokolant

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymana nią w mocy decyzję organu I instancji;
2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy, na zasadzie art. 138 §. 1 pkt 1 K.p.a., decyzję Burmistrza Gminy P. z dnia [...] lutego 2003 r. (nr [...]) w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i przyłączami infrastruktury technicznej, realizowanej na działce nr [...] obręb [...] położonej w P. przy ul. [...] róg ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało m.in., iż zamierzenie objęte decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnione interesy osób trzecich tj. osób których działki graniczą z terenem realizacji inwestycji będą zabezpieczone, gdyż inwestor jest obowiązany do przestrzegania wymagań technicznych wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Ponieważ przedsięwzięcie nie narusza wymagań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z odnośnym wnioskiem inwestora

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca

Z. M. - współwłaścicielka działki sąsiedniej w stosunku do dojętej warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu (działka nr [...] obręb [...]) wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, jako niezgodnych z prawem. Skarżąca podniosła, iż odwoływanie się organów administracji do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego jest bezpodstawne, gdyż w ocenie skarżącej uchwała o jego przyjęciu jest nielegalna. Natomiast budowa na sąsiedniej działce wielokondygnacyjnego budynku ograniczy skarżącej możliwość spokojnego funkcjonowania oraz ograniczy korzystanie z własności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy w dniu 27. października 2004 r. uczestnik postępowania M. M. współwłaścicielka innej działki sąsiedniej (działka nr [...] obręb [...]) w stosunku do działki objętej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowanie terenu oświadczyła, iż traktowani jako strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: B. W. - jej matka, oraz J. W. - jej brat, dawni współwłaściciele działki, zmarli przed wszczęciem tego postępowania. Postępowanie spadkowe po J. W. zostało już zakończone, natomiast po B. W. toczy się aktualnie. Jak wynika z oświadczeń M. M. oraz przesłanego następnie przez nią do Sądu pisma krąg spadkobierców nie jest tożsamy z kręgiem osób traktowanych jako uczestnicy postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Sąd uchylił decyzje organów obu instancji gdyż stwierdził zachodzenie podstawy do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 §.1 pkt4 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy organy administracji prowadzące postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i wydane w toku postępowania decyzje kierowały do nieżyjących już współwłaścicieli działki sąsiedniej (działka nr [...] obręb [...]) tj. do B. i J. W. Akta sprawy potwierdzają iż korespondencja kierowana do tych osób nie była podejmowana. Równocześnie, jak wynika z wyjaśnień złożonych przez M. M. krąg spadkobierców nie jest tożsamy z kręgiem osób traktowanych jako strony postępowania administracyjnego. Należą bowiem do niego m.in. spadkobiercy J. W. tj. T., M. i R. W. Z akt sprawy nie wynika aby brali oni udział w postępowaniu, w szczególności nie doręczano im zawiadomienia o wszczęciu postępowania i decyzji organów obu instancji.

W tej sytuacji trzeba stwierdzić, iż strony postępowania nie brały w nim udziału bez własnej winy a więc zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania.

W związku z koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego z udziałem wszystkich stron Sąd nie odniósł się do sformułowanych w skardze zarzutów dotyczących wadliwego w ocenie skarżących rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na potrzebę ponownego przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego w sprawie z udziałem wszystkich stron oraz z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego zajmowanie przez Sąd stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji byłoby przedwczesne.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) - orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując ponownie sprawę Burmistrz Gminy P. wyda rozstrzygnięcie uwzględniając konieczność zapewnienia udziału wszystkim stronom w postępowania oraz stan faktyczny na dzień orzekania.