Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 marca 2003 r., IV SA 2276/01

Teza

1. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm. w brzmieniu sprzed 2002 r./ nie zawierał ograniczeń co do tego jaki obiekt budowlany może być uznany za służący do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych przy budynku docelowym; o jego charakterze decyduje tylko przeznaczenie do czasowego użytkowania i położenie na terenie budowy.
2. W pojęciu "teren budowy" mieści się nie tylko działka, na której realizowana jest budowa, ale i teren do tej działki przyległy, jeżeli inwestor ma prawo do jego wykorzystania w tym celu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Ewy A.-M. i Zbigniewa M. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 maja 2001 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego.

Uzasadnienie

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 maja 2001 r., po rozpatrzeniu odwołania Ewy A.-M. i Zbigniewa M., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia 19 kwietnia 2001 r., nakazującą odwołującym się rozbiórkę domku na działce nr ewid. 303/26 w W. gmina N. Według obu organów postawienie domku kempingowego bez pozwolenia na budowę na innej działce niż ta, na której była realizowana budowa budynku letniskowego na mocy pozwolenia na jego budowę, nie daje podstaw do oceny, że może on być uznany za zaplecze budowy. Dlatego należało nakazać jego rozbiórkę na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.

Decyzję organu odwoławczego Ewa A.-M. i Zbigniew M. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili, że u podstaw nakazania rozbiórki domku na działce 303/26 legła niewłaściwa wykładnia art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, ponieważ uznano, że "mały domek postawiony w charakterze zaplecza budowy stanowi domek letniskowy". Sporny domek postawiono w celu przechowywania materiałów budowlanych do wykończenia budynku letniskowego i zostanie zlikwidowany po zakończeniu budowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie (...).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga małżonków M. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd natomiast nie podziela poglądów obu organów, że budynek przeznaczony do czasowego użytkowania może być posadowiony tylko na działce, na której realizowana jest budowa obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę.

Przepis art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm. w brzmieniu z 2001 r./ nie zawierał ograniczeń co do tego, jaki obiekt budowlany może być uznany za służący do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych przy budynku docelowym. O jego charakterze decyduje tylko przeznaczenie do czasowego użytkowania i położenie na terenie budowy. W pojęciu "teren budowy" mieści się nie tylko działka, na której realizowana jest budowa, ale i teren do tej działki przyległy, jeżeli inwestor ma prawo do jego wykorzystania w tym celu. W wielu wypadkach, ze względu na powierzchnię działki, rozmiary budynku lub zakres prac budowlanych, nie jest nawet możliwe lokalizowanie zaplecza na terenie działki przeznaczonej pod zabudowę, w tym usytuowanie budynku przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych. Zawężenie więc zakresu pojęcia "teren budowy", tak jak to uczyniły oba organy, nie znajduje racjonalnego uzasadnienia.

Skarżący są właścicielami dwóch działek: nr 303/26 i nr 303/23, które graniczą ze sobą narożnikami. Z działkami skarżących w liniach prostych graniczą działki nr 303/25 i 303/22, których właścicielami są członkowie ich rodziny. Domek postawiony na działce nr 303/26 stanowił faktyczne zaplecze dla budów realizowanych przez skarżących na działce nr 303/23 i przez Mariusza M. na działce nr 303/22. Wynika to nie tylko z wyjaśnień skarżącego, ale i z informacji kierownika budowy - Janusza F., że domek "był wykorzystywany jako magazyn na materiały budowlane" i "jako pomieszczenie socjalno-bytowe" w trakcie budowy. Nie budzi więc wątpliwości, że służył do czasowego użytkowania w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Postawienie tego domku więc nie wymagało pozwolenia na budowę i zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt tej ustawy nie wymagało również zgłoszenia.

Z istoty czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych wynika, że obiekt temu celowi służący musi być rozebrany, czy też usunięty, po zakończeniu budowy budynku docelowego. Skoro skarżący nie uczynili tego mimo zakończenia budowy na działce nr 303/23 i zgłoszenia tego faktu w dniu 19 czerwca 1998 r., to ujawnienie pozostawania domku na działce nr 303/26 w czasie kontroli terenów w dniu 14 września 2000 r. zostało zasadnie potraktowane jako samowola budowlana, podlegająca restrykcji przewidzianej w art. 48 Prawa budowlanego. Dlatego nakazanie jego rozbiórki nie budzi zastrzeżeń. Na trafność tego rozstrzygnięcia w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma żadnego wpływu pogląd obu organów co do zakresu pojęcia "teren budowy".

Z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.