Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 sierpnia 1986 r., IV SA 229/86

Teza

1. Poczynając od dnia 17 czerwca 1984 r., uprawnienia do tworzenia prawa miejscowego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. nr 27 poz. 192 ze zm./ przysługiwały wyłącznie właściwym radom narodowym.
2. Wydane po dniu 17 czerwca 1984 r. zarządzenie naczelnika miasta i gminy w sprawie ustalenia terenu budowlanego i jego podziału na działki budowlane, nie spowodowało skutku prawnego w postaci przejścia na własność państwa nieruchomości objętych zarządzeniem po upływie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tego zarządzenia, toteż nie stało się ono podstawą prawną dla wydania decyzji o przyznaniu odszkodowania za nieruchomości objęte zarządzeniem.

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonych decyzji oraz utrzymanych przez nie decyzji organu I instancji.