Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda W.-M. utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia 12 lipca 2000 r. (...) w sprawie udzielenia Wioletcie i Czesławowi K. pozwolenia na użytkowanie, po wykonanym remoncie lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku położonym w G. przy ul. D. 4.
W uzasadnieniu decyzji podano, że Wioletta i Czesław K. będący właścicielami położonego na piętrze mieszkania w trzylokalowym, trzykondygnacyjnym budynku wykonali remont swego lokalu /remont nie dotyczył części wspólnych budynku/ nie posiadając pozwolenia na budowę i uzgodnień z pozostałymi współwłaścicielami budynku. Remont polegał na remoncie instalacji gazowej i poszerzeniu otworu w ścianie nośnej, rozebraniu i postawieniu w innym miejscu ścianki działowej oraz wykonaniu robót malarskich i posadzkowych. W związku z wykonaniem tych robót Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 16 listopada 1999 r. nakazał; wykonanie ekspertyzy technicznej dla oceny wpływu wykonanych prac budowlanych na stan techniczny budynku, wykonanie inwentaryzacji instalacji gazowej i oceny prawidłowości przebiegu przewodów tej instalacji w stosunku do innych instalacji w budynku, przedłożenia protokołów odbioru instalacji gazowej i przewodów kominowych oraz oceny stanu technicznej sprawności instalacji elektrycznej. W dniu 28 marca 2000 r. inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie wyremontowanego lokalu. Do wniosku dołączył wyniki badań technicznych zajmowanych pomieszczeń mieszkalnych i budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. potwierdził wykonanie decyzji z dnia 16 listopada 1999 r. nakazującej wykonanie ekspertyzy technicznej określającej wpływ przeprowadzonego remontu na stan techniczny całego budynku, a zwłaszcza na lokal nr 3 zajmowany przez Tadeusza H. oraz pozostałych obowiązków określonych tą decyzją.
Wobec stwierdzenia wykonania nałożonych obowiązków Starosta G. powołując się na art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ udzielił małżonkom K. pozwolenia na użytkowanie lokalu nr 2 w budynku mieszkalnym nr 4 w G. przy ul. D. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w tym wizji lokalnej stwierdzono, że wykonany remont lokalu nr 2 nie wpłynął negatywnie na stan konstrukcji budynku, co potwierdza załączona ekspertyza techniczna. W ekspertyzie tej stwierdzono, że prowadzenie robót remontowych z użyciem sprzętu i narzędzi budowlanych mogło mieć negatywny wpływ na lokale mieszkalne nr 1 i 3, ale nie w takim stopniu, aby zagrażało konstrukcji budynku i bezpieczeństwu jego użytkowania. Inwentaryzacja instalacji wewnętrznej gazu wykazała prawidłowe jej zlokalizowanie w stosunku do przebiegu kabla energetycznego. Prawidłowo też wykonania została instalacja elektryczna.
Od decyzji Starosty odwołał się zamieszkujący w tym budynku Tadeusz H. właściciel mieszkania nr 3. Zarzucił niewłaściwe wykonanie remontu lokalu nr 2, co spowodowało naruszenie konstrukcji lokalu mieszkalnego przez niego zajmowanego.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Warmińsko M. uwzględniając wynik przedłożonych ekspertyz budowlanych, potwierdzających prawidłowość wykonanych robót i możliwość bezpiecznego użytkowania lokali w budynku przy ul. D. 4 w G. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W konkluzji uzasadnienia podano, że budynek wymaga dalszych remontów przy współudziale wszystkich współwłaścicieli. W przypadku braku porozumienia co do rozmiaru szkód i rozliczenia kosztów napraw strony mogą dochodzić swoich praw przed sądem powszechnym.
Skarżąc tę decyzję Tadeusz H. zarzucił, że nie cały materiał dowodowy został rozpatrzony przez Wojewodę. Ponadto podniósł, że nie brał udziału w oględzinach w dniu 27 czerwca 2000 r., co pozbawiło ochrony jego praw jako strony postępowania. Wojewoda nie uzasadnił wystarczająco przyczyny odmowy uwzględniania zgłaszanych przez niego zarzutów. Ograniczył się tylko do stwierdzenia, że remont został przeprowadzony bez pozwolenia na budowę i bez zgody współwłaścicieli budynku. Nie sprawdził, że nie dokonano odbioru prac związanych z remontem sieci gazowej, która styka się z siecią elektryczną. Nie zwrócono uwagi, iż fatalny jest stan komina, i w związku z jego popękaniem grozi pożarem. Szyny nadproża nie zostały właściwie zespawane i nie są zakotwiczone w ścianie.
Odpowiadając na skargę Wojewoda W.-M. podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Stwierdził, że przedłożone ekspertyzy przesądziły o sposobie rozstrzygnięcia w sprawie. O oględzinach skarżący był zawiadomiony i zgłosił uwagi do protokołu. Zarzuty dotyczące niewłaściwej jakości i nieprawidłowości wykonanych robót nie mają potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a w tym w ekspertyzach, które zostały sporządzone przez osoby posiadające niezbędne kwalifikacje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126./ dopuszczalne jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku samowolnie wykonanych prac remontowych w lokalu mieszkalnym, gdy organ nadzoru budowlanego jak w rozpatrywanej sprawie nakazał w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i czynności te zostały wykonane.
Zatem skoro organ ustalił, iż wszystkie te warunki zostały spełnione, istniały podstawy do zezwolenia na użytkowanie lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym.
W przypadku lokali odrębnych jak w rozpatrywanej sprawie, kwestia zgody na przeprowadzenie remontu wewnątrz jednego z wyodrębnionych mieszkań nie miała istotnego znaczenia, bowiem remont i zmiany dotyczyły wyłącznie części budynku będącego własnością małżonków K. Z akt sprawy nie wynika aby remont i wprowadzone zmiany dotyczyły części wspólnych budynku. Ponadto z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy budynek mieszkalny wzniesiony został w dość odległym okresie czasu, i jak sam skarżący podnosi wiele jego części wspólnych np. komin wymaga pilnego remontu. Jest to jednak odrębna kwestia, którą rozwiązać muszą właściciele lokali położonych w budynku, do których przynależą części wspólne budynku. Skarżący zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze podniósł zarzuty dotyczące nieprawidłowo wykonanych robót remontowych i naruszenia rozwiązań techniczno-konstrukcyjnych. Nie przedłożył jednak na potwierdzenie swoich wywodów żadnych ekspertyz, badań, czy też innych dowodów. Oparł się na subiektywnym, własnym przekonaniu, innym niż przedłożone przez inwestora ekspertyzy sporządzone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Roszczenia właściciela odrębnego lokalu, dotyczące wpływu dokonanego przez innego właściciela remontu na inne lokale mieszkalne są roszczeniami o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzono w postępowaniu przed sądem powszechnym. Kwestia tych roszczeń nie może negatywnie przesądzać o dopuszczeniu lokalu mieszkalnego do użytkowania. Co do zarzutu dotyczącego, nie wpuszczenia w toku oględzin do lokalu nr 2, zarzut jest uzasadniony, jednak, w sytuacji gdy skarżący zgłosił wszystkie uwagi osobom biorącym udział w toku tych oględzin i wniósł je do protokołu, uchybienie to nie miało wpływu decydującego na rozstrzygnięcie w sprawie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargą z mocy 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.