Uzasadnienie
Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 4 września 2000 r. W.-M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w wyniku rozpatrzenia zażalenia Małgorzaty W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 29 czerwca 2000 r. wstrzymującego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, roboty budowlane przy budowie domu letniskowego na działce nr 162/4 w miejscowości G., gmina P. w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, udzielonego w dniu 7 sierpnia 1996 r. Elżbiecie G. i Jolancie F. /odstępstwa dotyczyły według dokonanych ustaleń fundamentów i ścian piwnic/ - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ II instancji ustosunkowując się do zarzutu zażalenia, że zakwestionowane postanowienie zajęło się jedynie sprawą odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, a pominęło zasadniczy problem budowy na przedmiotowej działce dwu domków letniskowych stwierdził, iż rzeczywiście budowane są dwa obiekty, jednakże jeden z nich stanowi tylko zaplecze budowy. Inwestor ma zaś prawo realizacji takiego obiektu, który z chwilą zakończenia budowy /i zgłoszenia użytkowania/ zostać winien zlikwidowany, a w razie niezastosowania się do tego obowiązku wszczęte może być postępowanie egzekucyjne. Budowa zaplecza budowy nie wymaga zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - pozwolenia na budowę.
W zakresie natomiast zastrzeżenia składającej zażalenie, iż opisane na wstępie pozwolenie na budowę wygasło, organ II instancji zajął stanowisko, że decydujące znaczenie w tej kwestii ma wpis w dzienniku budowy z dnia 25.04.1998 r. świadczący o dacie rozpoczęcia budowy. Rozpoczęcie zaś budowy stanowi zaś także wykonanie prac przygotowawczych.
Nie można więc "przyjąć" odmiennego twierdzenia co do daty rozpoczęcia budowy wynikającego z oświadczeń Małgorzaty W. i oświadczeń innych osób.
Ponadto zwrócono uwagę, że w świetle ustaleń dokonanych w Starostwie Powiatowym w M. - w stosunku do omawianego pozwolenia na budowę, nie prowadzono postępowania o stwierdzenie jego wygaśnięcia.
Skargę na wskazane postanowienie W.-M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. złożył Maciej M., powołujący się podobnie jak Małgorzata W. na uprawnienia do działki sąsiadującej z terenem inwestycji.
Skarżący porusza podniesioną już w zażaleniu kwestię budowy dwu domków letniskowych na działce nr 162/4 i zgłasza zastrzeżenia do niewłaściwego wykonywania obowiązków przez urzędników nadzoru budowlanego, którzy od 1996 r. nie zauważyli prowadzonej od 1996 r. budowy domku z dachem dwuspadowym /według inwestora stanowiącego zaplecze budowy/.
W ocenie skarżącego organy nadzoru budowlanego nierówno traktują obywatela skoro na postawiony przez niego budynek o podobnych wymiarach musiał uzyskać pozwolenie na budowę. Budynek stanowiący rzekome zaplecze budowy jest w rzeczywistości normalnym budynkiem mieszkalnym.
Wywody skargi zmierzają też do zakwestionowania prawdziwości wpisu do dziennika budowy, na który powołuje się zaskarżone postanowienie.
Odpowiadając na skargę W.-M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada ostatecznie prawu.
Przede wszystkim wypada zwrócić uwagę, że zarzuty skarżącego w ogóle nie dotyczą zasadniczego elementu decyzji administracyjnej jakim jest rozstrzygnięcie i nie kwestionują jego trafności.
To w rozstrzygnięciu /osnowie/ decyzji wyrażona jest wola organu administracji publicznej i to ono wyznacza zakres załatwienia w konkretnej sprawie. W razie rozbieżności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji administracyjnej, za właściwą i wiążącą przyjąć należy treść rozstrzygnięcia /por. wyrok NSA z dnia 15 sierpnia 1985 r. III SA 730/85 - GAP 1987 nr 5 str. 43/.
Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, W.-M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. spowodował jedynie, że w toku instancji administracyjnych została ostatecznie przesądzona kwestia wstrzymania robót budowlanych z powodów określonych w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w stosunku do budynku, którego dotyczyło pozwolenie na budowę z dnia 7 sierpnia 1996 r., a nie inne zagadnienia podniesione przez składającą zażalenie i skarżącego.
Interes w kwestionowaniu konkretnego rozstrzygnięcia mogłaby mieć niewątpliwie inwestorka. Powodowało ono bowiem konieczność wstrzymania prowadzonych przez nią robót budowlanych. Wyeliminowanie natomiast zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, do czego mogłoby tylko doprowadzić uwzględnienie skargi, oznaczałoby zaś skasowanie tego obowiązku inwestorki.
Wprawdzie organ II instancji ustosunkowując się do zarzutów zażalenia, zajął w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowisko w kwestiach innych niż wyznaczonych przez przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie, ale wypowiedzi te nie mogą zostać potraktowane jako wiążąca ocena poruszanych zagadnień.
W szczególności problemy oceny budowy domku /traktowanego przez inwestorkę jako zaplecze budowlane/ i podstaw do jego rozbiórki stanowił przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego, a kończąca je decyzja będzie kontrolowana w innej sprawie toczącej się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym /IV SA 526/01/.
Podobnie zgodzić się należy, iż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę mogłoby być przesądzone jedynie rozstrzyganiem zawartym w decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej, a nie w uzasadnieniu postanowienia o wstrzymaniu, robót budowlanych wydawanym przez organ nadzoru budowlanego.
W ocenie Sądu samo zbędne - wobec treści rozstrzygnięcia wyznaczającego zakres rozpatrywanej sprawy - wyrażenie przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia poglądu w kwestiach poruszanych w zażaleniu /a następnie w skardze/ nie może być zaś potraktowane jako wadliwość mogąca prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego tego postanowienia.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.